RS232 خاطراتی از مهاجرت به امریکا

ماهی که گذشت

2012-01-24T10:38:00.000-08:00

اینجا که هیچ وقت اتفاق خاصی نمی افتد و همه چیز مثل قبل است. صبح از خواب بیدار می شوم و به سر کار می روم سپس ظهر به خانه می آیم و غذا می خورم و دوباره ساعت یک به سر کار بر می گردم و تا ساعت پنج کار می کنم. یک تبلت خریدم که می توانم با آن کتاب بخوانم ولی خوب بازی های آن هم جالب است و گهگاهی میخ آنها می شوم. خلاصه این که همه چیز همچون قبل است ولی اتفاقات در ایران آنقدر سریع رخ می دهد که انگار از نوشته قبلی من تا کنون چندین سال گذشته است. در این مدت حقوق من به ریال دو برابر شده است چون دلار از مرز دو هزار تومان هم گذشته است, نفت و گاز و بانک ایران تحریم شده است, گلشیفته لخت شده است, همه چیز در ایران گران شده است و خلاصه کلی اتفاقات مختلف رخ داده است که آدم انگشت به دهان می ماند. وقتی پنج سال پیش به امریکا می آمدم هشت هزار تومان پول در کیفم گذاشتم تا وقتی بر می گردم ایران اگر کسی به دنبالم نیامد خودم تاکسی بگیرم و به خانه بروم. الآن وضعیت قیمت ها طوری شده است که اگر روند آن به همین صورت ادامه پیدا کند می ترسم دیگر با آن پول من را به اتوبوس هم راه ندهند. ای بابا حالا کو تا شرایطی پیش بیاید و من بخواهم به ایران بروم. آن زمانی که ایران بودم آنقدر گرفتار کار بودم که تا شاه عبدالعظیم هم نمی توانستم بروم و حالا اینجا هم آنقدر گیر کرده ام که نمی توانم تا دو تا شهر آن طرف تر بروم. خوشبختانه گرین کارت مادرم هم دارد درست می شود و تا چند ماه دیگر می آید. ای کاش جوان ها هم می توانستند به یک طریقی خودشان را از آن وضعیت بحرانی نجات دهند و یک زندگی راحت و آرامی داشته باشند. من و بقیه کسانی که یک جوری خودمان را به خارج از ایران رساندیم خیلی شانس آوردیم اگر نه من هم همین الآن داشتم توی سر خودم می زدم که چطور کرایه خانه ام را پرداخت کنم. حتی بعضی از شما که در ایران وضع مالی خوبی داشتید باز هم شانس آوردید که در خارج از ایران زندگی می کنید. گلشیفته هم شانس آورد که در ایران نیست. گرچه ممکن است غر بزنیم ولی خودمان هم می دانیم که شانس آورده ایم.

یک شعر شفیعی کدکنی برایتان می گذارم که بخوانید و کلاستان برود بالا و لااقل اگر فردا یک نفر از شما پرسید بگویید که یک شعر در عمرتان خوانده اید. این شعر مورد علاقه درویش است و من هم چون او را دوست دارم این را اینجا می گذارم.

درین شب‌ها
که گل از برگ و
برگ از باد و
باد از ابر می‌ترسد

درین شب‌ها
که هر آیینه با تصویر بیگانه‌ست
و پنهان می‌کند هر چشمه‌ای سر و سرودش را

چنین بیدار و دریاوار
تویی تنها که می‌خوانی.

تویی تنها که می‌فهمی
زبان و رمز آواز چگور ناامیدان را.

بر آن شاخ بلند ای نغمه‌ساز باغ بی‌برگی
بمان تا بشنوند از شور آوازت
درختانی که اینک در جوانه‌های خرد باغ در خواب اند

بمان تا دشت‌های روشن آیینه‌ها،
گل‌های جوباران

تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را
ز آواز تو دریابند.

تو غمگین‌تر سرود حسرت و چاووش این ایام،
تو بارانی‌ترین ابری که می‌گرید

به باغ مزدک و زرتشت،
تو عصیانی‌ترین خشمی که می‌جوشد
ز جام و ساغر خیام.

درین شب‌ها
که گل از برگ و
برگ از باد و
باد از ابر و
ابر از خویش می‌ترسد

و پنهان می‌کند هر چشمه‌ای سر و سرودش را

درین آفاق ظلمانی
چنین بیدار و دریاوار

تویی تنها که می‌خوانی.

ولی از شعر و گرانی و این چیزها که بگذریم چند وقت پیش گلشیفته به صدر اخبار ایران آمده بود چون یک عکس برهنه گرفته بود که در آن دو تا دستش را بر روی جوجوی خود گذاشته بود. یک عکس دیگر هم نیم تنه بود که یک دستش را بر روی جوجو گذاشته بود. من که خیلی از این عکس های او خوشم آمد چون اصولا به نظر من و یا شاید بقیه مردها زن لختش قشنگ تر است. گلشیفته را هم دوست دارم چون هم هنرپیشه خوبی است و هم اینکه وقتی بچه بود او را دیده بودم و او هم من را می شناسد. اگر یادتان باشد یک خاطره از زمان دبیرستان خودم برایتان تعریف کرده بودم که در آن به طرح کاد می رفتیم و جک های هیدرولیک روغنی را تعمیر می کردیم. روزهای اول تمام فکر و ذکر ما این بود که دست و یا بدنمان روغنی نشود و برای همین نمی توانستیم هیچ کاری را درست انجام دهیم تا اینکه یک روز استاد کارمان گفت که هر روز که به اینجا می آیید قبل از هر کاری باید دست هایتان را تا آرنج درون ظرف روغن سوخته بکنید و بعد به کارتان برسید. از آن زمان به بعد دیگر خیالمان از بابت روغنی شدن راحت شد و تمام فکرمان را مشغول کار می کردیم. حالا گلشیفته هم دستهایش را تا آرنج درون ظرف روغن سوخته کرده است تا با خیال راحت در نقش های مختلف بازی کند و نگران این نباشد که آی فلان جایم معلوم شد و الآن در و همسایه مادرم اینا در ایران چه می گویند. حالا جوجویش هم اگر زمانی معلوم شد دیگر برای کسی خیلی عجیب و نگران کننده نیست. بعضی ها این کار گلشیفته را یک حرکت انقلابی و جنبشی می دانند و برخی دیگر هم این کار او را فتنه دشمن و ضربه به حیثیت نظام می دانند. آخر اندام زیبای او که حتی جوجویش هم معلوم نبود چه ربطی به نظام و جنبش و این چیزها دارد. به قول کولی عشقش کشید و دلش خواست عکس خودش را به این صورت چاپ کند تا دیگران ببینند و از زیبایی او لذت ببرند.

ولی از گرانی و گلشیفته و شعر هم که بگذریم باید بگویم که ببو گلابی هم خوب است و روز به روز تپل تر می شود. یک پدرسوخته ای شده است که دومی ندارد و توانسته است به خوبی رگ خواب من را به دست بیاورد تا بیشتر به او خوراکی های خوشمزه بدهم و او هم بخورد و خپل تر شود. وقتی فیلم جدایی نادر از سیمین را دیدم پدر نادر من را به یاد ببو انداخت چون او هم مثل ببو نمی توانست خیلی از چیزها را درک کند. مخصوصا در آن صحنه ها که می خواست از هر فرصتی استفاده کند تا از خانه به بیرون برود من را به یاد ببو می انداخت که همیشه در جلوی در منتظر می ایستد تا در باز شود و او بتواند قدم به دنیای بیرون بگذارد ولی متاسفانه چون پنجه ندارد من هم نمی توانم بگذارم که او به بیرون از خانه برود و این مسئله برای او تبدیل به یک آرزو شده است. آرزوی آزادی و رهایی چیزی است که هر موجود زنده ای در پی به دست آوردن آن است ولی همیشه محدودیت هایی وجود دارد که او او را از رسیدن به آن باز می دارد. مثلا من هم دوست دارم از همین فردا به جای آمدن به سر کار سوار هواپیما شوم و به شهرها و کشورهای مختلف بروم و تفریح کنم ولی چنین چیزی برای من امکان ندارد. ببو هم به اندازه کافی در خانه از زندگی خودش لذت می برد ولی او هم مثل همه ما آرزوهایی در سر دارد که شاید هرگز به سرانجام نرسد. ممکن است بسیاری از شما هم که الآن در ایران هستید و عشق زندگی در خارج را دارید هرگز نتوانید در یک کشور خارجی زندگی کنید ولی به هرحال این رویا در شما زنده است و تلاش خودتان را برای رسیدن به آن انجام می دهید. قیافه پدر نادر وقتی که می خواستند به او چیزی را بفهمانند دقیقا مثل ببو بود در زمانی که من سعی می کردم ریدن در توالت را به او آموزش دهم. او فقط به من نگاه می کرد و نمی فهمید که من چه می گویم و یا چه چیزی را از او می خواهم.

فقط یک چیزی نوشتم که از نگرانی به در آیید اگرنه این روزها سرم خیلی شلوغ است و الآن هم باید بروم.

من رفتم.

اعتبار پاسپورت ایرانی

2012-01-09T15:58:00.000-08:00

فردا بعدازظهر باید برای انگشت نگاری به شهر سانتاروزا بروم. یک ساعت زودتر از محل کارم جیم می شوم تا سر قرار به محل مورد نظر برسم. اگر همه چیز به خوبی پیش برود تا حدود دو ماه دیگر سیتیزن می شوم و به این ترتیب ماجرای مهاجرت من هم به پایان راه خودش می رسد. برای من همه چیز فقط از یک فکر ساده و شاید احمقانه شروع شد و به داشتن پاسپورت امریکایی پایان پذیرفت. اولین بار که از طرف شرکت با همکارانم به دوبی رفتم خیلی از آنجا خوشم آمد. برای اولین بار بود که پایم را از ایران بیرون می گذاشتم و احساس خیلی خوبی داشتم. بیرون رفتن از ایران هم برایم عقده شده بود چون هر ننه قمری بالاخره به یک قبرستانی در خارج از ایران رفته بود ولی من هرگز از مرز ایران خارج نشده بودم و فقط گذرنامه ام را الکی تمدید می کردم. تا اینکه وقتی مدیر عاملمان گفت که باید برای راه اندازی شبکه و برنامه های دفتر دوبی به آنجا بروم خیلی خودم را نگه داشتم که از خوشحالی غش نکنم. با این که من الآن مرفه بی درد هستم و ممکن است وضعم در امریکا بهتر از بسیاری از شما باشد ولی مطمئن هستم که بیشتر شما نمی توانید آن چیزی را که من می گویم درک کنید چون از خانواده هایی هستید که دستشان به دهنشان می رسد و ممکن است به من بخندید و بگویید که آخر مرد حسابی دوبی رفتن هم دیگر خوشحالی دارد؟! ولی خوب اگر شما هم در شرایط زندگی آن موقع من می بودید ممکن بود مثل من از دو هفته قبل به بقال سر کوچه تان هم می گفتید که قرار است از طرف شرکت به دوبی بروید. در ضمن شرایط پانزده سال پیش با الآن فرق می کرد چون الآن سفر دوبی از سفر داخلی هم ارزان تر است ولی آن زمان رفتن به دوبی بسیار تجملی بود و یا این که فقط کسانی به دوبی می رفتند که با خودشان جنس بیاورند و در ایران بفروشند. بعضی ها حتی از دوبی با خودشان یخچال فریزر و تلویزیون و ماشین لباسشویی و جاروبرقی می آوردند و مجبور بودند خیلی از آنها را کول کنند و با خودشان به داخل هواپیما ببرند. به هر حال من به مدت دو هفته در پوست خودم نمی گنجیدم و هر شب خواب می دیدم که دارم می روم خارج. خلاصه این که روز پرواز فرا رسید و در در اوج گرمای تابستان کت و شلوار پوشیدم و کراوات هم زدم چون شنیده بودم که در خارج از ایران همه کراوات می زنند. در فرودگاه مهرآباد دیگر همکارانم را پیدا کردم که آنها هم مثل من شیک کرده بودند و همه هم کیف سامسونت به دستشان گرفته بودند. برخی از آنها هم برای اولین بار به مسافرت خارجی می رفتند و قرار بود که در یک همایشی که مربوط به کار اداره مان بود شرکت کنند. مدیر عاملمان هم آمد و همه ما مثل جوجه اردک پشت سر او راه افتادیم و از گیت بازرسی هم رد شدیم و بالاخره وارد هواپیما شدیم.

من بار اولی که سوار هواپیما شدم خیلی ترسیدم ولی بعدها عادت کردم طوری که با هواپیمای فرنشیب به بندر پتروشیمی ایران و ژاپن می رفتم و چون هر بار یک حادثه ای اتفاق می افتاد دیگر برایم عادی شده بود که مثلا چرخ هواپیما باز نشود و یا یک موتور آن از کار بیفتد. ولی آن روز اضطراب و دلهره خاصی داشتم چون برای اولین بار داشتم به جایی می رفتم که زن ها در خیابان بدون روسری راه می رفتند. این واقعه یک جورهایی ارتباط با خاطراتی بود که در زمان کودکی از دوران قبل از انقلاب داشتم و دیگر هرگز آن را تجربه نکرده بودم. وقتی هواپیما به بالای شهر دوبی رسید و من آسمانخراشهای آن را از آن بالا دیدم خیلی خوشحال شدم و شور و شوق عجیبی من را فرا گرفت. دیدن فرودگاه بزرگ و تمیز دوبی هم به شگفت زدگی من افزود و مثل این بود که یک بادیه نشین را به یک کاخ مجلل ببرند و او همین طور به اطراف و سقف خانه زل بزند. آنجا پر بود از آدم های خارجی که من همیشه در تهران برایم عقده شده بود که با یک خارجی برخورد کنم و با او دو کلمه انگلیسی صحبت کنم. البته همه خارجی های فرودگاه دوبی چندان با کلاس نبودند ولی به هرحال برای من آن محیط بسیار جالب بود. تازه آنجا متوجه شدم که من انگلیسی را فقط با لهجه ایرانی که در کلاس های زبان تدریس می شود بلد هستم و اگر با لهجه هندی, اروپایی و یا حتی امریکایی صحبت کنند اصلا متوجه هیچ چیزی نمی شوم. به هرحال همه ما در فرودگاه تازه وارد صف شدیم که کپی ویزا را نشان دهیم و اصل آن را بگیریم ولی متوجه شدیم که آژانس مورد نظر اصل ویزای ما را نفرستاده است و مجبور شدیم همان جا دو ساعت بر روی صندلی های اطراف بنشینیم تا ویزایمان برسد. وقتی اصل ویزا را گرفتیم وارد گیت بازرسی شدیم. در صف بازرسی که ایستاده بودم پاسپورتم را لای برگه ویزا قایم کرده بودم که آرم مسخره آن مشخض نشود. خوشبختانه رفتار افسر بازرس با من خیلی خوب بود و حتی داخل چمدانم را هم نگاه نکردند ولی پس از اینکه به آن طرف گیت رسیدم مجبور شدم که با بقیه همکارانم سه ساعت دیگر منتظر بمانیم. یکی از همکاران ما که مدیر فروش هم بود در گیت بازرسی غیب شده بود و با اینکه جلوتر از من بود هنوز بیرون نیامده بود. خلاصه وقتی که آمد سرخ شده بود و لباس هایش ژولیده شده بود و کت و شلوار مرتبش بالا و پایین بود و پیراهنش هم از شلوارش به بیرون زده بود. ظاهرا به او مشکوک شده بودند و او را گشته بودند و چند قرص ضد اضطراب پیدا کرده بودند. چون او آن قرص ها را از بسته هایش جدا کرده بود منتظر شدند تا یک نفر متخصص بیاید و قرص ها را تشخیص دهد و در این بین تمام چمدان او را جر دادند تا بلکه لابلای آن چیز دیگری پیدا کنند. او را هم لخت کردند و به گفته خودش تا فیها خالدونش را هم گشتند. کفش نویی که تازه برای خارج آمدن خودش خریده بود را هم جر دادند تا ببینند زیر پاشنه و کفه آن چه چیزی قایم شده است. بالاخره یک نفر آمد و تایید کرد که آن سه دانه قرص برای اضطراب است که او با خودش آورده بود.

وقتی لباس شلخته او را دیدیم ما هم گره کراوات خودمان را کمی شل کردیم تا بلکه در دمای پنجاه بالای درجه سانتیگراد بتوانیم کمی نفس بکشیم. وقتی سوار ماشین شیک و کولر دار شدیم خستگی ما در رفت و با دیدن ماشین های مدل بالا و ساختمان ها و مغازه های شیک به وجد آمدیم. آن زمان خیابان ها تهران پر بود از پیکان و ماشین های غراضه و هنوز حتی پراید و پژو هم به بازار ایران نیامده بود و یا اگر هم بود جزو ماشین های تجملی و شیک به حساب می آمد. یادم است که آن زمان در ایران پاترول یکی از باکلاس ترین ماشین ها بود و اگر کسی پاترول داشت یعنی اینکه وضع مالیش خیلی خوب بود. البته من از زاویه دید خودم می گویم چون آن زمان هنوز همان جیپ غراضه خودم را هم نخریده بودم. خلاصه آن روز من خیلی حال کردم و به خودم می گفتم به به من الآن در خارج هستم. آن زمان دقیقا مصادف بود با اوج مهاجرت دختران روس به دوبی و آنها آزادانه با دامن های کوتاه در خیابان جولان می دادند و چشم های ما هم چهارتا شده بود. مخصوصا وقتی که برای خرید ما را به پاساژهای مختلف می بردند مناظر دل انگیز زیادی می دیدیم. یک بار من و همکارانم و مدیر عاملمان که به یکی از پاساژها رفته بودیم سوار پله برقی شدیم و جلوی ما دو تا دختر روس قد بلند در چند پله بالاتر از ما بودند که با توجه به زاویه دیدی که ما داشتیم و دامن بسیار کوتاه آنها تقریبا همه چیزشان معلوم بود. ما از خجالت مدیرعاملمان نگاه نمی کردیم و به روی خودمان هم نمی آوردیم تا این که او گفت ماشاالله چه بقچه بندی دارند. ما هم نگاه کردیم و گفتیم کی؟ چی؟ کجا؟ دفعه های بعد که به دوبی رفتیم همه آنها را جمع کرده بودند چون زن های دوبی اعتراض کردند و گفتند که این دخترهای روس باعث اغفال شوهرانشان می شوند. شب وقتی که به بار هتل رفتیم همکارانم من را مجبور کردند که با دو تا از آنها به زبان روسی صحبت کنم. آن دخترها آنقدر قد بلند بودند که اگر کمی به آنها نزدیک تر می شدم نوک پستان آنها می رفت توی چشمم. البته کفش پاشنه بلند هم پوشیده بودند ولی خوب به هرحال یک سر و گردن بالا تر بودند. پیش خودم گفتم از اینهمه ژن روسی که به من رسید لااقل قد و قواره من هم به آنها نرفت که دلم خوش باشد. چند تا مرد عرب هم با لباس های گشادشان در اطراف آنها ایستاده بودند و آب از لب و لوچه شان راه افتاده بود و معلوم نبود که دستشان در جیب گشادشان چکار می کرد. خلاصه همکارانم هم خودشان را به من نزدیک کردند و توانستند دستشان را به زری برسانند. جالب اینحا بود که هر دوی آنها در کنار شغل شریفی که داشتند نوازندگان گیتار ماهری هم بودند و آن شب با بقیه اعضای گروهشان برنامه اجرا کردند. ظاهرا از کسب و کارشان راضی بودند و زندگی آنها خیلی بهتر از روسیه ای بود که در آن زمان از اوضاع وخیم اقتصادی رنج می برد. البته اوضاع روسیه هم سالها پس از آن زمان با کمک پولهایی که از ایران خوردند مثل دوبی خوب شد و دیگر روس ها هم به آنجا مهاجرت نکردند.

چند ماه پس از آن قرار شد که ما را به سوئیس بفرستند ولی به ما ویزا ندادند و حسابی حالمان گرفته شد ولی من همچنان به دوبی رفت و آمد می کردم. تازه وقتی که پایم به خارج باز شد فهمیدم که داشتن پاسپورت امریکایی عجب ثوابی دارد و نه تنها به درد دنیا بلکه به درد آخرت انسان هم می خورد. پروژه گرفتن پاسپورت امریکایی در همان نقطه در مغز من شکل گرفت و تخم لق آن در من کاشته شد. طبیعی است که داشتن پاسپورت امریکایی همسر سابق من هم در عشق من به او بی تاثیر نبود و نمی توانم بگویم که عشق به امریکا قوی تر بود یا عشق به خود او. وقتی که این دو مسئله با هم قاطی می شود جداکردن آنها از یکدیگر بسیار دشوار است. ولی به هرحال ما با هم ازدواج کردیم و پس از هفت سال تصمیم گرفتیم که به امریکا بیاییم. حتما شما هم که در امریکا هستید این مسئله را تجربه کرده اید که وقتی همه چیز برای آمدن شما به امریکا مهیا شد دیگر شور شوق شما جایش را به اضطراب و یا حتی عدم اطمینان از مهاجرت داد. من هم در آن زمان خیلی مشتاق مهاجرت نبودم و تقریبا به شرایط خودمان عادت کرده بودم زیرا می دانستم که به هرحال هر زمانی که بخواهم گرین کارتم را می گیرم. هنوز در آن موقع نمی دانستم که گرفتن گرین کارت من دو سال طول می کشد و فکر می کردم که اگر به سفارت امریکا برویم همان جا به من هم یک گرین کارت امریکا می دهند و می گویند بفرمایید داخل. به هرحال ما برای مهاجرت اقدام کردیم و بعد از دوسال هم که گرین کارت من آماده شد از هم جدا شدیم. شاید اشتباه من این بود که به حرف وکیل گوش کردم و همسرم را زودتر به امریکا فرستادم و تقریبا دو سال مجبور شدیم که جدا از هم زندگی کنیم و همین هم باعث شد که روابط ما سرد شد و به جدایی گرایید. ولی به هرحال آن چیزی که برای من باقی ماند همان آرزوی قدیمی داشتن یک پاسپورت امریکایی بود که پانزده سال پس از شکل گیری اولین نطفه به بار نشست و الآن دیگر موقع زایمان است.

من رفتم.

مهاجرت و قضاوت

2011-12-30T11:31:00.000-08:00

سال نوی میلادی بر شما مبارک باد. امیدوارم که در سال آینده دماغتان همچنان چاق باشد و خر مراد بر در خانه شما بنشیند و روزگار به کام شما بچرخد. در این چند سال که از نوشتن من در این وبلاگ می گذرد دوستان خوبی پیدا کرده ام. شما دوستان ندیده و نشنیده ولی خوانده من هستید. امیدوارم که تنبلی من در پاسخ به نوشته های خود را به حساب بی مهری نگذارید و همین تنبلی را هم در گفتگوی تلفنی دارم که گاهی باعث رنجش دوستان می شود. ولی تلاش کردم که ایمیل ها را تا جایی که در توانم بوده است پاسخ دهم و اگر هم چنین نبوده است پوزش من را از این بابت بپذیرید. امیدوارم که سال آینده بتوانم نوشته های بهتری را برای شما بنویسم تا زمانی را که برای خواندن این وبلاگ می گذارید به هدر نرود. گرچه مدت درازی است که کفگیر من به ته دیگ خورده است ولی شاید بتوانم مطالب قدیمی را نشخوار کنم و آنها را از دریچه های گوناگون دیگری با یکدیگر بررسی کنیم. اگر دوست داشته باشید قصه و داستان هم برایتان تعریف می کنم تا حوصله تان از خواندن این وبلاگ سر نرود. دل و دماغی هم اگر باشد طنز نوشته هایم را بیشتر خواهم کرد تا دوباره از خواندن آنها لبخند به لبانتان بیاید. مجبور هستم که برای چاشنی نوشته هایم و یا پنهان کردن خود واقعی برایتان خالی ببندم ولی سعی می کنم که این خلاف گویی ها در اساس و شیرازه گفتگو خدشه ای ایجاد نکند. در مجموع شخصیتی را که در این وبلاگ برای خودم ساخته ام دوست دارم و سعی می کنم که آن را به همین شیوه حفظ کنم. من هم با شما چند سال بزرگ تر شده ام و چیزهای زیادی یاد گرفته ام. البته چون گنجایش ذهنم محدود است چیزهای زیادی هم از یادم رفته است که خوشبختانه خواندن نوشته های قدیمی خودم می تواند به یادآوری آنها کمک کند. دگرگونی های مهاجرت به همراه تحولات جسمی و روانی در این سن و سال باعث شده است که با خودم در پنج سال پیش کمی بیگانه باشم. دیگر حتی به سختی می توانم شور و شوق خودم را در زمان ورود به امریکا به یاد بیاورم و اگر نوشته ای از خودم در آن زمان بخوانم دچار شگفتی می شوم. ولی آیا من در شرایط کنونی صلاحیت قضاوت کردن در مورد پنج سال پیش خودم را دارم؟ بیایید با هم این مسئله را بررسی کنیم.

ذهن ما همیشه در حال سنجش رویدادهای مختلف و چینش آنها در کنار یکدیگر است و با این کار ما را به قضاوت در مورد چیزهایی که میبینیم و می شنویم و یا می خوانیم وا می دارد. برای قضاوت کردن سه عمل اصلی انجام می شود.

1- داده های اولیه به عنوان مواد خام وارد مغز ما می شود:

ما همیشه در حال خواندن و شنیدن و دیدن رویدادهای مختلفی هستیم که در اختیار ما قرار می گیرند. ولی شاید این ورودی های مستقیم به اندازه پیام هایی که از حالت های جسمی و روحی ما صادر می شود مهم نباشد. پیام هایی که ما مجموعه آن را شرایط زندگی خودمان می نامیم. این پیام ها داده هایی است که میزان خشنودی ما را نسبت به برآورده شدن نیازهای جسمی و روحی نشان می دهد. مثلا اگر ما گرسنه و تشنه باشیم و یا نیازهای روحی اولیه ما برآورده نشود کمتر به پیام هایی که از دنیای خارج به ما منتقل می شود بها می دهیم مگر این که در رابطه با نیازهای غریزی ما باشد. بنابراین در می یابیم که حتی در ابتدایی ترین مرحله قضاوت داده های بسیار متفاوتی می تواند به عنوان مواد خام به سیستم ذهنی ما وارد شود و برای همین است که اگر شما از یک آدم تشنه بخواهید که در مورد شرایط خودش و شرایط شما قضاوت کند به شما می گوید که شما بسیار آدم خوشبختی هستید که می توانید آب بنوشید. ولی اگر آن آدم تشنه نیازش برطرف شود دیگر مبنای قضاوتش هم تغییر خواهد کرد. پس این مرحله از قضاوت بسیار سست و غیر قابل اطمینان است و پارامترهای پنهان و آشکار بسیار زیادی در آن دخالت دارند که نمی توان همه آنها را در نظر گرفت.

2- بر اساس دستور پختی که ما در آن مورد خاص بلد هستیم مواد اولیه در ذهن ما پردازش می شود.

وقتی که داده های خام وارد مغز ما شد با مخلوطی از دو روش آنها را پردازش می کنیم:

الف) روش اول استناد به حافظه و مقایسه است که در این روش امکان خطا بسیار بالا است زیرا ما فقط به کلیات رویدادهایی که در حافظه ما ثبت شده است دسترسی داریم. مثلا فقط به یاد داریم که رفتار یک آدم در فلان مهمانی چند سال پیش مناسب نبود ولی هرگز نمی توانیم جزئیات دقیق رفتارهای او را به خاطر بیاوریم. یا حرف ها و نوشته ها به صورت کلی در ذهن ما ثبت شده است و حتی ممکن است با اصل آن تفاوت های زیادی داشته باشد.

ب) روش دومی که مغز ما از آن استفاده می کند محاسبات و دستورالعمل هایی است که در ذهن ما برای انجام قضاوت ثبت شده است. این دستورالعمل ها حاصل آموزه هایی است که ما از زمان کودکی فرا گرفته ایم و تمام چیزهایی است که به ما از بدو تولد یاد داده اند. مثلا به ما گفته اند که به یک فرد غریبه نباید اعتماد کرد و یا اگر کسی به تو خوبی کرد تو هم باید به او خوبی کنی. این روش در واقع دستورالعمل های منطقی و ریاضی است که به صورت گزاره ای تعریف می شوند و از ترکیب کلی آن به صورت این است که:

"اگر" (یک رویداد) "و" / "یا" (یک رویداد ) "و" / "یا" (یک رویداد) ... "=" (نتیجه و قضاوت)

مثلا "اگر" (ما به حسن خوبی کردیم) "و" (حسن به ما خوبی نکرد) = (حسن آدم بدی است)

نه تنها این فرمول هایی که در ذهن ما نقش بسته اند قابل اعتماد نیستند بلکه حتی داده هایی هم که در آنها قرار می گیرند قابل اعتماد نیستند. حتی اگر فرض کنیم که این فرمول صحیح باشد ممکن است حافظه ما در یاد آوری خوبی که ما به حسن کردیم و یا خوبی که حسن به ما نکرده است دچار اشتباه شود.

بنابراین بخش دوم عملیات قضاوت کردن ما در مورد پیرامونمان هم پایه های چندان محکمی ندارد.

3- نتیجه و حاصل پردازش ما به صورت رفتار و یا حرف و نوشته خارج می شود.

مرحله سوم قضاوت کردن ما هم که بیان قضاوت است با مشکل جدی مواجه است. ما در بسیاری از زمان ها چیزهایی را می گوییم و یا رفتارهایی را از خودمان بروز می دهیم که حتی با قضاوت های خودمان هم مغایرت دارد. مثلا به این نتیجه می رسیم که حسن آدم خوبی است ولی با او بدرفتاری می کنیم و یا به این نتیجه می رسیم که حسن آدم بدی است ولی به او روی خوش نشان می دهیم. به این نتیجه میرسیم که سیگار چیز بدی است ولی آن را می کشیم و یا به این نتیجه می رسیم که حتما باید ورزش کنیم ولی در عوض آن جلوی تلویزیون تلپ می شویم. گاهی هم نتیجه قضاوت ها را به نفع خودمان تحریف می کنیم و مثلا اگر کسی از ما پول بگیرد و پس ندهد آدم بدی است ولی اگر ما از کسی پول بگیریم و پس ندهیم نه تنها آدم بدی نیستیم بلکه اگر آن طرف پولش را بخواهد آدم بدی است.

بنابراین قضاوت کردن ما به این صورت است که یک سری داده های اولیه نا مطمئن و احتمالا اشتباه را می گیریم و آنها را در فرمول های سنتی و من درآوردی قرار می دهیم و به یک نتایج بیخودی می رسیم که حتی خودمان هم به آن اعتقاد نداریم و هر جوری هم که بخواهیم آن را عوض می کنیم. قضاوت ما مثل این است که بگوییم دو ضربدر خیار چنبر می شود هندوانه و اگر هم دوست نداشته باشم می شود آب هویج یا هر چیزی که دوست داشتیم.

پس به نظر من بهتر است که ما نه تنها در مورد دیگران بلکه در مورد خودمان هم با قطعیت قضاوت نکنیم. هر شرایط زمانی و مکانی ویژه ای می تواند عملکردهای متفاوتی به همراه داشته باشد که ما از آنها ناآگاه هستیم و فقط باید دانش خودمان را بیشتر کنیم تا بهترین عملکرد ممکن را در مواجهه با شرایط متفاوت از خود نشان دهیم.

تربیت شرطی و مهاجرت به امریکا

2011-12-22T10:55:00.000-08:00

امروز در شرکت ما مراسم پاتلاک است یعنی این که همه غذاهایشان را به آشپزخانه می برند و بعد دور هم می خورند البته معمولا بعضی ها غذای زیاد می پزند و می آورند بنابراین همیشه برای افرادی مثل من که غذا پختن بلد نیستند غذای اضافی وجود دارد. آن اوایل که آمده بودم نمی دانستم این مراسم چیست و وقتی که به من گفتند پاتلاک است فکر کردم که پاتلاک یک کوزه است که در آن قفل شده است و بقیه باید حدس بزنند که درونش چیست. بعد از غذا هم مراسم فیل سفید داریم که در این مراسم هر خری یک کادو می آورد و سپس کادو ها را با هم قاطی می کنند و به طور اتفاقی به هر کسی یک کادو می رسد. من یک توپ فلزی به اندازه توپ تنیس دارم که مثل آینه است و به نظرم خیلی قشنگ است و همان را کادو کردم و آوردم. اگر از من سوال کردند که این چیست می گویم که یک توپ جادویی است و اگر بر روی آن تمرکز کنید می تواند آرزوهای شما را برآورده کند. امریکایی ها عاشق این مزخرفات هستند و حتی اگر باور نکنند باز هم از شنیدن این حرف های تخیلی لذت می برند. یا این که می توانم بگویم این گوی احضار ارواح است و باید در چهار طرف آن شمع روشن کنید تا ارواح به سمت آن جلب شوند و شما بتوانید با آنها ارتباط برقرار کنید. یا این که می توانم بگویم این گوی انرژی های منفی اطراف خانه شما را به خود جذب می کند و باعث می شود که فضای اطراف شما فقط انرژی مثبت باشد. امریکاییها به چشم خوردن هم خیلی اعتقاد دارند و می توانم بگویم که میدان مغناطیسی اطراف این گوی مسیر چشم شور افراد را از سوژه مورد نظر منحرف می کند و دیگر نیازی نیست که برای رد کردن آن با دستتان به تخته ضربه بزنید. البته خود من هم خر شدم و این توپ را به عنوان توپ ضد جاذبه خریدم. در تبلیغ تلویزیونی افراد ماهر طوری با این توپ بر روی دستشان بازی می کردند که انگار توپ از دستشان بالا می رفت ولی وقتی که من این توپ را خریدم و آمدم آن را امتحان کنم افتاد بر روی شصت پایم و چون سنگین بود هوارم بالا رفت. همان جا فهمیدم که تمام آن افراد لااقل سی سال از عمرشان را در سیرک گذرانده اند که توانسته اند چنین کاری را با این توپ انجام دهند و اگر هر توپ دیگری را هم به آنها بدهید همین عملیات ژانگوله را می توانند با آن انجام دهند. خلاصه این توپ الآن دو سال است که بر روی میز کنار تلویزیون من است و امروز دیگر وقت آن رسیده است که از شر آن خلاص شوم. شکر میان کلامم راستی یادتان می آید که همخانه ام مریض شد و بردمش بیمارستان؟ دیروز یک صورت حساب برایش آمد به مبلغ سه هزار و پنجاه دلار. من دهانم از تعجب باز ماند چون فقط یک سرم به او زدند و چند تا آزمایش گرفتند و هر طوری که حساب می کند باز هم خیلی گران است. تازه اگر آمبولانس می آمد هزار دلار دیگر هم به آن اضافه می شد. البته راه های زیادی برای نپرداختن آن وجود دارد و چون او هنوز درآمدی ندارد می تواند به اداره سوشیال سکوریتی تماس بگیرد و از آنها راهنمایی بخواهد.

امروز می خواهم برایتان در مورد یک مسئله ای صحبت کنم که به احتمال زیاد خودتان می دانید ولی ممکن است تاکنون از این زاویه بخصوص به آن نگاه نکرده باشید. شما احتمالا عبارت شرطی شدن را در رابطه با علم هیپنوتیزم شنیده اید و می دانید که مثلا اگر یک فردی را شرطی کنند و در اعماق خواب حرفی را به او منتقل کنند این حرف ممکن است در ضمیر ناخودآگاه آن شخص جا بگیرد و در زمان بیداری به آن واکنش متفاوتی نشان بدهد. البته من نمی خواهم وارد مبحث هیپنوتیزم و یا عملکرد آن بشوم بلکه می خواهم بگویم که این فرآیند شرطی شدن در طول سالیان زندگی ما حتی بدون عمل هیپنوتیزم انجام می گیرد. بیشتر ما به نوعی شرطی هستیم و شرایط خاصی می تواند عملکرد طبیعی و منطقی مغز ما را به سمت خاصی هدایت کند که در شرایط عادی برای ما رخ نمی دهد. معمولا ما این تراکنش ها را حساسیت می نامیم و مثلا می گوییم که من به فلان عبارت و یا فلان عمل حساس هستم و نمی توانم خودم را کنترل کنم. بیشتر وقت ها سرچشمه حساسیت یک فردی است که ما با او رابطه عمیق عاطفی داریم و در نتیجه دستور واکنش های ما نیز بر اساس داده هایی صادر می گردد که از لایه های درونی ذهن ما شکل گرفته است.

به عنوان مثال یکی از ساده ترین جملاتی که بین دو انسان رد و بدل می شود احوال پرسی است. اگر کسی از شما بپرد که حالت خوب است شما هم در جواب می گویید بله و تشکر می کنید و یا اینکه اگر حالتان خوب نیست سعی می کنید که آن را توضیح دهید. همین عبارت ساده اگر به یک مسیر شرطی شده هدایت شود می تواند روال عادی اندیشه شما را تغییر دهد. فرض کنید که شما در اطاق خودتان نشسته اید و دارید تلویزیون تماشا می کنید ولی در واقع فکرتان درگیر ماجرایی است که برای شما پیش آمده است. در همین لحظه مادر شما وارد می شود و با دیدن شما می گوید که حالت خوب است؟ ممکن است هر فردی متناسب با شرایط خانوادگی و یا حتی نوع جنسیت و نوع رابطه با والدین در زمان کودکی روال منحصر به فردی را در ذهن خود داشته باشد که منجر به واکنش های متفاوتی می شود ولی آنچه که نمی شود انکار کرد این است که این یک عبارت شرطی است و ذهن را به سویی سوق می دهد که کنترل عملکرد طبیعی و منطقی ذهن ما را به دست می گیرد. وقتی که این آشفتگی در درون ما اتفاق می افتد ما به اصطلاح می گوییم که اعصابمان خرد شده است. پس هر عملی که برای ما حساسیت زا باشد اعصاب ما را خرد می کند یا به عبارات دیگر هر جرقه ای که بخش شرطی شده ذهن ما را روشن کند منطق ما را از روال طبیعی خود خارج می کند.

ولی این حرف ها چه ربطی به مهاجرت دارد؟ عرض می کنم. حالا فرض کنید که مادر شما در همان شرایط یکسان وارد اطاق شود و به جای زبان فارسی به زبان انگلیسی حال شما را جویا شود و یا اینکه صدایش را تغییر دهد و با صدای کلفت و یا نازک همان حرف را دقیقا تکرار کند. با کمال تعجب متوجه خواهید شد که در این صورت ذهن شما به مسیر شرطی شده هدایت نمی شود و حتی ممکن است بخندید و یا با یک روال منطقی و همیشگی با آن برخورد کنید. وقتی که شما مهاجرت می کنید تقریبا بخش های شرطی شده ذهن شما از کار می افتد زیرا حتی ترجمه عبارات شرطی نمی تواند موتور ذهن شرطی شما را روشن کند. مثلا اگر یک نفر به شما فحش ناموسی بدهد ممکن است عملکرد شرطی شما این باشد که یقه او را بگیرید ولی اگر این فحش با همان معنی به زبان انگلیسی گفته شود ذهن شما واکنش خاصی به آن نشان نمی دهد و شما با روال منطقی عادی خودتان با آن برخورد می کنید. حساسیت ها در واقع کلیدهایی هستند که مستقیما به لایه های درونی ذهن شما نفوذ کرده و عملکردهای شما را از کنترل خارج می کنند. ولی از آنجایی که این بخش از ذهن در زمان کودکی شکل می گیرد یک مهاجر با تغییر محیط و زبان کمتر به مسیر شرطی شده هدایت می شود و پس از یک مدت احساس می کند که چقدر آدم بهتری شده است و یا چقدر آرام و منطقی شده است. اگر در ایران یک نفر به شما تنه می زد ممکن بود شما به طور ناخودآگاه بگویید هش چته جلو چشمت را نگاه کن و یا بگویید مرده شورت را ببرند کثافت. این یک واکنش شرطی است که شما حتی به آن فکر هم نمی کنید و شاید بعدا شرمنده شوید که چرا چنین حرفی را زدید. ولی در امریکا حتی اگر چنین اتفاقی بیفتد چون زبان و شرایط متفاوت است به مسیر شرطی شده هدایت نمی شوید و عملکرد شما منطقی خواهد بود که در نتیجه حتی ممکن است پس از این برخورد لبخند بزنید و یا معذرت خواهی کنید.

در ایران نوع تربیت سنتی به گونه ای است که بچه ها را شرطی می کنند تا در مواجهه با یک مورد به جای فکر کردن و تصمیم منطقی توسط خودشان عملکرد شرطی ذهن آنها به طور اتوماتیک فعال شود. والدین یک حرف را با یک تن صدا و یک عبارت یکسان آنقدر تکرار می کنند که کاملا در مغز کودک فرو رود. این کار خر فهم کردن و یا ملکه ذهن شدن هم نامیده می شود و مثلا هر بار که کودک از خانه خارج می شود والدین یک سری سفارش های یکسان را تکرار می کنند که مثلا مبادا غذای بیرون را بخوری و یا مبادا دعوا کنی و یا اینکه زود به خانه برگرد. در خانه این عبارت را همیشه تکرار می کنند که آیا درس هایت را خوانده ای و یا مشق هایت را نوشته ای. معمولا این عبارت را به جای خفه شو و یا گورت را گم کن به کار می برند و هرجایی که می خواهند کودک را دک کنند از این عبارت شرطی استفاده می کنند. در امریکا والدینی که آموزش های کافی را برای تربیت کودک دیده باشند سعی می کنند که برای ارتباط با او از عبارت های متفاوت و جدید استفاده کنند تا ذهن او را شرطی نکنند. مثلا اگر شما واقعا بخواهید بدانید که آیا فرزندتان درس می خواند راه های بسیار زیادی وجود دارد که بتوانید متوجه این مسئله شوید و خود شما هم خوب می دانید که این سوال ها و یا دستورهای یکنواخت و بی مورد هیچ تاثیری در نحوه و یا میزان درس خواندن فرزندتان نخواهد داشت. ولی ممکن است ندانید که این عبارات شرطی ذهن فرزند شما را چند پاره می کند و در دوران بزرگ سالی مشکلات بسیار زیادی را برای او پیش خواهد آورد و ممکن است مجموعه این فرآیندهای شرطی شده او را به مسیری بکشاند که کاملا کنترل زندگی از دستانش خارج شود و یا اینکه به مشکلات عمیق و حل نشدنی خانوادگی دچار شود. متاسفانه بسیاری از بیماریهای ذهنی که توسط شرطی شدن به وجود آمده است به این سادگی ها درمان نمی شود و ممکن است فقط توسط هیپنوتیزم درمانی و به مرور زمان بتوان آنها را تا حدودی به وسیله یک روانپزشک خبره کنترل کرد برای همین بسیار مهم است که لااقل نسل ما از این چیزها آگاه باشیم و بلایی را که والدین ما بر سر ذهن ما آوردند را بر سر فرزندانمان نیاوریم.

پس هیچ حرفی را بیش از یک بار و با یک عبارت و یک تن صدای یکنواخت برای فرزند خود تکرار نکنید.

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت آخر)!

2011-12-19T12:14:00.000-08:00

هفته گذشته سرم بسیار شلوغ بود و این هفته هم شرایط به همین صورت خواهد بود. احتمالا چون قبل از تعطیلات کریسمس است همه دارند سعی می کنند که پروژه های ناتمام خودشان را تکمیل کنند. من هم ممکن است برای تعطیلات کریسمس به لس آنجلس بروم و فک و فامیل خودم را ببینم. درست است که از لس آنجلس زیاد خوشم نمی آید ولی بالاخره یک تنوعی در امورات آدم ایجاد می شود. چند تا آواز مرغ سحر با صدای نکره گوش می کنم چند تا آهنگ لس آنجلسی می شنوم و رقص و قر کمر می بینم و شاید خودم هم جوگیر شوم و چهار تا قر کمر بدهم. یک کمی هم غیبت می کنیم و دلمان باز می شود. البته من که هنوز چیز زیادی در چنته ندارم ولی خوب می توانم در حد خودم پز بدهم و ماشین و خانه خودم را به رخ آنها بکشم و از خودم قمپز در کنم. کمی هم خالی می بندم و همه چیز را دو برابر می کنم و یا شاید هم سه برابر. قبلا که هیچ چیزی نداشتم فقط در کار ضد حال بودم و هرکسی که صحبتی از دارایی و اموال می کرد می گفتم آدم باید شعور و مطالعه و آگاهی داشته باشد نه اموال! ولی خوب حالا یک مقداری جای مانور پیدا کرده ام و می توانم پز بدهم ولی اگر باز هم کم بیاورم دوباره از همان ترفند شعور و آگاهی استفاده می کنم! البته آن زمانی که آنها من را دیده بودند هنوز در باتلاق نظام سرمایه داری غرق نشده بودم و هنوز آدم روشن فکر و خاکی بودم ولی باید سعی کنم تا جایی که می شود ظاهر خودم را حفظ کنم و مثلا اگر می خواهم پز تلویزیون شصت اینچ خودم را بدهم باید بگویم آره اتفاقا من هم یک تلویزیون شصت اینچ خریده ام ولی اصلا نگاه نمی کنم چون آدم باید در وقت های اضافی مطالعه کند نه اینکه وقت خودش را در پای برنامه های مزخرف تلویزیون تلف کند. حالا آنها چه می فهمند که من همیشه بعد از کار بر روی کاناپه مقابل تلویزیون تلپ هستم و مسابقه های مختلف را نگاه می کنم. یا این که مثلا می گویم اتفاقا من مردد بودم که ماشینم را نقد بخرم و یا اینکه آن را قسطی بخرم بعد فکر کردم چه کاری است که آدم پولش را یکجا برای ماشین بدهد و بهتر است که قسطی بخرم. آنها که هیچوقت حساب بانکی افتضاح من را نگاه نمی کنند که متوجه شوند دارم خالی می بندم و اینقدر پول ندارم. البته بعدش هم برای پز روشنفکری باید اضافه کنم که راستش من اصلا نمی خواستم این ماشین را بخرم چون به نظرم آدمهای چیپ سوار ماشین گران قیمت می شوند برای همین احتمالا آن را پس می دهم و یک فولکس واگن قدیمی می خرم. با این حرف با یک تیر دو نشان زده ام هم به آنها که ماشینشان از من هم گران تر است تکه انداخته ام و هم اینکه ژست روشنفکری خود را حفظ کرده ام. و اما برویم به سراغ آخرین قسمت سریال تخمی تخیلی نسرین تا سر و ته آن را همین جا هم بیاوریم.

هنوز گیج بود و نمی دانست که چه اتفاقی دارد برایش می افتد. او بر روی صندلی نشسته بود و با خودش فکر می کرد. بله این نسرین بود که در خاطرات گذشته خودش غرق شده بود و قطره اشکی هم از گونه هایش آویزان بود. اشکی که به خاطر آینده ای بود که انتظارش را می کشید نه آنچه که بر او گذشته بود. البته نسرین دوران کاری سختی را گذرانده بود ولی پس از مدتی شرایط او بهتر شده بود و حتی توانسته بود برای خودش ماشین بخرد تا دیگر مجبور نباشد در روزهای سرد زمستانی با دوچرخه به سر کار برود. ولی ماشین مثل دسته گلش را همین دو روز پیش به یک نفر فروخت. نسرین وسایل زیادی نداشت ولی بخشی از انها را فروخت و بقیه را هم به دوستانش داد. از دست رون خیلی عصبانی بود چون اصلا عین خیالش هم نبود که نسرین دارد برای همیشه او را ترک می کند. شاید اگر او به جای رون بود به سوئیس بر می گشت و با او ازدواج می کرد و دو تایی می توانستند به خوبی و خوشی در آنجا زندگی کنند ولی رون اصلا حاضر نبود که دانشگاه خودش را به خاطر او ترک کند. وجود نسرین برای رون فقط ساعت های خوشی بود که با هم بودند و او اصلا خودش را وارد ماجراهای زندگی نسرین نمی کرد. هر چه بود گذشته بود و این فکرها هیچ فایده ای برای آنچه بر نسرین می گذشت نداشت. نسرین در هفته های گذشته خیلی فکر کرد که به یک شهر غریبه برود و غیر قانونی در آنجا زندگی کند ولی بعد از کمی تحقیق متوجه شد که حتی کوچکترین استفاده از کارت بانکی هم محل او را لو خواهد داد و پلیس مهاجرت به سادگی آب خوردن او را پیدا خواهد کرد. در ضمن کار پیدا کردن بدون یک مدرک معتبر و به صورت غیر قانونی در این شرایط اقتصادی بسیار دشوار و نشدنی بود. بنابراین نسرین تصمیم گرفت که خودش به صورت قانونی از امریکا خارج شود تا شانس های بعدی خودش را خراب نکند و شایط بتواند باز هم با شرایط بهتری وارد امریکا شود و یا شاید در قرعه کشی لاتاری گرین کارت قبول شود تقاضای تمدید گرین کارت نسرین به خاطر اینکه پیش شوهرش زندگی نکرده بود لغو شده بود و او می بایست تا قبل از مهلت گرین کارت موقت خاک امریکا را ترک کند. به او اخطار داده بودند که اگر در مدت تعیین شده امریکا را ترک نکند پلیس او را دستگیر خواهد کرد و در این صورت دیگر هرگز نمی توانست به خاک امریکا وارد شود. برای همین است که نسرین الآن بر روی صندلی هواپیمایی نشسته بود که تا چند ساعت دیگر قرار بود در فرودگاه تهران بر زمین بنشیند .نسرین روسری و مانتوی خودش را به دست گرفته بود تا به محض فرود آمدن بر تنش کند. این دو سال برای نسرین مثل یک رویایی بود که خیلی زود گذشت و دوباره باید به شهری برگردد که از آن متنفر بود. باز هم هوای آلوده و ترافیک و بوق و آدم های عصبانی و شهر کثیف و مهم تر از آن گیر دادن به روسری و لباس. نسرین منتظر بود که یک نفر در تهران به حجاب او گیر بدهد تا بپرد و خرخره او را بچسبد و تلافی تمام این بلاها را بر سر او خالی کند.

وقتی نسرین به خانه رسید حالش خیلی بهتر بود. دیدن پدر و مادر و خانواده و مهم تر از همه دیدن اطاق خودش با تمام وسایل شخصی برایش خاطره انگیز و جالب بود. دیگر نمی بایست صبح زود از خواب بیدار شود و به رستوران برود و دیگر مجبور نبود شب و روز کار کند تا قسط ماشین و اجاره اطاقش را بپردازد. اصلا گور پدر هر چه امریکا و رون و جمشید و گرین کارت. آدم پدر و مادر و خانواده به این خوبی داشته باشد که مثل پروانه به دورش می گردند مگر مریض است که مثل بچه یتیم ها و کوزت شب تا صبح برای لقمه ای نان کار کند. جای گرم و نرم و راحت به دور از هر گونه نگرانی و دلواپسی. آن شب همه دور نسرین جمع شدند و او سوغاتی هایی را که برای دیگران آورده بود تقسیم کرد. در آن شب همه متوجه شدند که نسرین عوض شده است و انگار که دیگر آن نسرین لوس و بچه ننه به یک زن پخته و جا افتاده ای تبدیل شده بود که کوله باری از تجارب را با خودش حمل می کرد. دیگر برای نسرین مهم نبود که دیگران در مورد او چه فکر می کنند و می خواست که برای زندگی خودش برنامه ریزی کند. نسرین پس از چند ماه نامه طلاق خودش را از جمشید دریافت کرد و در ایران هم که اصلا ازدواج او ثبت نشده بود چون از طریق ویزای نامزدی به امریکا رفته بود. به نظر نسرین می آمد که زن های اطرافش با چیزهایی سر و کله می زنند که اصلا اهمیت چندانی در زندگی آنها ندارد و پیش خود می گفت که اگر آنها هم تجربه های من را داشتند و مجبور می شدند برای امور اولیه زندگی خود کار کنند و بی پشت و پناه هم بودند حساب کار دستشان می آمد. نسرین پس از بازگشتش به ایران تازه فهمیده بود که پدرش برای تامین مخارج آنها در تمام این سالها چه مسئولیت سنگینی به عهده داشت و دیگر می توانست بهتر از هر کسی او را درک کند. ممکن است بچه ها در ایران کار کنند ولی هیچوقت نگران این نیستند که اگر بیکار شدند باید شب را در خیابان بخوابند و گرسنگی بکشند در حالی که من همیشه در خواب کابوس می دیدم که از کارم اخراج شده ام و در آخر ماه وسایلم در پیاده رو است و چیزی هم برای خوردن ندارم و کسی را هم ندارم که به او پناه ببرم. نسرین در ضمن فهمیده بود که روابط عاطفی و ازدواج چیزی نیست که آدم بتواند آن را برای رسیدن به اهداف دیگری وسیله قرار دهد. برای نسرین قبل از مسافرتش زندگی کردن با یک مردی که دوستش ندارد به نظر بسیار ساده می آمد ولی در عمل دید که این کار تقریبا غیر ممکن است. نسرین آن سال دانشگاه قبول شد و ادامه تحصیل داد. با رون در ارتباط بود و متوجه شد که رون هم پس از رفتن نسرین بسیار ناراحت بود و بی قراری می کرد. آنها پس از چند سال و پس از تمام شدن درسشان ازدواج کردند و نسرین و رون هر دو در سوئیس زندگی مشترک خودشان را آغاز کردند و صاحب دو پسر و یک دختر شدند. جمشید هم دوباره با دالی آشتی کرد و آن دو با هم ازدواج کردند. تد و انجلین هم فارغ التحصیل شده بودند و انجلین در همان دانشگاه برکلی مشغول به کار شد و تد هم به انگلیس رفت و ازدواج کرد. مادر جمشید و مادر نسرین و بقیه شخصیت های داستان هم بلانسبت شما همان گهی بودند که قبلا بودند و هیچ اتفاق تازه ای برای آنها نیفتاد.

تصویب برنامه پنج ساله دوم

2011-12-12T10:12:00.000-08:00

دیروز مدارک سیتیزنشیپی را آماده کردم و امروز باید آنها را پست کنم. گمان کنم حدود سه ماه طول بکشد که برایم زمان امتحان تعیین کنند و در مجموع بین شش تا هشت ماه هم کل مراحل آن طول می کشد. دارم برای پنج ساله دوم برنامه ریزی می کنم و به احتمال زیاد یک تغییر اساسی در کار و زندگی خودم خواهم داد. راستش یک پیشنهاد کاری از یک شرکت خوب در لندن گرفته ام و برنامه ام این است که برای چند سال امریکا را ترک کنم و به اروپا بروم. خانه ام را هم اجاره می دهم که خرج قسط خودش را در بیاورد و ممکن است با همین اداره فعلی هم صحبت کنم که اگر مایل بودند تا یک مدتی دو ساعت در روز به صورت از راه دور برایشان کار کنم. خوبی این کار این است که می توانم در لندن از ساعت پنج تا هفت بعدازظهر برای امریکا کار کنم که می شود نه تا یازده صبح که بهترین زمان برای رسیدگی به کار است. در برنامه پنج سال گذشته هیچ تبصره ای برای پس انداز کردن پول وجود نداشت و هدف اصلی فقط ماندن در امریکا و گرفتن پاسپورت امریکایی بود. برای همین من هم خیلی به خودم خوش گذراندم و با قایق و ماشین گران و سرگرمی های مختلف از خودم پذیرایی کردم. ولی در برنامه پنج ساله دوم باید پس انداز کردن پول و تشکیل خانواده در اولویت های بالاتری قرار بگیرند. اگر بخواهم به کار و خانه خود در اینجا بچسبم روز به روز تنبل تر می شوم و تغییر در زندگی برایم سخت تر می شود. معلوم نیست که تا ده سال دیگر هم این شرکت من را اخراج کند و آن زمان برای برنامه ریزی های من کمی دیر خواهد بود. مهم تر از همه این است که بزرگ ترین هدف من تا کنون طبق برنامه گرفتن پاسپورت امریکایی بوده است و با گرفتن آن انگیزه و هدف خودم را از دست خواهم داد. اگر هر چه زودتر هدف مهم دیگری برای خودم مشخص نکنم دچار پوچی و بی هدفی خواهم شد و زیبایی های زندگی خیلی زود رنگ خواهد باخت. مثل این است که شما به قله کوه دماوند بروید و همان جا بمانید و برنامه ای برای پایین آمدن و یا جابجایی به نقطه دیگری نداشته باشید. طبیعی است که خیلی زود شکوه و زیبایی مناظر آن قله از چشمان شما خواهد افتاد و دچار بی هدفی خواهید شد و حوصله تان سر خواهد رفت. گرچه یک تازه مهاجر باید تمام تمرکز خودش را بر روی برنامه های کوتاه مدت بگذارد ولی داستان مهاجرت با گذشت پنج سال و گرفتن پاسپورت امریکایی تمام نخواهد شد و یک تازه مهاجر قدم در راهی خواهد گذاشت که آخر آن تبدیل شدن وی به یک کهنه مهاجر است. یک مهاجر باید خصلت تغییر را در خودش نهادینه کند چون یک مهاجر همیشه مهاجر خواهد ماند و تغییر در زندگی یک مهاجر یک امر جدا نشدنی است. سکون در زندگی مهاجر یعنی افسردگی و دلتنگی برای زادگاه و یک مهاجر که برنامه ای برای تغییر در زندگی خود نداشته باشد خیلی زود فیلش به یاد هندوستان خواهد افتاد و انگیزه های خودش را برای زندگی از دست خواهد داد.

ولی برنامه پنج ساله دوم من از این قرار خواهد بود.

1- پس انداز ماهیانه حداقل دو هزار دلار.

2- تغییر شغل و محیط زندگی

3- بالاتر بردن مهارت های اجتماعی و مطالعه تخصصی زبان انگلیسی

4- بالاتر بردن دانش کاری و صعود در رتبه شغلی لااقل یک پله در پنج سال

5- تمرکز بر روی تشکیل خانواده و ازدواج

6- ادامه دادن بیمه بازنشستگی و پس انداز در برنامه 401k در امریکا.

7- حفظ کردن خانه و وسایل زندگی در امریکا.

8- اقدام برای گرین کارت همسر و بازگشت به امریکا پس از پنج سال.

این چکیده ای از برنامه پنج ساله دوم من است و البته به این معنی نیست که من حتما موفق خواهم شد همه این کارها را انجام بدهم ولی باید سعی خودم را بکنم تا پس از پنج سال به بالاترین درصد تکمیل آن برسم. خوشبختانه برنامه پنج ساله اول بسیار بهتر از پیش بینی من تمام شد که چندان هم بدبینانه تنظیم نشده بود. داشتن شغل در پنج سال گذشته کلید اصلی موفقیت در برنامه بود و بدون آن مجبور بودم که پس از اتمام برنامه سه ماهه اول و گرفتن گرین کارت و مدارک اولیه به آغوش وطن برگردم. در برنامه پنج ساله دوم دیگر از ماشین آوودی کیو فایو و یا بی ام دابلیوی اکس تری خبری نخواهد بود و زندگی لوکس تبدیل خواهد شد به یک زندگی متعادل و متوسط با هزینه های حساب شده. تنبلی و تماشای تلویزیون شصت اینج و بازی با پلی استیشن جای خودش را به مطالعه و دو ساعت کار اضافه در روز خواهد داد. به قول فرزانه برنامه پنج ساله دوم من برنامه ریاضت اقتصادی است! البته شدت این ریاضت تا زمانی خواهد بود که تشکیل خانواده دهم که احتمالا در اواسط برنامه پنج ساله دوم خواهد بود و پس از آن هزینه ها مثل هر خانواده دیگری معقول خواهد شد.

حالا با داشتن این برنامه خیالم راحت شد و دیگر دچار سردرگمی نمی شوم. هدفم مشخص است و به مرور آن را دنبال می کنم. اگر یک مهاجر چنین برنامه ای برای ادامه زندگی خود نداشته باشد در این مقطع به شدت به این فکر خواهد افتاد که به ایران برگردد. اگر هم نتواند به ایران برگردد و یا برگردد و پشیمان شود به افسردگی شدیدی دچار خواهد شد و به قول یکی از شما که نوشته بود وقتی که مهاجر پاسپورت امریکایی خودش را گرفت دیگر هدفی در زندگی ندارد و خودکشی می کند! بله دوستان این هم از برنامه بعدی من که گفتم بهتر است برای شما هم بنویسم. قسمت آخر داستان زرد را هم در نوبت بعدی برایتان می نویسم. اگر جاکش داشتم بیشتر کشش می دادم ولی خوب متاسفانه جایی برای کش دادن وجود ندارد.

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت دهم)!

2011-12-07T16:08:00.000-08:00

روزها همین طور پشت سر هم می گذرند و من هنوز کاری نکرده ام. چکار نکرده ام؟ مشکل همین جا است که خودم هم نمی دانم چکار نکرده ام. یعنی کار خاصی قرار نبود انجام دهم که انجام نداده باشم. یک ماه دیگر تازه باید برای سیتیزن شیپی اقدام کنم و حدود شش ماه بعد هم پاسپورت امریکایی می گیرم. احتمالا بعد از آن دیگر باید برای باقی مانده زندگی خودم برنامه ریزی کنم. راستش زندگی این طوری هم دیگر خیلی بیمزه است. بالاخره یک مشتی, لگدی, فحشی چیزی باشد می شود که زندگی امروز آدم با دیروزش فرق کند. هی بیا سر کار و بنشین در اطاق و ظهر برگرد خانه غذا بخور و دوباره برگرد سر کار و عصر برو خانه شام بخور و بعد بشاش و برین و بخواب و دوباره فردا همین کارها را تکرار کن. بعضی وقت ها آدم فکر می کند که ماموریتش در این دنیا فقط این است که غذا را به تاپاله تبدیل کند. لااقل اگر این وسط یکی توی سر آدم بزند, بر می گردد و می گوید آقا چرا می زنی؟! تا شب هم خوراک فکری دارد که ببیند چرا زده اند توی سرش. حتما دارید پیش خود می گویید که ای بابا باز هم که داری غر می زنی؟ خوب معلوم است که دارم غر می زنم پس نه پس دارم لالایی می خوانم. آدمی که خوشی به زیر دلش بزند آخر و عاقبتش بهتر از این نمی شود. اصلا می دانید چیست؟ اگر به یک آدمی که تمام عمرش ماشین هول داده است یک دفعه یک ماشین آوودی کیو پنج بدهید عاقبتش بهتر از این نمی شود! دچار یاس فلسفی می شود و لقمه در گلویش گیر کرده و گریپاچ می کند. آدم باید ماشینش لااقل هفته ای دو بار خراب شود و بعد هم با بدبختی خودش را تا مغازه اصغر آقا مکانیک برساند و شب هم سر تا پا روغنی برگردد خانه. آن وقت است که یک استکان چای داغ آی می چسبد. تازه در ایران وقتی آدم از خانه خارج می شود به اندازه یک فیلم سینمایی ماجرا برایش پیش می آید. برای خودت هم پیش نیاید برای اطرافیانت پیش آمده است و آنها ماجرایشان را برای تو تعریف می کنند. فکرش را بکن تا دیر وقت بیدار باشی و تخمه و سیگار و چایی هم جلوت باشه و مشغول شنیدن ماجرای هیجان انگیز دیگران باشی. بالاخره دو نفر دعوا می کنند دو نفر طلاق می گیرند دو نفر سر عشق خود با دیگران دعوا می کنند دو نفر تصادف کرده اند دو نفر موهایشان بیرون بوده است و دستگیر شده اند دو نفر افتاده اند در چاله پیاده رو و مچ پایشان پیچ خورده است دو نفر دزد به خانه شان زده است دو نفر ریخته اند پشت بام خانه شان و ماهواره را خرد کرده اند و بالاخره انواع و اقسام خبرهای متنوع در طول یک روز باعث می شود که آدم حوصله اش سر نرود. ولی اینجا آن قدر روزها به یکنواختی می گذرد که آدم حتی حساب روز و ماه و سال هم از دستش در می رود. مخصوصا اینجا که اصلا فصل هم معنی ندارد و بهار و پاییز و تابستان و زمستان آن یکسان است. من که در این پنج سال اصلا نفهمیدم کی عید شد کی ماه رمضان شد کی چله زمستان شد کی خرماپزان تابستان شد و با این که هیچ وقت هم طرفدار هیچ مناسبتی نبودم ولی خوب نبود آنها هم یک جورهایی بیمزه شده است.

خوب برویم سراغ نسرین ببینیم که او چکار کرد. حتما انتظار داشتید که نسرین و جمشید با هم یک دعوای سختی بکنند و به پدر و مادر همدیگر فحش دهند و جمشید نسرین را کتک بزند و او را به زمین پرت کند و به او بگوید زنیکه مفسده و نسرین بلند شود و یک کشیده محکم به گوش جمشید بخواباند و یک لگد هم به تخمش بزند و بعد جمشید او را به باد کتک بگیرد و نسرین صندلی را به سمت جمشید پرت کند و جمشید گلدان را به سمت نسرین پرت کند و بعد هم نسرین از خانه خارج شود و مادر جمشید هم سر تا پای نسرین را بشوید و بگذارد بالای طاقچه. ولی خوب این چیزها که طبیعی است پس اجازه دهید یک بار هم که شده فرض کنیم که ما آدم های متمدنی هستیم و می توانیم به جای توسل به خشونت با حرف زدن اموراتمان را بگذرانیم. برای همین دیدید که نسرین بدون دعوا کردن از خانه جمشید خارج شد و حتی مادر جمشید هم به او گفت که از دور مواظب آن دختر باش چون هیچ کسی را در امریکا ندارد و اگر از تو کمک خواست دریغ نکن. نسرین به سر کار رفت و پس از مدتی اقامت پیش دوستانش یک اطاق اجاره کرد. او از زندگی خودش راضی بود و با این که کارش سخت بود ولی خوشحال بود که برای اولین بار در عمرش توانسته است مستقل باشد و خرج خودش را در بیاورد. ولی گرین کارت نسرین موقت بود و چند ماه دیگر به پایان اعتبار آن باقی نمانده بود و نسرین پول کافی برای گرفتن یک وکیل خوب را هم نداشت. در ضمن دوست رون به او گفته بود که شانس زیادی برای گرفتن گرین کارت دائم ندارد زیرا که او فقط مدت کمی پیش جمشید زندگی کرده بود و این برای قاضی قانع کننده نبود. هر چه به پایان مهلت گرین کارت نسرین نزدیک می شد اضطراب او هم بیشتر می شد تا جایی که بالاخره تصمیم گرفت یک کاری را بکند که اصلا دوست نداشت. خیلی با خودش کلنجار رفته بود ولی خوب شاید این آخرین شانس نسرین برای ماندن در امریکا بود. اگر به ایران بر می گشت تمام زحمت هایی که کشیده بود بر باد می رفت و حتی دوست نداشت که در ایران ادامه تحصیل دهد. تازه حرف و حدیث دیگران هم که دیگر تا ثریا می رفت و پدر و مادرش هم از او انتظار داشتند که در قبال پرداخت هزینه هایش مطیع آنها باشد. هنوز به رون علاقه داشت ولی پس از کمی زندگی در امریکا فهمیده بود که باید بیشتر نگران خودش باشد تا نگران علاقه اش نسبت به رون یا هر فرد دیگری چون رون هم هیچوقت حاضر نمی شد که به خاطر نسرین در زندگی خود حتی کوچکترین تغییری ایجاد کند. رابطه دیپلماتیک هم هیچ ارزش مضاعفی را برای موقعیتی که نسرین داشت از جانب رون ایجاد نمی کرد. و البته او هیچ زمانی هم تعهدی را نسبت به نسرین نپذیرفته بود و قولی هم به او نداده بود. نسرین از کارش تعطیل شده بود و در کنار دوچرخه اش در پیاده رو ایستاده بود. دو دل بود و نمی دانست که باید این کار را بکند یا نه.

جمشید بر روی مبل خانه لم داده بود و تلویزیون تماشا می کرد. مادرش دیروز به خانه اش آمده بود و برایش غذا پخته بود و همه جا را تمیز کرده بود. تنها هنر جمشید این بود که می توانست لااقل تا یک هفته خانه را تمیز نگهدارد و پس از آن دیگر کنترل آن از دستش خارج می شد. به زندگی مجردی عادت کرده بو.د و فکر می کرد که این طوری هم خیلی بد نیست چون آدم هر کاری را که دوست داشته باشد انجام می دهد و کسی هم مزاحمش نمی شود. پاهایش را بر روی میز دراز کرده بود و چای می خورد که ناگهان تلفن دستی او زنگ زد. وقتی گوشی را برداشت صدای آشنایی از پشت خط شنید.

- الو. سلام جمشید

- سلام. نسرین تویی؟

- آره. حالت خوبه؟

- مرسی. چی شد زنگ زدی؟ اتفاقی برات افتاده؟

- نه. فقط می خواستم باهات صحبت کنم. چند دقیقه وقت داری؟

- آره. بگو.

- راستش. اول می خواستم ازت معذرت خواهی کنم. من رفتارم اصلا خوب نبود. خوب میدونی؟ راستش من اولش خیلی سعی کردم که به تو علاقه مند بشم ولی نتونستم.

- خودم میدونم. به هرحال اختیار زندگی هر کسی دست خودشه.

- ولی من می بایست همون موقع باهات صحبت می کردم و بچه بازی در نمی آوردم. می دونم که تو خیلی اذیت شدی.

- اشکال نداره. همه اینها برام تجربه میشه.

- راستش می خواستم یک چیز دیگه هم بگم.

- می دونم. عذر خواهی که فقط مقدمه بود. حالا حرف اصلیت رو بگو.

- می دونم که از من ناراحت و عصبانی هستی ولی می خواستم یه خواهشی ازت بکنم.

- بگو گوش میدم.

- راستش من چند ماه دیگه اعتبار گرین کارتم تموم میشه.

- راستی؟ چه بد! ببخشید دیگه من که قوانین مهاجرت رو ننوشتم.

- می خواستم ببینم یه لطفی در حق من میکنی؟

- راستش من برای اینکه تو به مشکل نخوری نه تقاضای طلاق دادم و نه ترک کردن تو رو به اداره مهاجرت اطلاع دادم. فکر نمی کنم کار دیگه ای از دستم برایت بر بیاد.

- خوب تنها راهش اینه که من بیام پیش تو و وقتی که فرم ها رو پر کردیم تو بگی که من همیشه با تو زندگی کردم.

- شرمنده. من همین طوری راحت ترم. چرا نمی ری با رون ازدواج کنی که دوستش داری؟

- می دونستم قبول نمی کنی. ولی خوب این آخرین شانسم بود. به هرحال مواظب خودت باش.

- خیلی خوبه که آدم دنبال شانس خودش باشه ولی نه به قیمت خراب کردن زندگی دیگران. موفق باشی.

- خداحافظ

جمشید تلفن را قطع کرد و آن را بر روی میز گذاشت. از یک طرف خوشحال بود که نسرین به سزای کاری که با زندگی او کرده است می رسد و از امریکا اخراج می شود و از طرف دیگر ناراحت بود که به تقاضای کمک یک دختر بی سرپناه جواب رد داده بود. ای کاش نسرین از اول با او صادق بود و به او می گفت که او را دوست ندارد و فقط به خاطر آمدن به امریکا زن او شده است. در آن صورت لااقل جمشید لطمه روحی نمی خورد و حتی به او دست نمی زد و به خودش می گفت که لااقل یک کار خیر در زندگی انجام داده است و یک جوان را به آرزویش رسانده است. ولی کاری که نسرین انجام داد فریب کاری بود و او گمان می کرد که یک زندگی خانوادگی تشکیل داده است و داشت به نسرین دل می بست. به هرحال آن شب جمشید نتوانست خوب بخوابد و داشت به این موضوع فکر می کرد که آیا پاسخ او به نسرین درست بوده است؟

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت نهم)!

2011-12-02T11:21:00.000-08:00

شنیده اید که می گویند در روز جمبه سر و گوش آدم می جنبه؟ خوب حق دارید اگر نشنیده اید چون خودم همین الآن آن را ساختم! در امریکا وقتی که روز جمعه می شود همه در این فکر هستند که آخر هفته را چکار کنند و تقریبا بدنشان را از قبل برای ریلکس شدن آماده می کنند. من که خودم به ندرت یک کار جدی را در جمعه انجام می دهم و معمولا آن را به هفته بعد حواله می کنم. به نظر شما این آخر هفته را چکار کنم؟ خسته شدم از بس که در خیابان ها بی هدف ول گشتم و دلم می خواهد که یک کار جدید و هیجان انگیز انجام دهم. مشکل من این است که آخر هفته ها نمی توانم در خانه بمانم و حتما باید حتی برای یک ساعت هم که شده از خانه بیرون بروم. شاید یکهو به سرم بزند و بروم اسکی. اگر حدود سه ساعت و نیم رانندگی کنم به دریاچه تاهو می رسم که بسیار زیبا است و در زمستانها پوشیده از برف است. از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان من تا به حال در عمرم به اسکی نرفته ام و اصلا حتی چوب اسکی هم به پایم نخورده است. در ایران که این کارها به قد و قواره من نمی خورد و فقط وقتی که زمستان ها به شمال می رفتم اسکی بازها را از دور می دیدم. یکی از دخترهایی که در اداره ما کار می کند استاد اسکی است و البته هزار ماشاءالله یک سر و گردن از من بلند تر است و هیکل درشتی هم دارد و گفته است که می تواند به من اسکی یاد بدهد. اگر چوب اسکی دو نفره باشد خیلی خوب است چون من می توانم ترک او سوار شوم و اسکی کردن را یاد بگیرم! البته ناگفته نماند که من اسکی کردن با تیوب ماشین را بلد هستم و چند بار وقتی بچه بودم در تپه های اطراف کرج این کار را کرده ام! به هرحال فکر می کنم حتی اگر دست و پایم هم بشکند برای روحیه من خیلی خوب است و تا یک مدت دیگر نیازی به هیجان در زندگی نخواهم داشت. راستی یادم رفت بگویم که یک هلیکوپتر کوچک کنترلی از اینترنت خریدم و تا چند روز دیگر به دستم می رسد. خیلی دوست دارم ببینم که ببو چه واکنشی نسبت به آن نشان می دهد. احتمالا فکر می کند که مگس و یا پرنده است و به آن حمله می کند. این ببو تازگی ها خیلی ناز شده است و خودش را لوس می کند و من هم همیشه قربان و صدقه آن کون قلمبه اش می روم. تازه یادم آمد که این آخر هفته باید دستشویی ببو را تمیز کنم. آن پروژه آموزش استفاده از توالت معمولی به ببو هم ناموفق بود و هر کاری که کردم از روشهای علمی و غیر علمی باز هم جواب نداد. حتی او را سرپا گرفتم و یا کونش را بر روی دستشویی گذاشتم و گفتم اه کن اه کن ولی افاقه نکرد. نمی دانم چرا وقتی که پای خوراکی های خوشمزه در میان باشد بسیار باهوش و زرنگ می شود ولی برای کارهای دیگر همان ببو گلابی است. و اما داستان زرد ما به کجا کشید؟ بگذارید اول خودم نوشته قبلی را مرور کنم که ببینم چه نوشته ام!

ده دقیقه بیشتر وقت نداشت. صدای زنجیر دوچرخه و صدای نفس های تند نسرین در هم آمیخته بود. هنوز آفتاب در نیامده بود و نسرین می بایست خودش را هر چه زودتر به محل کارش برساند. هوا سرد بود و بخار از دهان او خارج می شد ولی آنقدر سریع پا می زد و پدال دوچرخه را می چرخاند که بدنش از درون احساس گرما می کرد. او در همان رستورانی کار گرفته بود که برای اولین بار در آنجا با رون آشنا شده بود و دو ماه از کار کردن او می گذشت. گرچه کار کردن در رستوران سخت بود ولی نسرین خیلی خوشحال بود که می تواند از پس مخارج خودش بر بیاید. این اولین بار در عمر نسرین بود که بدون پشتوانه هیچ فرد دیگری می توانست بر روی پای خودش بایستد. هیچ زمانی چنین احساسی را تجربه نکرده بود. دیگر خودش بود و خودش و تمام مسئولیت زندگی او بر دوش خودش بود. با رون می خوابید برای این که لذت ببرد و نه برای اینکه به او تکیه کند و یا از او پول بگیرد. حتی یک بار هم به او پول غرض داد و از این کار خودش خیلی لذت برد زیرا او همیشه در زندگی فقط پول گرفته بود و به هیچ کسی پول نداده بود. نسرین بسیار خوشحال بود که حتی به مادرش هم اجازه نداد تا به قول خودش دست به زیر بالش ببرد و پس انداز خودش را برای او بفرستد. نسرین برای خودش زندگی می کرد. اصلا چه اهمیتی داشت که دیگران در ایران و یا در امریکا چه فکری در مورد او بکنند. اصلا بگذار بگویند که نسرین بدکاره است. در عوض آنها هرگز طعم یک زندگی آزاد را نمی چشند. خودم کار می کنم و پول در می آورم و خودم هر کجایی که دوست دارم می روم و به هیچ کسی هم نباید جواب پس بدهم. مگر پسرها به کسی جواب پس می دهند که ما دخترها باید جواب پس بدهیم. چرا ما زن ها باید از یک مرد برای برطرف کردن نیازهای اولیه خودمان پول بگیریم و بعد مثل سگ در مقابل آنها دم تکان دهیم. مگر چلاق هستیم و یا مگر کودن و عقب مانده هستیم که نتوانیم برای خودمان پول در بیاوریم و منت هیچ کسی را نکشیم. جمشید هم قربانی همان حماقتی شد که همه مرها دارند. گمان می کنند که می توانند با ازدواج کردن زندگی یک نفر را تصاحب کنند. به همین خیال باش که من از ایران برایت پست شوم و بیایم در آشپزخانه برایت قرمه سبزی درست کنم وشب ها هم موجبات خوشنودی شما را فراهم آورم. مادران ما بدبخت بودند و از این کارها می کردند چون چاره دیگری نداشتند ولی وقتی چاره باشد مگر آدم مغز خر خورده است که خودش را اسیر یک آدم دیگر کند. نسرین در همین فکرها بود که به رستوران رسید. دستکش و کلاه ایمنی دوچرخه را در آورد و دوچرخه اش را به یک میله آهنی قفل کرد و به سمت رستوران دوید تا بساط صبحانه را برای دانشجوبان سحرخیز آماده کند.

جمشید خودش را آدم بدجنسی نمی دانست و می خواست این مسئله را به خودش هم ثابت کند. او هیچ نامه ای به اداره مهاجرت ننوشت و اجازه داد تا نسرین هر کاری که دلش می خواهد بکند. تنها کاری که او حتما می بایست انجام دهد این بود که هر چه زودتر طلاق خودش را در امریکا ثبت کند تا در پرونده مالیاتی او مشکلی ایجاد نشود. هنوز مسئولیت مالی نسرین با جمشید بود ولی او دلش نمی خواست کاری کند که او را زودتر از موعد از امریکا بیرون کنند. گرچه روزهای اول خیلی عصبانی بود و احساس حماقت و فریب خوردگی می کرد ولی کم کم به این نتیجه رسید که خود او هم در نحوه ازدواج کردن مقصر بود و نمی بایست از علاقه شدید آمدن به امریکای یک دختری که در ایران است برای زن گرفتن خودش استفاده کند. هر دختر و پسری که در ایران زندگی می کند دوست دارد که آینده بهتری داشته باشد و آمدن به امریکا هم یکی از چیزهایی است که در گوشه فکر هر جوانی وجود دارد. برای همین جمشید همیشه برای زن گرفتن از ایران با مادرش مخالفت می کرد. اگر جمشید موقعیت دیگری داشت و مثلا در پایین شهر تهران زندگی می کرد می توانست مطمئن باشد که کسی که با او ازدواج می کند فقط به خاطر زندگی با او این کار را انجام می دهد. جمشید تمام این شرایط را از قبل پیش بینی کرده بود و فقط به خاطر دوری دالی و اصرارهای مادرش یک تصمیم احساسی گرفت و به همین خاطر هم خودش را مقصر می دانست. او می دانست که نسرین کار پیدا کرده است و یک اطاق هم در خیابان کالج اجاره کرده است ولی می خواست صبر کند و ببیند که آیا پس از دو سال به او اجازه می دهند بماند یا اینکه باید بند و بساطش را جمع کند و به ایران برگردد. اگر اداره مهاجرت از او سوالی می کرد حتما حقیقت را می گفت و حاضر نبود به خاطر نسرین دروغ بگوید ولی فقط می خواست این شانس را به او بدهد تا بلکه به یک طریقی گرین کارت خودش را حفط کند و در امریکا بماند. جمشید می دانست که نسرین به او علاقه ندارد و هیچ وقت هم نداشته است و هیچ امیدی هم به پدید آمدن آن نیست.

ببخشید باید بروم.

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت هشتم)!

2011-12-01T16:18:00.000-08:00

امروز هوا عالی است و گمان کنم که با یک تیشرت و یک کت می شود در پیاده رو قدم زد. البته من ابر و باران و مه و باد را هم دوست دارم ولی وقتی که آفتاب می آید و کمی هوا گرم تر می شود انگار زندگی جریان پیدا می کند و من هم هوس ماهیگیری می کنم. خیلی وقت است که به ماهیگیری نرفته ام و دلم برای بوی آب و صدای برخورد امواج کوچک با سنگریزه های کنار رودخانه تنگ شده است. از زمانی که خانه ام را عوض کرده ام و قایقم را فروخته ام هنوز به یک ماهیگیری درست و حسابی نرفته ام. چقدر با قایقم و آن موتور خرابش خاطره دارم. نگه داشتنش دیگر مقدور نبود اگرنه آن را نمی فروختم. امریکای ها یک ضرب المثل دارند که می گوید بهترین روز زندگی یک مرد زمانی است که یک قایق می خرد و روز بهتر از بهترین روزش هم زمانی است که بالاخره می تواند آن قایق را بفروشد و از شرش خلاص شود. ولی خانه تریسا در کنار آب با آن اسکله کوچکش بهترین مکان برای نگهداری قایق بود و من خوشحالم که از آن دوران بهترین استفاده را کردم و با خریدن یک قایق غراضه از بودن در کنار آن دریاچه لذت بردم. البته روزهایی هم که هوا گرم بود همیشه در آب شنا می کردم و به عنوان یک بزرگ تر در کنار بچه های محله بودم. یکی از هنرهای من این است که می توانم کاملا بر روی آب دراز بکشم و حتی چرت بزنم بدون این که دست و پایم را تکان دهم. بچه ها پای من را می گرفتند و با خودشان به این طرف و آن طرف می کشیدند. آنها از دو سالگی مثل قورباغه شنا می کنند ولی از نظر قانونی حتما باید در جاهای عمیق یک بزرگ تر در کنار آنها باشد. در ضمن می بایست مواظب می بودم که آنها از قسمتی که با شناورهای قرمز راه راه مشخض شده بود جلوتر نروند زیرا قایق های تندرو و جت اسکی ها با سرعت از آن قسمت عبور می کردند و ممکن بود که آنها را نبینند. بعضی وقت ها هم موتور بنزینی قایق کوچک بادی خودم را روشن می کردم و ده یا پانزده بچه که بر روی وسایل بادی خودشان آویزان بودند را با طناب می کشیدم و با سرعت بسیار آهسته آنها را در اطراف دریاچه می گرداندم. سردسته همه آن بچه ها دختر سیزده ساله همخانه ام بود که حتی من را هم مجبور می کرد به همراه آنها به درون آب شیرجه بزنم. حالا دیگر همخانه قدیمی من هم خانه اش را در آنجا از دست داده است و یک آپارتمان در شهر گرفته است. و اما برویم ببینیم داستان زرد قناری ما به کجا رسید.

زیبایی باید از درون بجوشد تا چشمان ما بتواند آن را در انعکاس مناظر حس کند. چنین است که یک صحرای بی آب و علف می تواند بسیار زیبا و دلنشین شود و لایه های شنی آن انسان را به وجد آورد و نیز چنین می شود که چشمان ما از روی زیباترین خانه ها و درختان سبز و گل های رنگارنگ عبور می کند بدون اینکه ذره ای از زیبایی آن را حس کنیم. نسرین در کنار پیاده روی زیبایی که در کنار خانه رون بود بر روی چمدان خود نشسته بود و به جلوی خودش نگاه می کرد بدون این که متوجه زیبایی آن شود. حساب زمان از دستش در رفته بود و نمی دانست که چند ساعت از نشستن او در آن نقطه گذشته بود. نسرین خوب می دانست که در امریکا برقراری روابط دیپلماتیک هیچ تعهدی را برای طرفین به همراه ندارد مخصوصا از نظر مالی. حتی زن و شوهر هم در خانه به یک اندازه مسئولیت مالی دارند چه برسد به پسر و دختری که همین طوری با هم دوست می شوند. خیلی مسخره بود که نسرین آنجا بنشیند و وقتی که رون آمد از او کمک بخواهد چون او ممکن بود خیلی راحت شانه هایش را بالا بیندازد و بگوید نمی دانم باید چکار کنی. بالاخره پس از چند ساعت به این نتیجه رسید که به یک مسافرخانه برود تا بعد ببیند که چکار باید بکند. وقتی که به اطاقش در یک مسافرخانه کوچک رفت چمدانش را به کناری انداخت و بر روی تخت افتاد. او از این اتفاق چندان ناراحت نبود چون به هر حال می بایست جمشید را ترک کند. او پسر بدی نبود و تنها مشکل نسرین با او این بود که هیچ احساسی نسبت به او نداشت و برقراری روابط با او برایش زجرآور بود. شاید حتی برای جمشید هم بهتر شد که نسرین چنین کاری را کرد چون باعث شد که او هم زودتر تکلیف خودش را بداند و یک فردی را انتخاب کند که با او همخوانی داشته باشد. جمشید از آن پسرهایی بود که نسرین همیشه از آنها فراری بود و اگر مجبور می شد که با او زندگی کند حتی ترجیح می داد که به ایران برگردد. حالا تنها مشکل نسرین پیدا کردن کار بود تا بلکه بتواند تا یک سال دیگر یک وکیل خوب بگیرد و برای گرین کارت دائم خود اقدام کند. انجلین پشت خط بود و نسرین تمام ماجرا را برایش تعریف کرد. او گفت که می توانی تا مدتی در خانه ما زندگی کنی و نسرین کمی از بابت هزینه هتل خیالش راحت شد.

جمشید تصمیم گرفته بود که به مادرش در مورد شب نیامدن نسرین حرفی نزد و به او گفت که او و نسرین تفاهم ندارند و می خواهند از هم جدا شوند. مادرش که زیاد تعجب نکرده بود گفت:

- حالا نسرین می خواد برگرده ایران؟

- نمی دونم فعلا که رفته خونه دوستش.

- دوستش کیه؟ چرا نیومد اینجا؟ بلایی یه موقع سرش نیاد؟

- بچه که نیست مادر من. خودش میدونه چکار کنه.

- یعنی چه؟ دختر مردم رو برداشتیم آوردیم اینجا. بالاخره خانوادش به ما اطمینان کردن.

- نگران نسرین نباش. جاش امنه.

- به هرحال که باید برگرده. مگه نباید بره ایران اگه از تو جدا بشه؟

- نمی دونم. اگه من به اداره مهاجرت اطلاع ندم تا یک سال دیگه کاری بهش ندارن.

- مگه نمی خوای اطلاع بدی؟

- ای بابا! من که از اولش هم می دونستم هر دختری که از ایران با من ازدواج کنه به عشق امریکا میاد اینجا. حالا من که به مرادم نرسیدم و کلی هم ضرر کردم شاید لااقل اون بنده خدا به یه نتیجه ای برسه.

- حالا اینجوری هم که تو میگی نیست. این یکی بد از آب در اومد. همه دخترا که اینطوری نیستند.

- چرا مادر من. قبلا هم صد بار گفتی از ایران زن بگیر گفتم نه. بیا دیگه این هم نتیجه اش.

- حالا مثلا از امریکا زن گرفتی چی شد؟

- لااقل دالی واقعا دوستم داشت. اگه اون مسائل پیش نیومده بود که نمیگذاشت بره.

- ای بابا. آخه اون چه زنی بود که یه غذا هم بلد نبود درست کنه. هر چند که این یکی هم بدتر از اون بود.

- تو رو خدا شما یکی دیگه برای من زن پیدا نکن مادر جان. بابا من یکی زن نمی خوام. به کی باید بگم؟

- خیله خوب حالا! کولی بازی در نیار. فعلا همینو که زاییدی بزرگ کن بعد بگو من زن نمی خوام! دختره بدبخت رو از خونه فراری داده! معلوم نیست کجا رفته بنده خدا!

- رفته پیش دوستاش. جاش بد نیست نگران نباش.

زنگ تلفن دستی باعث شد که نسرین چشمانش را باز کند. هوا گرگ و میش شده بود و داخل اطاق هتل تاریک بود. نسرین نفس عمیقی کشید و به صفحه موبایلش نگاه کرد. تلفن از ایران بود.

- سلام نسرین جان. خوبی عزیزم؟ کجایی؟

- سلام مامان. خوبم. شما خوبی؟ من بیرونم.

- مادر جمشید بهم زنگ زد و گفت که از خونه جمشید رفتی بیرون. خیلی نگرانت شدم.

- خبرا چقدر زود می رسه! نگران نباش مادر جان. جام خوبه. حالم هم خوبه.

- الآن کجایی؟

نسرین میدانست که اگر بگوید هتل مکافات دارد برای همین گفت:

- الآن خونه دوستام هستم. قرار شده همینجا بمونم تا کار پیدا کنم.

- الهی قربونت بشم. چی شد پس؟ چرا یکهویی رفتی؟ اذیتت کرد؟

- نه دیگه می بایست میرفتم. اون بنده خدا که تقصیری نداشت. من از اولش هم اشتباه کردم بله گفتم.

- ببین اگه نمیتونی بمونی برگرد ایران. اینجا همه چی همونطوریه. دست به اطاقت هم نزدیم.

- نه دیگه این همه بدبختی کشیدم دوباره برگردم بیام ایران؟ اینجا همه چی خیلی بهتره.

- پول مول داری؟

- آره دارم. یه مقداری هم جمشید بهم داد. حالا کار پیدا می کنم. شما نگران نباش.

- راستش اخلاق بابات رو که می دونی ولی من خودم یه مقداری پول زیر بالش قایم کردم. هر زمانی که احتیاج داشتی بگو سریع برات بفرستم. پیش همون دوستات رفتی که تعریفشون رو کرده بودی؟

- آره پیش انجلین هستم. دختر خوبیه اصلا نگران نباش. من دیگه باید برم. بعدا خودم بهت زنگ میزنم.

- باشه نسرین جان. مواظب خودت باش.

من هم دیگر باید بروم. بعدا بقیه اش را می نویسم.

وضعیت ایران هر روز بدتر از دیروز

2011-11-30T10:20:00.000-08:00

من آدم وطن پرستی نیستم ولی نمی دانم چرا هر روز صبح قبل از هر چیز دیگری باید خبرهای مربوط به ایران را بخوانم و ببینم که چه اتفاقاتی در آنجا رخ می دهد. هر بار هم فقط خبرهای بد می شنوم و روزنه امیدم به بهبودی کم رنگ و کم رنگ تر می شود. دلم برای جوان تر ها می سوزد که هر روز فشارهای روانی و اقتصادی بر روی آنها بیشتر می شود و بدون اینکه نقشی داشته باشند باید تاوان ندانم کاری عده ای فسیل دوران پارینه سنگی را پس بدهند. با این روندی که ما داریم پیش می رویم مطمئن باشید که دیگر حتی دوبی و ترکیه هم به ایرانی ها ویزا نخواهند داد و از این به بعد احتمالا کشورهایی که بخواهند در ایران سفارتخانه دایر کنند باید به دیپلمات هایشان حق توحش و حق خطر جانی پرداخت کنند چون اگر کوچک ترین تیرگی در روابط دو کشور پیش بیاید یک مشت وحشی با چوب و سنگ به سفارتخانه آنها حمله می کنند و مثلا آن را فتح می کنند. چه کسی با این شرایط حاضر است در سفارتخانه کشورش در ایران کار کند؟ تازه اسم آن آدمهای عقب افتاده روانی که قیافه شان شبیه انسان های اولیه است را دانشجو می گذارند تا آبروی دانشجوهای ایرانی که در تمام کشورهای دیگر درس می خوانند را ببرند. حالا دیگر وضعی پیش می آید که اگر کسی از ایران بخواهد ویزای شنگن بگیرد هم مجبور می شود به یک کشور دیگر برود چون احتمال دارد تمام کشورهای اروپایی روابط دیپلماتیک خودشان را با ایران قطع کنند. ای کاش می شد تمام فامیل ها و آشنایان و دوستان من آنجا را ترک کنند و به یک کشور دیگری بروند. ای کاش شما هم در ایران نبودید و آن وقت می توانستم با خیال راحت بگویم که اصلا به درک بگذار هر غلطی که می خواهند در آنجا بکنند. بدبختی اینجا است که اگر یک زمانی درگیری نظامی رخ دهد قربانی اصلی آن مردم بدبخت و بیچاره ایران هستند که فامیل و آشنایان من هم در میان آنها هستند. گرچه مسبب اصلی بدبختی مردم ایران خودشان هستند که این حکومت را انتخاب کرده اند و همچنان آن را تحمل می کنند ولی هر چقدر هم که مقصر باشند دیگر سزاوار چنین تحقیر بین المللی و پیامدهای احتمالی دیگری که هنوز از راه نرسیده است نیستند. خلاصه اینکه وضعیت ایران بسیار خطرناک و بحرانی است و من کم کم دارم نگران می شوم زیرا همه چیز دارد به سمتی پیش می رود که به نظر غیر قابل بازگشت می آید.

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت هفتم)!

2011-11-28T12:16:00.001-08:00

دیروز بالاخره به همراه دوستانم به باغ وحش سنفرانسیسکو رفتم و آنجا را دیدم. البته چون بعد ازظهر بود بیشتر حیوانات در زیر نور آفتاب لم داده بودند و چرت می زدند ولی به هر حال توانستم چند تا عکس با این دوربین جدیدم از آنها بگیرم. وقتی در خانه بودم و عکس ها را به کامپیوترم ارسال کردم حتما در یک پست جداگانه آنها را برایتان می گذارم. نمی دانم وضع اقتصادی چگونه شده است که همین طور دارد برایم ایمیل هایی می آید که مربوط به موقعیت های شغلی است. تقریبا دو سال بود که هیچ کسی تمایلی برای استخدام کارگر گران قیمت نداشت ولی الآن انگار با هم مسابقه گذاشته اند. من هم از چند هفته پیش همین طوری برای چند تا از آنها اقدام کردم و حتی مصاحبه تلفنی هم کردم. امروز با کمال تعجب دبدم که یکی از آنها که در شهر سنفرانسیسکو است برایم پیشنهاد کاری فرستاده است. بدم نمی آید که یک تحولی در کارم ایجاد شود برای همین تصمیم دارم که این پیشنهاد کاری را به رئیسم نشان بدهم و بگویم که اگر حقوقم را تا آن میزان افزایش ندهد آن کار را قبول می کنم و از اینجا می روم. در امریکا اگر آدم بخواهد یک جا بماند فسیل می شود و بسیاری از موقعیت های پیشرفت خودش را از دست می دهد. البته همه اینها زیر سر تنبلی است و من فقط برای اینکه مبادا یک ساعت رانندگی کنم بسیاری از موقعیت های شغلی خودم را رد کردم. اصلا خوب نیست که من در این شرکت آنقدر بمانم و منتظر باشم تا اینکه آنها من را اخراج کنند و خیلی بهتر است که خودم به دنبال موقعیت های جدیدی بروم. همه این چیزها را می گویم و آخرش هم تنبلی غالب می شود و می گویم ولش کن بابا همین جا راحتم و کسی هم کاری به کارم ندارد! راستش آنقدر که در ایران بدبختی کشیده ایم چشممان ترسیده است و همیشه می خواهیم دودستی هر آنچه را که داریم بچسبیم و مواظب باشیم که مبادا وضعیتمان بدتر از قبل شود. راستش این حقوق من پنج سال پیش خیلی خوب بود ولی الآن اگر توی سر سگ هم بزنید از ماتحتش این حقوق سالیانه خارج می شود و اگر به همین منوال پنج سال دیگر هم کار کنم کم کم به زیر خط فقر می رسم. البته مخارجم هم که قربانش بروم کم نیست و باید یک فکری به حال درآمد بیشتر بکنم. اگر لااقل یکی از شما دویست هزار دلار پول مفت و بادآورده داشت و می آمد زن مصلحتی من می شد هم من به نوایی می رسیدم و هم شما پایتان به امریکا می رسید! راستش اول صد هزار دلار بود ولی وقتی یک مقداری که بیشتر چرتکه انداختم دیدم صد هزار دلار صرف نمی کند و دویست هزار دلار بهتر است. خلاصه اگر دیر بجنبید ممکن است همین قیمت هم تا چند ماه دیگر و در سال جدید با احتساب تورم بشود سیصد هزار دلار! بشتابید که آتش زده ام به مالم! برویم ببینیم داستان آبدوغ خیاری به کجا رسید.

جمشید خوب می دانست که ماجرا از چه قرار است. از همان نگاه اول به رون همه چیز را فهمیده بود ولی سعی می کرد که به خودش تلقین کند که همه این افکار حاصل بدبینی است و چون یک بار زندگی او به شکست خورده بود در مورد هر چیزی زیادی بدبین می شد. ولی به مرور زمان و تغییر رفتار نسرین دیگر تقریبا مطمئن شد که نسرین نه تنها علاقه ای به او ندارد بلکه از او متنفر است و می خواهد هر چه زودتر از شر او راحت شود و با رون زندگی کند. جمشید خیلی سعی کرده بود که از اول به نسرین محبت کند تا علاقه او را به دست بیاورد ولی ظاهرا نسرین هیچ تلاشی در این رابطه به خرج نمی داد و اصلا دوست نداشت که به او علاقه مند شود. جمشید مادرش را در رفتن دالی مقصر می دانست و حتی خبر داشت که تا مدتی پس از ترک او تنها زندگی می کرد و تمایلی به ایجاد رابطه دیگر نداشت و برای همین وقتی که به او خبر رسید دالی با یک نفر دوست شده است تصمیم گرفت که با ازدواج خود آن رابطه قدیمی را از یاد ببرد. ولی این بار جمشید احساس می کرد که واقعا سرش کلاه رفته است و تمام هزینه های مالی و احساسی فقط به این خاطر بوده است که نسرین پایش به امریکا برسد و تمام آن حرف ها و رویاهایی هم که مربوط به تشکیل یک خانواده آرام و خوشبخت بوده است پوچ از آب در آمده بود. از یک طرف جمشید دلش نمی خواست که آدم بدجنسی باشد و به خودش می گفت که اشکال ندارد لااقل یک نفر به امریکا آمده است و به زندگی دلخواه خودش می رسد ولی از طرف دیگر احساس فریب خوردگی به او دست می داد و می گفت که اگر در برابر او سخت گیری نکند و او را به ایران باز نگرداند تنها کسی که از این جریان لطمه شدید خواهد خورد خود او است و اجازه داده است که دیگران او را وسیله ای برای رسیدن به خوشبختی قرار دهند. هنوز از نسرین بدش نمی آمد ولی وقتی که به رابطه فرضی او و رون فکر می کرد دیوانه می شد و اعصابش به هم می ریخت. جمشید می دانست که رون هم با ویزای دانشجویی در امریکا است و به خود می گفت که اگر آنها واقعا عاشق یکدیگر هستند هر کدام از آنها می توانند به مملکت خودشان بروند و سپس در یک جایی ازدواج کنند و برای رسیدن به یکدیگر اقدام و هزینه کنند. تنها چیزی که جمشید را برای فرستادن گزارش تخلف ازدواج به اداره مهاجرت مردد می کرد این بود که نسرین به کل منکر ارتباط عاطفی خودش با رون می شد و می گفت که فقط یک دوستی ساده است و ادعا می کرد که جمشید دچار مرض شکاکی شده است. جمشید یک جایی در میان واقعیت و خیال معلق مانده بود و نمی دانست چکار کند.

نسرین می دانست که جمشید هرگز بر روی او دست بلند نخواهد کرد و توصیه وکیل به نظرش شدنی نبود. نسرین هم آدمی نبود که بتواند کولی بازی در بیاورد و یا به پلیس زنگ بزند و شکایت کند. جمشید پسر بدی نبود و تنها مشکل نسرین با او این بود که نمی توانست احساس خاصی به او پیدا کند و مخصوصا روابط دیپلماتیک با جمشید او را تا مرز دیوانگی عصبانی می کرد و هر بار آرزو می کرد که فقط این کارهای مسخره زودتر تمام شود. ولی نسرین یک راز بزرگ در دل خود داشت که حتی برای احتیاط سعی می کرد آن را کمتر به یاد خودش هم بیاورد. او یک بار به طور تصادفی با رون ارتباط دیپلماتیک برقرار کرده بود و تک تک ذرات وجودش به او جذب شده بود. هر تماسی یک احساس متفاوت را در او ایجاد می کرد که او هرگز در زندگی خود تجربه نکرده بود. نسرین شبهای زیادی را بر روی خودش کار کرد تا احساس گناه بزرگ خود را از بین ببرد. او به خود تلقین می کرد که ازدواج او مصلحتی بوده است و او هرگز زن جمشید نشده است و تمام اینها فقط برای آمدن به امریکا بوده است. نسرین هم در ابتدا دلش می خواست که به جمشید علاقه مند شود و برای او یک همسر ایده آل شود ولی متاسفانه جمشید اصلا از آن تیپ مردهایی نبود که بتواند احساسات و علاقه نسرین را به سمت خود جلب کند. نسرین قبل از این پیش خود فکر می کرد که فوقش به ایران بر می گردد ولی الآن دیگر نمی دانست که می تواند دوری رون را تحمل کند یا خیر و برای همین دلش می خواست که تلاش خودش را برای ماندن در امریکا بکند. رابطه نسرین و جمشید خیلی بد شده بود و آنها دیگر اصلا با هم حرف نمی زدند. جمشید برای او در روی میز پول می گذاشت ولی نسرین از دست زدن به آن پول چندشش می شد و هرگز به آن دست نمی زد. به شدت دنبال این بود که بتواند در یک رستوران و یا فروشگاه کاری پیدا کند و نیازهای اولیه خودش را تامین کند. یک مقداری هم از ایران پول آورده بود که فعلا از آن خرج می کرد. نسرین آرزو می کرد که ای کاش جمشید بداخلاقی کند و یا به او داد بزند و یا حتی خرجی ندهد ولی جمشید طوری رفتار می کرد که نسرین بیشتر شرمنده می شد و حتی گهگاهی عذاب وجدان می گرفت. ای کاش می توانست با جمشید یک دوست معمولی باشد ولی می دانست که جمشید ازدواج کرده است و دوستی معمولی در این شرایط اصلا شدنی نیست.

رون از نسرین خیلی خوشش آمده بود ولی عاشق او نبود. او می دانست که نسرین شوهرش را دوست ندارد ولی به هرحال دلش هم نمی خواست که نسرین به خاطر او از شوهرش جدا شود. او قصد داشت که در امریکا بماند و درس بخواند و می دانست که اگر نسرین از شوهرش جدا شود و به ایران برگردد دیگر خیلی بعید است که دوباره او را ملاقات کند چون او قصد داشت که در امریکا بماند و درس بخواند و پس از آن هم زندگی در امریکا را نسبت به زندگی در آن روستای پدری کوچک خود ترجیح می داد. انجلین و تد تمام جزئیات رابطه آن دو را می دانستند و حتی انجلین به او گفته بود که باید خیلی مواظب باشد چون شنیده است که ایرانی ها نسبت به همسر خودشان خیلی متعصب هستند و حتی ممکن است برای او خطر مرگ داشته باشد. رون می گفت که در آن رابطه اصلا او مقصر نبوده است و خود نسرین رابطه را شروع کرده است و اگر روزی جمشید به سراغ وی آمد به او می گوید که زن خودش در این ماجرا مقصر است. رون از زمانی که به امریکا آمده بود با دو دختر دیگر هم دوست شد ولی رابطه آنها چندان طول نکشیده بود. این اولین باری بود که یک دختر به او احساس عاشقانه پیدا کرده بود و با اینکه خود رون هم از نسرین بدش نمی آمد ولی گاهی نسرین حرف هایی می زد که رون را می ترساند و پیش خود فکر می کرد که مبادا این دختر از او انتظار داشته باشد که درس و زندگی خودش را ول کند و برای همیشه با او بماند. البته نسرین دختر خوبی بود ولی رون هنوز آمادگی برقراری یک ارتباط همیشگی را با یک نفر نداشت و هنوز می خواست مجرد و آزاد باقی بماند. در ضمن رون خرج خودش را هم به زور در می آورد و مجبور بود که با همخانه هایش زندگی کند که از پس مخارج زندگی و تحصیلات خود بر بیاید. دانشگاه برکلی بسیار گران است و با این که وام تحصیلی گرفته بود ولی باز هم می بایست برای گذران زندگی به فکر یک کار نیمه وقت باشد. رون چند بار هم با نسرین در این رابطه صحبت کرده بود ولی نسرین برخلاف معمول ناراحت نشده بود و به او اطمینان داد که اصلا مزاحم درس و زندگی او نمی شود و خودش کار پیدا می کند و فقط دلش می خواهد که او را بیشتر ببیند. چند ماه از این ماجراها گذشت تا این که یک بار نسرین دیگر به سیم آخر زد و شب به خانه نیامد. آن شب دلش می خواست که حتی اگر آخرین شب زدگی او باشد در آنجا بماند و هرگز رون را ترک نکند ولی صبح وقتی که از خواب بیدار شد و دید که رون دارد خودش را برای رفتن به دانشگاه آماده می کند متوجه عمق کاری که کرده است شد. کمی فکر کرد تا ببیند چه دروغی می تواند برای جمشید سرهم کند و سپس به این نتیجه رسید که دیرتر به خانه برود تا جمشید رفته باشد و بعد هم حقیقت را به او بگوید. وقتی نسرین به خانه رسید و کلید را به در انداخت متوجه شد که قفل در خانه عوض شده است و این به این معنی بود که جمشید او را از خانه به بیرون انداخته است. با اینکه ساعت ده صبح بود ولی باز هم زنگ زد تا شاید کسی در خانه باشد چون به هرحال می بایست وسایلش را جمع کند و به یک جایی برود. ولی به کجا برود؟

جمشید آن شب تا صبح خوابش نبرد. با این که به نسرین مشکوک بود و از مدت ها قبل بر روی کاناپه می خوابید ولی تا به حال سابقه نداشته است که نسرین شب به خانه نیاید و حتی گوشی موبایل خودش را هم خاموش کند. اول کمی نگران شد ولی بعد شروع کرد به مرور خاطرات گدشته و کم کم قانع شد که نسرین شب را پیش رون مانده است. این کار یعنی آخر ماجرا و جمشید تصمیم گرفت که او را از خانه خودش اخراج کند. تا صبح تصورات مختلفی به ذهنش آمد و او را دیوانه می کرد. به یاد دالی افتاد و اشک ریخت که چرا به سادگی گذاشت او از پیشش برود. دلش برای دالی تنگ شده بود و می خواست که به او زنگ بزند و درد دل کند ولی از این کار هم پشیمان شد. بالاخره خورشید کمی بالا آمد و هوا روشن شد. جمشید از جایش بلند شد و به خودش فحش داد و گفت که ای کاش لااقل بر روی تختخواب خودش خوابیده بود. سپس به خودش گفت که دیگر تمام شد و حتی بشکن زد و پس از این که لباسش را پوشید از خانه خارج شد. او سوار ماشینش شد و مستقیم به سمت فروشگاه لوازم خانه رفت و یک قفل خرید. سپس به خانه برگشت و قفل در را عوض کرد و بر روی مبل نشست تا منتظر شود و لحظه تلاش نسرین را برای باز کردن در خانه ببیند. او با محل کارش تماس گرفت و گفت که نمی آید و سپس به آشپزخانه رفت و برای خودش صبحانه مفصلی درست کرد. دیشب به او خیلی سخت گذشته بود ولی امروز صبح احساس سبکی می کرد و خوشحال بود که بالاخره این کابوس به پایان رسیده است. جمشید بر روی مبل نشسته بود و اخبار نگاه می کرد که صدای قفل در را شنید سپس بعد از مدتی تلاش زنگ در خانه به صدا در آمد. جمشید در خانه را باز کرد و دید که نسرین گونه هایش برافروخته شده است. نسرین سلام کرد و جمشید در جوابش گفت:

- اومدی وسایلت رو ببری؟

نسرین جواب نداد و سرش را انداخت پایین و وارد خانه شد ولی در یک لحظه تصمیم گرفت که بگوید:

- اگر تو اینطور می خواهی آره.

- فقط به من نگو که شب پیش انجلین بودی.

- مگه برات اهمیتی هم داره؟

- دیگه نه. هرجایی بودی به خودت مربوطه.

نسرین به اطاقش رفت و چمدانش را بر روی تخت انداخت. او لباس هایش را از کمد در آورد تا آنها را درون چمدان بچیند. او خیلی با حوصله و دقت لباس ها را تا می کرد تا وقت بیشتری داشته باشد و بتواند فکر کند که باید به کجا برود. جمشید بر روی کاناپه نشسته بود و آب پرتقال می خورد و به تلویزیون نگاه می کرد. ای کاش جمشید یک کشیده به صورتش زده بود و یا می آمد و با او جر و بحث می کرد ولی جمشید خیلی خونسرد نشسته بود و کوچکترین توجهی هم به او نمی کرد. مهم ترین مشکل نسرین در حال حاضر این بود که هیچ جایی را برای رفتن نداشت. رون فقط یک اطاق کوچک داشت و نسرین مطمئن بود که رون خیلی راحت و مستقیم به او می گوید که نمی تواند پیش او بماند. اصلا قانون خانه آنها اجازه نمی داد که دو نفر در یک اطاق زندگی کنند. ولی نسرین هم به غیر از رون هیچ کس دیگری را نمی شناخت. خانه مادر جمشید را هم بلد بود ولی می رفت آنجا و چه می گفت؟ می گفت من رفتم پیش یک نفر دیگر خوابیدم و پسرت من را از خانه انداخت بیرون؟ به این فکر کرد که بهترین راه این است که یک بلیط بخرد و به ایران برگردد. به یاد پدر و مادرش و خانواده اش افتاد و آرزو کرد که ای کاش آنها در امریکا بودند و او الآن به پیش آنها می رفت. ولی رون را چکار می کرد؟ بالاخره به این نتیجه رسید که با چمدانش به مقابل خانه رون برود و تا عصر منتظر بماند تا او و یا تد و انجلین از دانشگاه برگردند. بعد هم با هم می نشینند و فکر می کنند که چکار باید بکنند. نسرین دلش نمی خواست به ایران برگردد ولی به شرط اینکه امکان ماندن او هم وجود داشته باشد. نسرین چمدانش را بست و از اطاق خارج شد. جمشید بدون اینکه به او نگاه کند گفت:

- حدود چهار هزار دلار پول روی طاقچه است آن را بردار.

نسرین اول خواست قبول نکند و بدون هیچ صحبتی به سمت در رفت ولی جمشید با قطعیت گفت:

- گفتم آن پول رو بردار. مال خودت است. فقط دیگر هرگز اینجا نیا. اگر امریکا بودی وکیلم باهات تماس میگیره.

نسرین مردد بود ولی فکر کرد این پول برای او کمک بسیار بزرگی خواهد بود. سپس برگشت و پول را برداشت و در حالی که سرش پایین بود گفت:

- مرسی. بابت همه کارهایی که برام انجام دادی ممنونم.

- امیدوارم درک کنی که ادامه این ماجرا به نفع هیچ کدوم از ما نیست.

- می دونم. واقعا متاسفم.

- مواظب خودت باش. جایی داری که بری؟

- آره. مرسی. تو هم مواظب خودت باش.

نسرین کلید را بر روی میز گذاشت و از خانه خارج شد و در را بست ولی وقتی وارد آسانسور شد دیگر طاقت نیاورد و در حالی که بر روی چمدانش افتاده بود گریه اش گرفت. از خودش بدش می آمد. از همه بدش می آمد و حتی از رون که به او توجهی نمی کرد. ای کاش الآن مادرش اینجا بود. زنگ آسانسور به صدا در آمد و در آن باز شد و نسرین مجبور شد که خودش را جمع و جور کند و از آن خارج شود. نسرین به خیابان آمد و به اطراف خود نگاه کرد. اینجا امریکا بود با تمام زیبایی های آن ولی نسرین می بایست فقط به این فکر کند که از این به بعد چکار باید بکند. ادامه این داستان کلنگی را بعدا بخوانید.

ماشین من در امریکا

2011-11-23T12:42:00.000-08:00

از امروز به مدت چهار روز تعطیل هستیم. تازه امروز هم ساعت دو بعدازظهر می توانیم به خانه برویم. فردا روز شکرگزاری است و اصلا نمی دانم فلسفه وجودی آن چیست ولی خوب چون تعطیل است ما هم همین طوری خدا را شکر می کنیم. جمعه را هم به خاطر خالی نبودن عریضه تعهطیل کرده اند تا چهار روز تعطیلی پشت سر هم قرار بگیرد. من که کار خاصی قرار نیست بکنم و فقط روز شکرگزاری به خانه دوستم در سنفرانسیسکو می روم. او هر سال در خانه اش مهمانی می گیرد و در حیاط کباب می پزد. البته فردا قرار است باران بیاید و نمی دانم که چطوری می خواهد در حیاط کباب بپزد. بقیه روزها را هم در جلوی تلویزیون تلپ می شوم و یا کتاب می خوانم. جمعه هم تمام جماعت علاف می روند و در جلوی مغازه ها صف می بندند تا بلکه جنس ها را ارزان تر بخرند. در حالی که اگر چند ماه صبر کنند همان اجناس به قیمت پایین تر از جمعه سیاه هم فروخته می شود. من هم می خواهم یک کتاب خوان الکترونیک بخرم ولی از آیپد و یا دیگر تبلت ها خوشم نمی آید و به نظرم بهترین کتابخوان مال آمازون است. اول صبر کردم تا رنگی آن بیاید ولی وقتی که آن را در فروشگاه دیدم فهمیدم که بهترین نوع آن همان سیاه و سفیدهای قدیمی است زیرا هم باطری آن به مدت طولانی دوام می آورد و هم اینکه اصلا چشم را خسته نمی کند و دقیقا مثل این است که شما دارید کتاب کاغذی می خوانید. تنها مشکل من در حال حاضر برای کتاب خواندن این است که چراغ مطالعه ندارم و پس از خسته شدن مجبورم از جایم بلند شوم و چراغ اطاق را خاموش کنم. بدی کتابخوان های سیاه و سفید آمازون هم این است که خودش نور ندارد و بنابراین اگر آن را بخرم باید یک چراغ مطالعه هم بخرم ولی کتاب خوانهای رنگی دیگر احتیاجی به نور ندارد و مثل صفحه موبایل خودش روشن است. حالا هنوز تصمیم قطعی نگرفتم ولی بالاخره باید یکی از این دو را انتخاب کنم چون خریدن کتاب از این طریق بسیار ارزان تر از خریدن آن به صورت کاغذی است.

این داستان نسرین را هم بعدا ادامه می دهم چون امروز دیگر فرصت ندارم. حالا واقعا از آن خوشتان می آید؟ این داستان آبدوغ خیاری من را به یاد بیست سال پیش می اندازد که برای برخی از مجلات زرد داستانهای عشقی تخیلی می نوشتم. این داستانها مثل اعتیاد است و باعث می شود که خواننده همیشه به خاطر دانستن انتهای آن به پیگیری خود ادامه دهد در حالی که این داستانها هرگز تمامی ندارد و هیچ آخری هم برای آن وجود ندارد چون یک چیزی است مثل زندگی روزمره همه ما. البته این داستان نوشتن من هم در این وبلاگ بیشتر یک شوخی است و قرار نیست که واقعا داستان بنویسم! ولی از آنجایی که مطلب دیگری هم برای گفتن ندارم فقط یک چیزی می نویسم که شما هم از خواندن آن سرتان گرم شود. ولی امروز می خواهم یک کار دیگری بکنم که هم جنبه پز دادن دارد و هم این که شاید به اطلاعات شما که هنوز در ایران هستید و مثل من در قشر متوسط مایل به ضعیف جامعه به سر می برید اضافه شود. دیروز وقتی که داشتم رانندگی می کردم هوا به شدت بارانی بود و من هم داشتم طبق معمول از دیدن باران لذت می بردم. ناگهان در ران پایم احساس سردی و نوعی خارش کردم و گمان کردم که آب از زیر پنل ماشین روی پایم می ریزد. بنابراین به طور اتوماتیک پایم را لمس کردم و آن را خاراندم و از این فکر که آب به داخل ماشین آمده است خنده ام گرفت. سپس به یاد خاطرات قدیم خودم افتادم چون تمام ماشین هایی که من داشتم در هوای بارانی از سقف و یا زیر پنل راننده آب چکه می کرد و من شلوارم خیس می شد. مخهصوصا جیب معروفم که حتی بعضی وقت ها باران باعث می شد که سیم هایش اتصالی کند و یا چراغ هایش خاموش شود و یا برف پاک کنش از کار بیفتد و یا اینکه اصلا برق ماشین قطع شود و از حرکت بایستد. این ماشین آخری که داشتم یک بی ام دابلیوی خیلی قدیمی بود که کاور زیر پنل هم نداشت و همیشه تمام سیم های آن روی پایم آویزان بود و من هر دفعه آنها را به یک جایی در زیر فرمان گره می زدم که به پایین نیفتد. هر بار هم که باران می آمد معلوم نبود از کجا تمام سیم ها خیس می شد و آب بر روی پایم چکه می کرد. دیروز همین طور که داشتم رانندگی می کردم به خودم گفتم که شاید بد نباشد که امکانات ماشینم را برای شما بنویسم که لااقل وصف آن را شنیده باشید.

قبلا ماجرای ماشین خریدنم را برایتان نوشته ام و حتما می دانید که به خاطر عقده های پنهان و آشکار و پاره ای دیگر از مسائل خریت کرده ام و یک آوودی کیو پنج خریده ام. ولی امروز می خواهم از چیزهایی برایتان بنویسم که برای من در ابتدا جالب بود ولی اگر خود شما در امریکا هستید ممکن است برایتان خواندن آن جالب نباشد. اولین چیزی که برایم جالب بود سنسور باران است که وقتی باران می آید خودش متوجه شدت باران می شود و سرعت برف پاک کن را با سرعت باران تنظیم می کند. در زیر آینه جلوی راننده یک سنسوری هست که من دقیقا نمی دانم چطوری متوجه کم و زیادی باران می شود. به هرحال در این ماشین من اصلا دست به برف پاک کن نمی زنم و خودش هر زمانی که لازم باشد روشن و خاموش می شود. امکان دیگر این ماشین تنظیم اتوماتیک سرعت با ماشین جلویی است که خیلی جالب است. در تمام ماشین ها در امریکا شما می توانید با اتوکروز سرعت خودتان را تنظیم کنید و پایتان را از روی گاز بردارید ولی بدی این سیتم این است که عکس العمل شما برای ترمز کردن کمتر می شود و برای همین گهگاهی تصادفات سختی در جاده ها می شود. ولی سیستم ماشین من طوری است که شما می توانید حداکثر سرعت خودتان را مشخص کنید و سپس فاصله خودتان با ماشین جلویی را هم مشخص کنید. بنابراین هر زمانی که ماشین جلویی سرعتش را کم کند و یا به طور ناگهانی ترمز کند ماشین شما هم با حفظ فاصله سرعتش را کم می کند و هر زمانی که راه بیفتد ماشین شما هم راه می افتد. در واقع من لازم نیست که نگران تصادف با ماشین جلویی باشم و فقط کافی است که فرمان را بچسبم.

یک امکان دیگر هم این است که شما می توانید سنسور خطوط جاده را هم فعال کنید و هر زمانی که شما از خط خودتان منحرف شوید به شما اخطار می دهد. چراغ ها هم که به طور اتوماتیک خودش نسبت به روشنی هوا خاموش و روشن می شود و لازم نیست به آن دست بزنم. یک پنل کامپیوتری در جلوی فرمان است که اطلاعات مربوط به سوخت و سرعت و این چیزها را می دهد و یک پنل هم در وسط و در زیر آینه جلو است که هم جی پی اس است و هم رادیوی ماهواره ای است و در ضمن می تواند از روی آیپد و یا هر حافظه ای موزیک و یا ویدیو را پخش کند. اطلاعات ماشین مثل فشار روغن یا فشار باد لاستیک ها و یا دیگر تنظیمات را هم می توان از آن گرفت. امکان دیگر این است که چراغ های جلوی ماشین با پیچ جاده و فرمان شما حرکت می کند یعنی اینکه وقتی در یک جاده تاریک به سمت چپ می پیچید و فرمان را می چرخانید نور ماشین هم به سمت چپ می چرخد تا جاده را مشخص کند.

صندلی های ماشین هم بخاری و هم کولر دارد و داشبورد ماشین هم یخچال دارد که اگر بخواهید می توانید یک چیزی را خنک نگهدارید. در زمستان وقتی که ماشین سرد است بخاری صندلی خیلی می چسبد و وقتی حساب گرم شد آدم احساس می کند که یک مرغ کرچ است و دوست دارد تخم بگذارد. باد لاستیک ماشین هم خودش تنظیم می شود و یک سیتم کنترل فشار باد دارد. یکی از چیزهایی هم که در این ماشین جالب است این است که یک برنامه کامپیوتری حفظ تعادل ماشین دارد یعنی این که دیفرانسیلی که به هر چهارتا چرخ وصل است بر اساس محاسبات کامپیوتری و وضعیت جاده و فشار وارده نیرو را بین هر چهار چرخ تقسیم می کند. برای همین نه تنها در جاده های لغزنده و برفی ماشین تعادل دارد بلکه سر پیچ ها هم هیچگاه از جاده منحرف نمی شود و کنترل ماشین از دستان شما خارج نمی گردد. گمان کنم حدود هشت تا کیسه هوا در جلو و کنارها و در صندلی عقب تعبیه شده است که خوب تا آدم تصادف نکند نمی فهمد که به چه دردی می خورد. ترمزهای ماشین هم نه تنها ضد قفل است بلکه توسط یک سیستم کامپیوتری کنترل می شود تا میزان ترمز هر چرخ محاسبه شود و برای همین حتی اگر شما در سر یک پیچ تند و با سرعت زیاد ترمز بگیرید ماشین ذره ای از مسیر خود منحرف نمی شود. یکی دیگر از چیزهایی هم که به نظرم جالب است دوربین عقب و سنسورهای اطراف ماشین است. وقتی که می خواهید دنده عقب بروید نه تنها یک دوربین عقب شما را نشان می دهد بلکه مسیر چرخهای شما را هم نسبت به وضعیت فرمان نشان می دهد و شما می فهمید که اگر با همین فرمان به جلو بروید چرخ شما کجا خواهد رفت. هرگاه هم یک چیزی به ماشین شما از اطراف نزدیک شود با صدا و علامت فاصله آن را به شما می گوید و مثلا موقع پارک کردن شما می توانید حتی تا فاصله پنج سانتی متری هم به ماشین عقبی و یا جلویی با خیال راحت نزدیک شوید.

در صندوق عقب آن هم خودش باز می شود و با زدن یک دگمه خودش بسته می شود. صندلی های آن هم نه تنها به صورت برقی جلو عقب و بالا و پایین می رود بلکه دگمه هایی هم دارد که شما می توانید صندلی را نسبت به فرم کمر خود تنظیم کنید تا احساس راحتی بیشتری داشته باشد. این ماشین دنده هایش اتوماتیک است ولی هم روی دنده و هم روی فرمان دو تا دسته وجود دارد که شما می توانید دنده را بالا و پایین ببرید ولی من اصلا از آن استفاده نکردم و به درد کسانی می خورد که بخواهند یک مرتبه معکوس بکشند و لایی در کنند و از این کارهای محیر العقول انجام دهند. آینه راننده هم خودش به طور اتوماتیک نسبت به انعکاس نور تنظیم می شود و مثلا اگر یک ماشین از عقب با نور بالا حرکت کند خودش آن نور را ضعیف می کند. راستی یادم رفت که بگویم سقف ماشین هم تا صندلی عقب کنار می رود و یک نورگیر هم دارد که آن هم به طور اتوماتیک باز و بسته می شود. چند تا دگمه هم برای باز و بسته کردن در پارکینگ دارد که چون پارکینگ من بی در است از آن استفاده نمی کنم. خلاصه ماشین خوبی است و مخصوصا وقتی پایتان را بر روی گاز می گذارید تقریبا جاده را قورت می دهد و بقیه ماشین ها را جا می گذارد. موتور ماشین من سه ممیز دو لیتر است که البته مدل دو لیتر آن هم وجود دارد که نمی دانم قدرت موتور آن چطور است. آخیش بالاخره پز ماشینم را دادم و خیالم راحت شد!
راستی یادم رفت بگویم که آوودی همان دکابه خودمان است که ممکن است برخی از شما که سنتان بیشتر است یادتان بیاید. ما یکی از فامیل هایمان دکابه داشت و همیشه هم مجبور بودیم آن را هول بدهیم!

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت ششم)!

2011-11-22T11:54:00.000-08:00

من تازه متوجه شدم که اگر تاریخ یک پست را جلوتر از تاریخ روز بزنیم بلاگر آن را در همان تاریخ مورد نظر در آینده چاپ خواهد کرد برای همین من هم به این فکر افتادم که یک مطلبی را بنویسم تا آن را در پنجاه سال دیگر چاپ کند. در آن تاریخ من حتما جنازه ام هم پوسیده است ولی ممکن است بسیاری از شما هنوز زنده باشید و در حال سپری کردن دوران کهنسالی خود باشید. احتمالا در سال دو هزار و شصت و دو اینترنت و بسیاری از ابزاری که وابسته به تکنولوژی هستند کاملا دگرگون شده است ولی من مطمئن هستم که تمام محتویات اینترنت به عنوان میراث بشری همچون سفرنامه مارکوپولو حفظ و نگهداری می شود. در این متنی که می نویسم می خواهم با کسانی صحبت کنم که در آن سالها زندگی می کنند و احتمالا باید برایشان جالب باشد که یک نفر که مرده است و متعلق به نسل های قدیمی است دارد با آنها صحبت می کند. هیچ کسی نمی داند که در آن سالها چه بلایی سر آدمیزاد و کره زمین خواهد آمد ولی آن چیزی که آشکار است این است که جمعیت زمین در حال افزایش است و منابع آبی و غذایی روز به روز کمتر می شود. شاید در آن سال ها کمی عجیب باشد که مثلا یک نفر به تنهایی در یک خانه سه اطاق خوابه زندگی کند و یا شاید عجیب باشد که یک نفر با خیال راحت شیر آب لوله کشی را باز کند و در زیر آن دوش بگیرد. احتمالا اگر شما زنده باشید باید برای نوه های خودتان توضیح دهید که چگونه برای دانلود شدن یک عکس و یا فیلم مجبور بودید چندین دقیقه انتظار بکشید و شاید فیلتر بودن اینترنت هم برای آنها جالب و مسخره باشد. نمی دانم ایران در پنجاه سال آینده چگونه خواهد بود ولی اگر با همین روندی که در سی سال گذشته پیموده است پنجاه سال دیگر هم ادامه دهد احتمالا به دوران پارینه سنگی بر می گردد و تکه و پاره هایی از وبلاگ من که بر روی کاغذ چاپ شده است به دست مردم می رسد و از خواندن آن دهانشان باز می ماند که چگونه مردم پنجاه سال گذشته می توانستند وارد اینترنت شوند و وبلاگ بخوانند و یا ایمیل ها آزاد بود و هر کسی می توانست به هر جایی که دلش می خواهد نامه بفرستد. مردم تعجب خواهند کرد که چگونه در پنجاه سال قبل زن و مرد با هم می توانستند از خانه خارج شوند و هنوز طرح زوج و فرد برای خارج شدن زنان و مردان از خانه اجرا نشده بود. هنوز در پنجاه سال پیش برای مبارزه با ماهواره پشت بام و تراس خانه ها را بخشی از اماکن دولتی محسوب نکرده بودند و برای رفتن به پشت بام خانه نیازی به مجوز اماکن نبود. پنجاه سال پیش مردم فقط نمی توانستند در روزنامه ها و یا در وبلاگ ها از رهبر آن زمان بد بگویند و دیگر نیازی نبود که با شنیدن اسم رهبر و یا خانواده او سه بار بر روی زمین سجده کنند. در پنجاه سال پیش مردم یک دفترچه هایی به نام گذرنامه داشتند و می توانستند به کشورهای دیگر سفر کنند. پنجاه سال پیش هنوز امام زمان نیامده بود و او را به جرم نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی و اختلال در امنیت ملی زندانی نکرده بودند. بگذریم, برویم به سراغ داستان آبدوغ خیاری خودمان.

رون دانشجوی رشته فیزیک در دانشگاه برکلی بود و داشت برای امتحان مقطع پی اچ دی خودش را آماده می کرد. او در یک روستای کوچک در سوئیس به نام شورتزگادن که در کنار دریاچه بسیار زیبای برینتز قرار داشت به دنیا آمده بود و تمام دوران کودکی خود را در کنار آن دریاچه و دامنه زیبای کوه های آلپ گذرانده بود. اجداد او از اسکاتلند به آن منطقه مهاجرت کرده بودند و برای همین صورت پهن و موهای متمایل به نارنجی او در میان بچه های دیگر متمایز بود. پدر بزرگ رون یک مغازه بقالی بسیار قدیمی داشت که تقریبا تمام خانواده در آن کار می کردند. صبح ها در این مغازه صبحانه بسیار خوشمزه ای از تخم مرغ تازه و لبنیات محلی تهیه می شد و شب ها هم تا دیر وقت پاتوق افراد مسن بود. رون در خانواده به دست و پاچلفتی بودن معروف بود و هنوز هم هر زمانی که بخواهد کاری را انجام دهد دست و پایش به هم گره می خورد و سرنگون می شود. ظاهرا هیکل او بزرگ تر از میزانی است که بتواند به سادگی از پس کنترل آن بر بیاید. رون مثل بیشتر جوان های آن روستا زادگاه خودش را برای ادامه تحصیل ترک کرده بود و بالاخره توانسته بود با کسب نمرات عالی در کالج از دانشگاه برکلی پذیرش بگیرد و به آرزوی خودش برسد. در امریکا همه چیز برای او متفاوت بود ولی با گذشت شش سال از مهاجرتش دیگر به محیط جدید خود خو گرفته بود و دوستان جدیدی نیز پیدا کرده بود. آن روز هم رون مثل بیشتر روزها به همراه انجلین و تد به آن رستوران دانشجویی آمده بود تا پس از خوردن سالاد به کتابخانه دانشگاه بروند و درس بخوانند. انجلین و تد که غذای خودشان را گرفته بودند به سر یک میزی رفتند که تازه خالی شده بود و زود آنجا نشستند. رون هنوز منتظر آماده شدن غذایش بود و دید که آن دو دارند یک چیزی در مورد او می گویند و می خندند. انجلین دختر امریکایی بلوندی بود که در مقابل رون مثل فیل و فنجان بودند و تد هم یک پسر ژاپنی ریزنقشی بود که از بچگی در امریکا بزرگ شده بود. آنها هم دانشگاهی و همخانه های رون بودند. رون غذای خودش را گرفت و داشت از میان راه باریکی که از کنار صف غذا می گذشت عبور می کرد تا خودش را به دوستانش برساند. ولی ناگهان یک دختر مو مشکی از صف جدا شد و دنده عقب به سمت رون پرید و با او برخورد کرد و باعث شد که او تعادلش را از دست بدهد و ظرف غذایش کاملا بر روی زمین سرنگون شود.

نسرین یک لحظه متوجه شد که با یک نفر از پشت برخورد کرده است و وقتی که صدای برخورد ظرف غذا را با زمین شنید فهمید که حسابی گند زده است. او برگشت و در حالی که صورتش از خجالت سرخ شده بود بر روی پایش نشست و سعی کرد که در جمع کردن غذای ریخته شده به آن پسر غریبه کمک کند. آن پسر دست نسرین را گرفت و گفت که اصلا هیچ مسئله مهمی نیست شما خودتان را ناراحت نکنید. دست نسرین در میان دست نسبتا بزرگ او گیر کرده بود و احساس کرد که گرمای خاصی وارد دستش می شود. یک لحظه به چشمان قهوه ای روشن آن پسر خیره شد و نتوانست حرفی بزند. انگار که زبانش قفل شده بود. موهای آن پسر مواج و بلند و به رنگ خرمایی بود و صورت پهنش او را به یاد هنرپیشه فیلم های سینمایی می انداخت. نسرین واقعا نمی دانست چکار کند ولی خوب می دانست که حتما باید برای او یک غذای دیگر بخرد و یا پول غذای او را بپردازد برای همین از او پرسید که غذایش چه بوده است تا آن را به همراه غذای خودش سفارش دهد. رون پس از اصرار نسرین بالاخره قبول کرد و متوجه شد که نسرین به هیچ وجه پول غذا را از او نمی پذیرد. چون جای ایستادن بسیار تنگ بود و یکی از کارکنان رستوران هم برای تمیز کردن آنجا آمده بود رون به نسرین گفت که در آن میز در کنار دوستانش می نشیند. نسرین غذا را گرفت و به همراه غذای خودش به کنار میز آنها رفت. رون بلند شد و به او کمک کرد و از او دعوت کرد که در کنار آنها بنشیند تا غذا را با هم بخورند. این شروع دوستی نسرین با رون و انجلین و تد بود و البته نسرین در دل خودش نسبت به رون احساس خاصی پیدا کرده بود. آن شب وقتی به خانه برگشت بارها احساسی را که از تماس دستش با رون در وجودش ایجاد شده بود به یاد آورد و هر بار شوق عجیبی همراه با دلشوره در درونش ایجاد می شد. نسرین خیالش راحت بود که به دوستانش گفته است که با شوهرش زندگی می کند و از طرف دیگر هم به خودش می گفت که اصلا گور پدر شوهر را سگ ریده است و من باید به دنبال آرزوهای بزرگ خودم در زندگی باشم.

جمشید بارها در مورد دوستان جدید نسرین شنیده بود و حتی یک بار هم برای شام به خانه آنها دعوت شده بودند. گرچه به روی خودش نمی آورد ولی احساس خیلی بدی نسبت به آنها داشت و اصلا دلش نمی خواست که نسرین با آنها رفت و آمد داشته باشد. جمشید متوجه نگاه های خاص میان رون و نسرین شده بود و بسیار نگران بود که مبادا زندگی جدیدی که برای خودش ساخته است ویران شود. لااقل دالی تا زمانی که با او زندگی می کرد عاشقانه او را دوست داشت و شاید اگر دخالت های بی مورد مادرش نبود هرگز او را ترک نمی کرد. نسرین هم دختر بسیار دوست داشتنی بود و حالا که حسادت هم در او ایجاد شده بود احساس می کرد که علاقه اش نسبت به نسرین چندین برابر شده است. جمشید باید تکلیف زندگی خودش را معلوم می کرد و تصمیم گرفت که نسرین را در مورد روابطش محدود کند و این آغاز جنگ و جدال آنها شد. آن شب همه در خانه مادر جمشید مهمان بودند و آن دو هم به آنجا دعوت شده بودند. نسرین طبق معمول گفت که حوصله آن مهمانی های ایرانی را ندارد و می خواهد با انجلین به بیرون برود. نسرین هم متوجه حساسیت جمشید به رون شده بود و برای همین فقط از انجلین نام می برد در حالی که هر دوی آنها می دانستند که انجلین و رون و تد همیشه با هم هستند. آن شب دعوای سختی میان آن دو در گرفت و جمشید گفت که یا امشب با من به مهمانی می آیی و یا اینکه من طلاق می گیرم و تو هم مجبوری به ایران برگردی. این اولین باری بود که جمشید تهدید به طلاق گرفتن می کرد و نسرین خوب می دانست که هر طوری که شده باید دو سال این وضعیت را تحمل کند و از کشیدن کار به طلاق جلوگیری کند. نسرین آن شب پس از کمی گریه و قهر کردن بالاخره راضی شد که با جمشید به مهمانی برود ولی آن شب طوری بدرفتاری کرد که شاید نرفتن او بسیار بهتر از رفتنش بود. اطرافیان جمشید و مخصوصا مادرش دیگر به صراحت به او می گفتند که این دختر را طلاق بده چون به درد زندگی تو نمی خورد. جمشید دیگر فهمیده بود که نسرین فقط به خاطر آمدن به امریکا با او ازدواج کرده است و هیچ احساسی نسبت به او ندارد. دیگر دیوار حرمت در میان آنها شکسته شده بود و رفتار و گفتگوی آنها با یکدیگر فقط به خاطر شکست و یا برای از رو بردن دیگری بود و در مواقع دیگر حتی یک کلمه هم با هم صحبت نمی کردند. روابط دیپلماتیک آنها به کل قطع شد و جمشید هم ترجیح می داد که بر روی کاناپه بخوابد.

مادر نسرین گوشی تلفن را قطع کرد و آمد بر روی مبل در مقابل تلویزیون نشست. شوهرش گفت چیه باز سقرمه هات تو هم رفته؟

- نسرین بچه ام اون گوشه دنیا تک افتاده.

پدر نسرین صدای تلویزیون را کم کرد و گفت:

- مگه چی شده؟ با نسرین حرف می زدی؟

- آره پاشو کرده تو یه کفش که می خواد از جمشید جدا بشه. میگه دیگه نمیتونه تحملش کنه.

- آخه برای چی؟ خرجی نمیده؟ کتکش میزنه؟ معتاده؟

- نه بابا! میگه دوستش نداره.

- دوستش نداره؟ غلط میکنه دوستش نداره. پس اگر دوستش نداره برای چی ازدواج کرد؟ مگه مردم مسخره ما هستند؟

- دیگه عشق امریکا داشت همینطوری جواب مثبت داد.

- خوب اگه نمیتونه اونجا بمونه برگرده بیاد اینجا. ما که نمردیم. طلاق بگیره بیاد همین جا ازدواج کنه.

- من هم همین رو بهش گفتم ولی میگه نمیخواد برگرده. میگه میخواد اونجا درس بخونه.

- خوب بمونه درس بخونه. بچه که نیست خودش باید برای زندگی خودش تصمیم بگیره. هم کار کنه هم درس بخونه.

- کار که فعلا نمیتونه بکنه. تازه اگه جدا بشن از امریکا بیرونش می کنن. ولی میگه اگر پول داشته باشه میتونه وکیل بگیره و یه جوری تو امریکا بمونه.

- تو که وضع ما رو میدونی. من برای بچه ها هر کاری می کنم ولی دیگه حاضر نیستم برای ندانم کاری و قرطی بازی پول بیخودی خرج کنم. اون هم پولی که با یه عمر زحمت و بدبختی به دست آوردیم. بگو پاشه بیاد ایران همین جا درس بخونه.

مادر نسرین که می دانست گفتگوی بیشتر فایده ای ندارد صدای تلویزیون را کمی بیشتر کرد و بحث را عوض کرد. فعلا برای مقدمه چینی همین مقدار کافی بود و می بایست کمی زمان بگذرد تا ببیند که چکار می تواند بکند. او اصلا دلش نمی خواست که نسرین برگردد چون حتی اگر در امریکا طلاق هم بگیرد هیچ کسی متوجه نمی شود در حالی که اگر به ایران برگردد وضعیت فرق می کند. سپس در دلش به نسرین و باعث و بانی به دنیا آمدن هر چه بچه فحش داد که نمی گذارند یک جرعه آب خوش از گلوی پدر و مادرشان پایین برود.

نسرین امیدوار بود بتواند مقداری پول از پدر و مادرش بگیرد تا لااقل یک سال را مستقل زندگی کند. یکی از دوستان رون وکیل بود و گفته بود که اگر مدارکی مبنی بر رفتار خشونت آمیز از شوهرش جمع کند می تواند آن را به دادگاه ارائه دهد و ترک شوهر را موجه کند تا او بتواند گرین کارت دائم خود را بگیرد. او به نسرین توصیه کرده بود که باید کاری کند تا جمشید عصبانی شود و دست روی او بلند کند و او هم باید بلافاصله با پلیس تماس بگیرد تا آن واقعه در اداره پلیس ثبت شود. این تقریبا تنها راهی بود که نسرین می توانست در امریکا بماند و در ضمن نسرین می بایست به خاطر خشونت و یا رفتار غیر عادی شوهرش تقاضای طلاق می کرد. نسرین اصلا دلش نمی خواست که کولی بازی در بیاورد ولی چون به رون علاقه مند شده بود و زندگی در امریکا را دوست داشت هیچ راه چاره دیگری به ذهنش نمی رسید. ولی نسرین نمی دانست که زندگی برای خود او هم تبدیل به جهنم خواهد شد و جمشید هم برای بیرون کردن او از امریکا تلاش خواهد کرد تا انتقام وقت و هزینه تلف شده و همچنین بازی با احساسات خود را بگیرد. بقیه این داستان کلنگی در برنامه بعدی.

تصویر برهنه من در حمایت از علیا ماجده المهدی

2011-11-21T11:35:00.000-08:00

گفتم تا هنوز تنور داغ است و موضوع سرد نشده است من هم عکس برهنه خودم را به حمایت از علیا ماجده المهدی بگذارم. این دختر بیست ساله مصری به خاطر اعتراض به حجاب اجباری عکس برهنه خودش را در صفحه فیس بوک گذاشت و در مدت کوتاهی معروف شد و در صدر اخبار بین المللی قرار گرفت. گرچه این حرکت به صورت نمادین می تواند تابوها را بشکند ولی نکته ای در آن وجود دارد که شاید بد نباشد به آن هم توجه کنیم. هر اینترنت گردی در خلوت خودش ممکن است بدش نیاید که تصویر برهنه دیگران را ببیند مخصوصا کسانی را که می شناسد و یا اسم آنها را شنیده است و همین تمایلات دیپلماتیک است که بازار تجاری عظیمی را برای شرکت های عرضه کننده این تصاویر در اینترنت به وجود می آورد. موضوع اینجا است که من مطمئن نیستم پیام نهفته در این اقدام علیا در راه مبارزه با پوشش اجباری زن ها در زیر پای غول قدرتمندی همچون پورنوگرافی له نشده باشد. اگر روزی تصاویر برهنه خانم کلینتون هم به صورت مخفیانه در اینترنت چاپ شود به همین اندازه و یا بیشتر از این بازدیدکننده خواهد داشت و در صدر خبرها قرار خواهد گرفت زیرا اصولا تصاویر برهنه یک فرد بدون هیچ پیام خاصی هم بازدید کننده زیادی به خود جذب می کند. خیلی ها هم که تمایل دارند عکس های لخت خودشان را به دیگران نشان بدهند به بهانه حمایت از آن دختر مصری عکس های برهنه خودشان را چاپ می کنند. من مخالف پورنوگرافی نیستم ولی به نظر من هر چیزی باید در جایگاه خودش باشد و مقصود پورنوگرافی فقط لذت دادن به بیننده از راه تصاویر دیپلماتیک است نه رساندن پیام های مبارزاتی. حالا شما که از ایران وبلاگ من را می بینید و تصاویر برای شما فیلتر است زیاد خودتان را برای دیدن تصویر برهنه من به آب و آتش نزنید چون فقط یک نقاشی مسخره است که خودم آن را کشیدم!

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت پنجم)!

2011-11-18T10:29:00.000-08:00

جمعه ها خیلی زود از راه می رسند و تا چشم بر هم می گذارم یک هفته دیگر از عمرم را هم پشت سر گذاشته ام. این آخر هفته باید توالت ببو را با آب کاملا تمیز کنم و خاک تازه در آن بریزم. البته هر بار فضولات او را با یک آبکش در کاسه دستشویی می اندازم و سیفون می کشم ولی این دفعه دیدم که ببو با اکراه وارد آن می شود و انگار از اینکه آنجا زیاد تمیز نیست خوشش نمی آید. دیگر این که باید بتونه دور وان حمام را هم بتراشم و دوباره بتونه کنم. نمی دانم جنس این بتونه به چه شکلی است که زود کپک می زند و تمیز هم نمی شود طوری که آدم حالش از دیدنش به هم می خورد. این آخر هفته قرار است موتور سواری را به همخانه ام یاد بدهم تا بلکه برای رفتن به کلاس از آن استفاده کند. البته کمی ریسک است ولی اگر واقعا نکات ایمنی را رعایت کند و یواش براند خطری متوجه او نخواهد شد. فرم های مربوط به سیتیزن شیپی را هم در دستگاه خودم ذخیره کرده ام که سر فرصت آنها را پر کنم و به همراه مدارک دیگر بفرستم. هنوز از اینکه قرار است سیتیزن امریکا بشوم کمی خوشحال هستم ولی خوب آن شور شوقی را که در خیالات خود می پروراندم را دیگر ندارم. حالا آمدیم و همین فردا پاسپورت امریکایی خودم را هم گرفتم. یک مقداری آن را نگاه می کنم و بعد آن می بوسم و می گذارم سر طاقچه. بعد من می مانم و برنامه پنج ساله بعدی که تمام برگ های آن از مشق های نانوشته سفید مانده است. با خریدن خانه و ماشین و کار و وسایل زندگی احساس می کنم که دیگر به این مکان پایبند شده ام مگر آنکه اخراج شوم و تا یک سال دیگر هم کار گیر نیاورم و آن وقت است که پاسپورت امریکایی در صورت بازگشت به ایران واقعا به دردم خواهد خورد. آدم اگر ایران باشد لااقل با پاسپورت امریکایی خودش پز می دهد و یا اینکه وقتی دختر خانم آژانس مسافرتی می خواهد برای ویزای دوبی پول بگیرد آدم پاسپورت امریکایی خودش را می کوبد روی میز و می گوید این نشان حاکم بزرگ است تعظیم کن بدبخت! راستش هر چی فکر می کنم کاربرد خاص دیگری برای داشتن پاسپورت امریکایی به ذهنم نمی رسد چون اگر در امریکا باشم اصلا برایم مهم نیست که مثلا نتوانم رای بدهم چون اگر سیتیزن باشم باز هم به هیچ خری رای نخواهم داد. خوب حالا بریم ببینیم ادامه داستان کلنگی چه شد.

شش ماه از رفتن نسرین به امریکا گذشته بود و در ایران همه جا صحبت از او بود. نسرین هم الکی الکی رفت امریکا. این جمله ای بود که با آن سر صحبت نسرین را باز می کردند و هر کسی برداشت خودش را شنیده های او می گفت. شنبه ها و یکشنبه ها هر زمانی که فامیل دور هم جمع می شدند به نسرین زنگ می زدند تا با او صحبت کنند.نسرین هم از زمانی که به امریکا رفته بود مهربان تر شده بود و با حوصله به تمام سوالات آنها پاسخ می داد. همه انتظار داشتند که نسرین از ریزترین کارهایی که در امریکا انجام می دهد هم برایشان بگوید. از غذا از مردم از در و دیوار و هوا و زمین و خلاصه می خواستند تا جایی کهامکان دارد تجسم درستی از امریکا داشته باشند. وقتی من بچه بودم یکی از سرگرمی های ما این بود که به سراغ بچه هایی می رفتیم که وضع مالی آنها بهتر بود و به سینما می رفتند تا فیلم هایی را که دیده بودند برای ما تعریف کنند. در واقع اگر هر کدام از ما به سینما می رفت و یا فیلمی را می دید وظیفه داشت که آن را با آب و تاب فراوان برای بقیه تعریف کند و دیگران هم محو گوش کردن می شدند و فیلم را در ذهن خودشان مجسم می کردند. وضعیت نسرین هم همین بود و دیگران که در ایران بودند دوست داشتند که نسرین تمام ماجراهایش را با آب و تاب فراوان برای آنها تعریف کند. البته تکنولوژی هم به کمک نسرین آمده بود چون می توانست به جای اینکه چهار ساعت در مورد اطاق و خانه اش صحبت کند چند عکس از ابعاد مختلف آن بگیرد و برایشان بفرستد. عکس هایی را که نسرین از خیابان و خانه های برکلی می فرستاد دست به دست در کامپیوترهای مختلف می چرخید و همه از دیدن آن عکس های زیبا لذت می بردند و می گفتند که خوش به حال نسرین که دارد در بهشت زندگی می کند. خانه های برکلی چوبی و قدیمی هستند و معمولا در کنار آنها هم چند درخت قدیمی وجود دارد که ترکیب آنها منظره بسیار زیبایی را می سازد. نسرین از ویترین مغازه ها و مردم هم عکس می گرفت البته به او گفته بودند که باید مواظب عکس گرفتن از مردم باشد چون آنها ممکن است خوششان نیاید که عکسشان در دوربین کسی باشد. ولی نسرین یواشکی از آنها عکس می گرفت مخصوصا از کافی شاپ هایی که در پیاده رو میز و صندلی گذاشته بودند و پسر ها و دخترها برای خودشان نشسته بودند و صحبت می کردند و یا درس می خواندند. نسرین عاشق یکی از همین کافی شاپ ها در خیابان دانشگاه بود و روزها بر روی یک صندلی می نشست و با لپتاپش کار می کرد و یا کتاب می خواند ولی زیر چشمی مردم را هم تماشا می کرد. یک رستوران دانشجویی هم در آن اطراف بود که سالادهای بسیار ارزان و خوشمزه می فروخت و همیشه دانشجویان در آنجا صف می بستند. نسرین هم گهگاهی به آنجا می رفت چون جمشید نهار را در اداره می خورد و تا غروب به خانه بر نمی گشت. در همین رستوران بود که آن واقعه برای نسرین اتفاق افتاد.

دالی دوست پسر گرفته بود و این مسئله جمشید را آزار می داد. او فکر می کرد اگر ازدواج کند فکر دالی از سرش بیرون خواهد رفت ولی بعد فهمید که این مسئله احتیاج به زمان بیشتری دارد. گرچه مهر نسرین هم بر دل او نشسته بود ولی این علاقه نتوانسته بود عشق او را به دالی از دلش بیرون کند. آیا اگر یک روز دالی بر می گشت او حاضر می شد نسرین را به خاطر او ول کند؟ مطمئن نبود و می دانست که لااقل انتخاب برای او بسیار مشکل خواهد شد. ولی جمشید امیدوار بود که با گذشت زمان دالی را کاملا فراموش کند و به نسرین دل ببندد زیرا او دختر بسیار مهربانی بود و شب ها که به خانه می رفت حسابی از او پذیرایی می کرد. جمشید می دانست که نسرین عاشق او نیست و خود او هم عاشق نسرین نبود ولی همه چیز داشت خیلی خوب پیش می رفت و جمشید داشت به نسرین علاقه مند می شد.جمشید می دانست که به هرحال نسرین هم به خاطر قوانین امریکا مجبور است که تا دو سال پیش او زندگی کند اگرنه باید به ایران برگردد. اگر در این دو سال همه چیز به همین خوبی پیش می رفت حتما هر دوی آنها کاملا به یکدیگر وابسته و دلداده می شدند و بعد هم می توانستند بچه دار شوند و مثل آدم های دیگر تشکیل خانواده دهند. دالی اصلا بچه دوست ندشت و جمشید هم نم یخواست قبل از ازدواج کردن بچه دار شود. ولی مادر جمشید شدیدا مخالف ازدواج آنها بود و اعتقاد داشت که زن جمشید حتما باید ایرانی باشد تا زبان و آداب و رسوم ایرانی را بلد باشد. البته بعد از این که جمشید با نسرین ازدواج کرد نظر او هم تغییر کرد و بعضی وقت ها غر می زد که لااقل دالی هفته ای یک بار به او سر می زد و با زبان لال بازی دو کلمه با او حرف می زد ولی این دختره اصلا ما را آدم حساب نمی کند. ولی از آنجایی که نسرین انتخاب خودش بود زیاد نمی توانست خرده بگیرد و به جمشید می گفت که اشکالی ندارد خودتان خوش باشید ما هیچ انتظاری نداریم.

اصولا در ایران همه به هم تنه می زنند و این تقریبا یک امر عادی است که شما در پیاده رو و یا در محیط کار به یک نفر دیگر برخورد کنید. معمولا پس از برخورد هر کسی به راه خودش ادامه می دهد و می رود و اگر غریبه باشند ممکن است یک دشنام و بد و بیراهی هم به یکدیگر حواله کنند و یا بگویند جلوی چشمتو نگاه کن مرده شورت را ببرند عوضی بی شعور کثافت! ولی در امریکا کمتر این اتفاق می افتد چون فاصله ها بیشتر رعایت می شود و اگر یک راهی باریک باشد بر خلاف ایران که همه به هم می مالند و رد می شود در امریکا یک نفر می ایستد تا پس از عبور دیگری راه باز شود و عبور کند. نسرین هم در روزهای اول به عادت ایران می مالید و رد می شد ولی بعد متوجه شد که این عمل برای آنها زشت است و اگر هم کوچکترین تماسی با هم داشته باشند بر می گردند و معذرت خواهی می کنند. برای همین نسرین هم یاد گرفته بود که در جاهای شلوغ قبل از رد شدن معذرت خواهی کند تا راه را برایش باز کنند و یا اگر در سر راه کسی ایستاده است کنار برود تا او رد شود. چون اگر فاصله کون او با نفر بعدی کم باشد هیچ کسی از آن فاصله لایی نخواهد کشید آن روز نسرین در صف سالاد ایستاده بود و داشت به دانشجویانی که از نژاد و رنگ های مختلف بودند نگاه می کرد. پشت سر او یک دختر سیاه پوست قد بلند ایستاده بود که یک دامن کوتاه و یک ژاکت جین پوشده بود و یک صندل هم به پایش بود. دیدن آرایش عجیب و غریب موها و نقش و نگار بدن دخترهای امریکایی برای نسرین بسیار سرگرم کننده بود. خالکوبی های دور بازو و یا مچ دست و پا آنقدر متنوع و جالب بود که نسرین را به یاد اتوبوس های پاکستانی می انداخت که هر جای خالی را با یک نقاشی و یا پوستر می پوشاندند. نسرین در صف ایستاده بود و داشت به کسانی که غذای خودشان را گرفته بودند و از راه باریک کنار او می گذشتند نگاه می کرد. نسرین یاد گرفته بود که نباید مثل ایران به کسی خیره شود و یا سرتا پای او را مستقیم نگاه کند بلکه باید همه چیز را زیر چشمی ببیند. در همین حال دختر سیاه چرده ای که در پشت سر او ایستاده بود به او گفت که ببخشید من پولم به زیر پای شما افتاد می شود لطفا اجازه دهید آن را بردارم؟ اگر در ایران کسی در صف چیزیش به زمین بیفتد بدون گفتن هیچ حرفی خم می شود و از لای پای دیگران و با فرو کردن کله اش در کون دیگران آن چیز را بر می دارد ولی در امریکا حتما باید از آن طرف خواهش کند که کنار برود تا آن شخص بتواند خم شود و چیزی را که به زمین انداخته است بردارد. نسرین پس از اینکه متوجه شد یک بیست دلاری به زیر پایش افتاده است سریع به کنار رفت تا آن دختر بتواند پولش را بردارد ولی چون پشت سر خودش را ندید و حرکتش هم ناگهانی بود با شدت به یک نفر که غذا به دست داشت عبور می کرد برخورد کرد و سالاد او نقش بر زمین شد. و این آغاز ماجرایی بود که برای نسرین اتفاق افتاد.

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت چهارم)!

2011-11-15T16:26:00.000-08:00

فرودگاه سانفرانسیسکو بسیار بزرگ و زیبا است و اگر از نقشه هوایی به آن نگاه کنید شبیه به یک لاک پشت بزرگ است که هواپیماهای بزرگ و کوچک در اطراف آن در حال حرکت هستند. باند فرود هواپیما بسیار به آب نزدیک است و زمانی که هواپیما ارتفاع خودش را برای فرود کم می کند شما ممکن است کمی بترسید و احساس کنید که الآن بر روی آب فرود می آیید. نسرین اصلا باورش نمی شد که به مقصد رسیده است و انتظار بیست و چهار ساعته او به نظر تمام نشدنی می آمد. در هواپیمای او تعدادی مسافر ایرانی هم بود ولی بیشتر مسافران افراد غیر ایرانی بودند که در فرودگاه آمستردام سوار هواپیما شده بودند. یکی از خانم های ایرانی که در صندلی جلوی او نشسته بود چندین بار در طول پرواز برگشت و به او نگاه کرد ولی او که تازه از ایران خارج شده بود اصلا حوصله مواجهه با یک ایرانی را در آن شرایط نداشت و ترجیح می داد طوری وانمود کند که انگار خارجی است. نسرین پیش خودش فکر می کرد که فقط کافی است یک کلمه فارسی از دهنش بپرد تا آن خانم تمام زندگینامه خودش و اجدادش را برای او تعریف کند. هواپیما کم کم به یکی از تونل هایی که محل عبور مسافران بود نزدیک شد و پس از مدت کوتاهی مسافران از هواپیما پیاده شدند. نسرین هم از هواپیما پیاده شد و برای اولین بار در عمرش پایش را بر روی خاک امریکا گذاشت و از هوای آن تنفس کرد. گرچه کمی اضطراب داشت ولی احساس خوبی تمام وجودش را فرا گرفته بود. او یک پاکت قهوه ای که مدارکش در آن بود را به دست گرفته بود و وارد صف بازرسی شد. بر خلاف آن چیزی که انتظار داشت رفتار همه ماموران با او بسیار خوب و مهربانانه بود و هیچ کسی هم چمدان او را باز نکرد. نسرین داشت به دست های کثیفی فکر می کرد که در لابلای شورت و کرست داخل چمدان او در فرودگاه تهران می لولید و پیش خود گفت که یادم باشد حتما قبل از استفاده همه آنها را دوباره بشورم. نسرین از بابت جمشید خیالش راحت بود و می دانست که او حتما در فرودگاه منتظر او نشسته است. بعد از یک ساعت بالاخره نسرین کارهایش تمام شد و به او خوش آمد گفتند و او به سمت سالن انتظار فرودگاه به راه افتاد. زیبایی و تمیزی آنجا برای نسرین بسیار گیرا بود و دلش می خواست هر چه زودتر شهر سنفرانسیسکو و برکلی را هم ببیند.

جمشید در سالن انتظار ایستاده بود و داشت با چند نفر حرف می زد و تا نسرین ظاهر شد به سمت او دوید و او را بغل کرد. نسرین دیگر حتی حال حرف زدن هم نداشت و از این سفر طولانی بسیار خسته شده بود. جمشید با خوشحالی نسرین را به سمت آن جمع برد و او را به آنها معرفی کرد و ناگهان چشمان نسرین گرد شد زیرا آن خانمی هم که در هواپیما جلوی او نشسته بود در آنجا ایستاده بود. جمشید نسرین را به او معرفی کرد و آن خانم هم که از فامیل های دورشان بود با طعنه گفت اتفاقا من فهمیدم ایشان ایرانی هستند ولی خوب نخواستم مزاحمشون بشم. نسرین آنقدر مغزش منگ بود که اصلا نفهمید به آنها چه گفت و فقط می خواست زودتر یک جایی پیدا کند و کمی بخوابد. بالاخره آنها به سمت خانه جمشید به راه افتادند ولی نسرین بر خلاف انتظارش اصلا خوابش نبرد و به خیابان های کشور امریکا نگاه می کرد و از دیدن آنها لذت می برد. نسرین یک لحظه پیش خود فکر کرد که ای کاش بدون ازدواج با جمشید می توانستم به امریکا بیایم. جمشید مرتب داشت صحبت می کرد ولی نسرین به حرف هایش گوش نمی کرد و فقط سرش را به رسم ادب تکان می داد. آنها از روی پل زیبای بی بریج گذشتند و به شهر برکلی رسیدند. نسرین آنفدر عکس ها و نقشه های این منطقه را دیده بود که تمام این جاده ها و خیابان ها را می شناخت و باورش نمی شد که خودش هم الآن در حال عبور از همان جا است. آپارتمان جمشید بسیار کوچک و نقلی بود ولی از پنجره آن در طبقه دوم یک آپارتمان منظره زیبایی از خیابان تلگراف به چشم می خورد. نسرین وسایلش را به گوشه ای گذاشت و بر روی تخت دراز کشید. جمشید گفت که برای خرید بیرون می رود تا او هم بتواند کمی استراحت کند. نسرین داشت ذهن خودش را برای کاری آماده می کرد که اصلا تمایلی به آن نداشت. ولی چاره ای نبود و هر چه فکر کرد چیزی به عقلش نرسید. او می بایست دو سال این وضعیت را تحمل کند و الآن تازه اولین روز آن بود. اگر جمشید یک کسی شبیه به رضا بود شاید خیلی زود می توانست به او علاقه مند شود ولی جمشید اصلا کسی نبود که بتواند او را جذب کند. تلفن خانه زنگ زد و وقتی نسرین صدای مادرش را تشخیص داد بعضش ترکید و دیگر نتوانست خودش را کنترل کند.

شهر برکلی پر از دانشجویانی است که از سراسر دنیا به آن نقطه آمده اند تا در یکی از بهترین دانشگاه های دنیا درس بخوانند. ساختمان های قدیمی دانشگاه بسیار زیبا است و یکی از جاهایی است که توریست ها علاقه زیادی به دیدن آن دارند. پسر ها و دخترها در کنار هم درس می خوانند و زندگی می کنند. الآن ششمین ماهی است که نسرین در امریکا است و یکی از سرگرمی های او آمدن به دانشگاه و نشستن بر روی چمن ها و کتاب خواندن است. روزهای اول در زمان خروج از خانه به سر و وضع و ظاهر خودش خیلی می رسید ولی بعد از مدت کوتاهی فهمید که در امریکا هر کسی با هر وضعی که دوست دارد وارد خیابان می شود و کسی هم به او توجهی نمی کند. این روزها او با همان دامن خانه و یک دمپایی از خانه خارج می شود و به داخل دانشگاه می رود. برای رسیدن به دانشگاه باید تا انتهای خیابان تلگراف را پیاده روی کند و این کار هم بسیار جالب و سرگرم کننده است زیرا بخشی از این خیابان بازار دست فروشان و دوره گردانی است که بساط خود را در پیاده رو پهن می کنند. دیدن تصاویر روی تیشرت و زینت آلات بدلی و کارهای دستی آنها بسیار سرگرم کننده است. بیشتر آنها هیپی های قدیم هستند و تمام بدنشان را خالکوپی کرده اند و قیافه های عجیب و غریبی هم دارند. برخی ها هم در کنار خیابان گیتار می زنند و سکه جمع می کنند. شب ها این منطقه بسیار ناامن است و برای همین نسرین خودش را تا قبل از تاریک شدن هوا به خانه می رساند. نسرین غذا می پخت و خانه را تمیز می کرد و رخت ها را هم در ماشین لباسشویی که در طبقه پایین ساختمان است می انداخت و هفته ای یک بار هم زیر بار روابط دیپلماتیک می رفت ولی بقیه وقت ها دیگر مال خودش بود و تا جایی که امکان داشت با دوستان و آشنایان جمشید رفت و آمد نمی کردو ترجیح می داد به جای آن با دوستان و آشنایان خودش در ایران صحبت کند و یا از خانه ها و خیابانهای اطراف خود عکس بگیرد و برای آنها بفرستد. ارتباط عاطفی او با جمشید نه تنها بهتر نشده بود بلکه روز به روز سردتر می شد ولی نسرین اصلا دلش نمی خواست که دوباره به ایران برگردد و برای همین سعی می کرد که لااقل وظایف خانه داری خودش را به خوبی انجام دهد. تا این که یک روز اتفاق عجیبی برای نسرین افتاد و روال زندگی او را تغییر داد. همه چیز فقط از یک اتفاق ساده و احمقانه در صبح یک روز آفتابی شروع شد.

حالا نسرین را همان جا داشته باشید تا ببینیم که جمشید چکاره حسن است. از وقتی که نسرین به امریکا آمد جمشید خیلی تلاش کرد که او را خوشحال نگه دارد و حتی قول داد که به او برای ادامه تحصیل کمک کند. او متوجه شد که نسرین علاقه ای به رفت و آمد ندارد و برای همین سعی می کرد که او را راحت بگذارد تا به مرور زمان به محیط جدید خودش عادت کند. یکی از خوبی های نسرین این بود که اصلا به او گیر نمی داد و حتی در مورد رفت و آمدهای او هم هیچ سوالی نمی کرد. در حالی که دالی همیشه به او چسبیده بود و محال بود که او بتواند یک بار با خیال راحت پیش دوستانش برود و با یکدیگر ماریوانا بکشند. جمشید با اینکه هنوز بخشی از قلبش پیش دالی بود ولی داشت به نسرین هم علاقه مند می شد. او یک دختر کامل بود که تمام خصوصیات یک دختر ایرانی را داشت و زندگی او را در همین مدت کوتاه سر و سامان داده بود. شب ها که جمشید خسته از سر کار برمی گشت غذایش آماده بود در حالی که او خیلی خوب می دانست که در امریکا از این خبرها نیست و هیچ زنی چنین سرویسی را به شوهرش نمی دهد. جمشید دوست داشت که همیشه دور و برش شلوغ باشد و به او خوش بگذرد در حالی که نسرین آرامش و سکوت را دوست داشت و ترجیح می داد به جای نشستن در پای تلویزیون کتاب بخواند. با اینکه جمشید و نسرین روحیات کاملا متفاوتی داشتند ولی به نظر می رسید که توانسته بودند با هم به توافق برسند و زندگی را بر همدیگر سخت نکنند. مادر جمشید هم همیشه در حال غر زدن بود و خیلی زود از انتخاب خودش پشیمان شد و می گفت که نسرین افسردگی دارد. ولی جمشید اجازه نمی داد که حرف های مادرش به نسرین برسد و باعث آزردگی او شود و حتی به نسرین اصرار نمی کرد که با او به مهمانی های مادرش برود. خوشبختانه امریکا مملکت آزادی بود و هرکسی می توانست هرکاری را که دوست دارد انجام دهد و جمشید هم می دانست که بردن نسرین به خانه مادرش بدون تمایل قلبی خود او بی حاصل و پر دردسر است. زندگی جمشید با دالی همراه با عشق بود ولی دردسرهای زیادی هم کشید و به نظر جمشید مادر او در رفتن دالی بسیار مقصر بود. برای همین اصلا نمی خواست که این تجربه را دوباره تکرار کند و خودش به تنهایی به دیدن مادر و بقیه دوستان و آشنایانش می رفت.

جمشید از کارش هم زیاد راضی نبود زیرا با اینکه مهندس عمران بود ولی مجبور بود که در یک شرکت با اتوکد نقشه کشی کند. دو بار هم قبلا کارش را از دست داده بود و خوشبختانه در آن زمان با حقوق دالی که حسابدار بود می توانستند اموراتشان را بگذرانند. ولی الآن اگر دوباره از این شرکت هم اخراج می شد هیچ چاره ای نداشتند جز آنکه به خانه مادرش بروند و جمشید خوب می دانست که این تازه آغاز مصیبت زندگی او خواهد بود. برای همین تا جایی که می توانست تلاش می کرد که کارش را حفظ کند و حتی بعضی شب ها بیشتر از وقت اداری در شرکت می ماند و بدون اضافه حقوق کار می کرد. تفریح او بیشتر این بود که با دوستانش جمع شوند و صحبت کنند و کارش نیز آنقدر زیاد بود که نمی توانست برای تفریح دیگری برنامه ریزی کند. با آمدن نسرین زندگی او بسیار بهتر از قبل شده بود و لااقل خانه اش دیگر خوکدانی نبود. نسرین دختری بود که او می توانست به او دل ببندد و در شش ماه گذشته بسیار به او عادت کرده بود و شاید هم داشت به او علاقه مند می شد. جمشید خیلی خوب می دانست که گرفتن پذیرش از دانشگاهی مثل برکلی کار هر کسی نیست و نسرین هم باید برای قبول شدن در رشته مورد نظر خودش لااقل چهارسال درس بخواند تا تازه وارد یک دانشگاه معمولی شود. ولی هرگز نسرین را در مورد علایقش سرد نمی کرد و به او امیدواری می داد و می گفت که او حتما به خواسته هایش خواهد رسید. حالا جمشید را هم همین جا داشته باشید تا بعدا ببینم که چه اتفاقاتی برای او و نسرین رخ خواهد داد. دنباله این داستان خسته کننده آبکی را در برنامه بعدی دنبال کنید! دستم خسته شد بس که چرت و پرت تایپ کردم!

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت سوم)!

2011-11-14T11:45:00.000-08:00

امروز پس از سه روز تعطیلی به سر کار برگشتم و یک مقداری طول کشید تا ایمیل های کاری را جواب دهم و کمی به امورات معوقه بپردازم ولی اداره آنقدر آرام و بی سر و صدا است که انگار هنوز همه خواب هستند و یا در رویای خوش آخرهفته گذشته سیر می کنند. من که در آخر هفته کار خاصی نکردم و بیشتر وقتم را استراحت کردم. البته یک روز با دوستانم به خرید رفتیم و من هم یک کفش خریدم که بد نیست ولی با سلقه من زیاد جور در نمی آید و چون کتانی است سر کار هم نمی شود آن را پوشید. خوب راستش من همیشه فقط یک مدل کفش می پوشم و دیگر حتی دوستانم هم می توانند به جای من برایم کفش بخرند ولی این بار گفتم که یک مقداری پهنه سلیقه خودم را افزایش دهم تا بلکه تنوعی هم حاصل شود. بقیه روزها را هم با پلی استیشن بازی کردم و یا کتاب خواندم و به سینما رفتم. راستش دیگر حوصله ام سر رفته بود و امروز از این که به سر کار برگشتم خوشحال هستم. سه روز تعطیلی فقط به درد کسی می خورد که می خواهد به مسافرت برود و یا یک برنامه هیجان انگیزی برای خودش دارد اگرنه تعطیلی زیاد حوصله آدم را سر می برد. باید زودتر فرم های سیتیزن شیپی خودم را پر کنم و بفرستم چون خدا را چه دیدید ممکن است یک موقع به سرشان بزند و بگویند که تا اطلاع ثانوی ایرانی ها را سیتیزن نمی کنند. البته به احتمال زیاد چنین کاری را نمی کنند ولی مغز ما به این مسئله عادت کرده است که هر روز یک اتفاقی بدتر از دیروز برایمان بیفتد و شرایط روز به روز برای ما سخت تر شود. از زمان کودکی تا زمان بزرگ سالی هر چیزی را که دیده ام همیشه بدتر شده است. همه چیز گران تر شده است. زندگی سخت تر شده است. ترافیک پیچیده تر شده است. هوا آلوده تر شده است. روابط خارجی بدتر شده است. تحریم ها شدیدتر شده است. تصادفات جاده ای و هوایی بیشتر شده است. وضع امنیت اجتماعی بدتر شده است. جایگاه پاسپورت ایرانی در دنیا دیگر دارد کف آمار را سوراخ می کند تا به زیر پایین ترین برود. وضعیت آموزش و پرورش و دانشگاه ها بدتر شده است و شهریه ها سنگین شده است. در ادارات دولتی برای تصاحب مقام هفت تیرکشی می شود! هر کسی دستش به هر مقدار پول می رسد می خورد و فرار می کند و خلاصه اینکه هر خبری که از ایران تا کنون شنیده ام و یا دارم می شنوم هیچ بارقه ای از پیشرفت و بهبودی در آن دیده نمی شود. برای همین است که اگر بگویند ایرانی ها دیگر حق سیتیزن شدن ندارند خیلی تعجب نمی کنم و می گویم خوب لابد این هم یکی از همان بدبختی های متعددی است که بر سر ما آمده است. ولی من اگر به هر دلیلی سیتیزن نشوم تا آخر عمرم دیگر مسافرت نمی کنم تا مجبور نشوم در یک کشور خارجی پاسپورت ایرانی خودم را با آن آرم روی جلدش به کسی نشان دهم. فعلا هم که اصلا اعتبار آن تمام شده است و آن را تمدید نکردم. فقط در صورتی پاسپورت ایرانی را تمدید می کنم که پاسپورت امریکایی داشته باشم و بخواهم از پاسپورت ایرانی در فرودگاه ایران استفاده کنم. من ایران را دوست دارم و به ایرانی بودنم هم افتخار می کنم ولی به شرط این که نماد و جایگاه واقعی مملکت خودم در شناسنامه و گذرنامه ام باشد نه اینکه گذرنامه ام نماد کسانی باشد که هیچ سنخیتی با آنان ندارم و هم خودم و هم دیگران از آن فراری هستند. بگذریم. بیایید ببینیم ماجرای آبدوغ خیاری نسرین به کجا کشید.

این هشتمین سالی بود که جمشید در امریکا بود و در این مدت توانسته بود سختی های سال های اول زندگی در امریکا را پشت سر بگذارد. او چند سال قبل سیتیزن امریکا شده بود و تا چند ماه گذشته با دوست دختر ژاپنی خود در یک خانه اجاره ای زندگی می کرد. ولی دوست دخترش او را ترک کرد و چون جمشید نمی توانست اجاره آن خانه بزرگ را به تنهایی بپردازد به یک آپارتمان کوچک نقل مکان کرد. مادر و دو خواهر کوچک تر جمشید در شهر سکرمنتو زندگی می کنند که تا برکلی که جمشید در آن زندگی می کند با ماشن حدود یک ساعت فاصله دارد. پدرش بیست سال پیش مرد و مادرش بالاخره پس از دوازده سال توانست توسط برادرش که در امریکا زندگی می کند اقامت خود و فرزندانش را بگیرد. از زمانی که جمشید تنها شد مادرش پایش را در یک کفش کرده است که حتما باید زن بگیری آن هم از نوع ایرانی چون زن خارجی را هر کاری هم که بکنی آخرش تهش باد می دهد. جمشید هم که در تلاش بود تا رابطه قبلی خودش را به دست فراموشی بسپارد ریش و قیچی را به دست مادرش داده بود. و این طور شد که مادر جمشید به ایران سفر کرد و از میان تمام کسانی که زیر سر داشت نسرین را پسندید و مقدمات آشنایی آنها را فراهم کرد. تا اینجای داستان که خیلی آبدوغ خیاری بود و مثل تمام فیلم های هندی و ایرانی بالاخره جمشید و نسرین با هم تلفنی صحبت می کنند و پس از دو هفته تصمیم می گیرند که با هم ازدواج کنند. جمشید به ایران می رود و با سلام و صلوات مراسم می گیرند و عکس های آنچنانی هم می گیرند تا بتوانند آن را به عنوان اسناد و مدارک به سفارت امریکا نشان دهند و آنان را متقاعد کنند که این ازدواج واقعی است. جمشید به امریکا برگشت و برای مهاجرت نسرین اقدام کرد. نه جمشید و نه نسرین به این مسئله هیچ توجهی نکردند که پس از گذشت یک مدت کوتاه تمام گفتگوهای تلفنی آنها فقط در رابطه با کار مهاجرت نسرین بود و اینکه بالاخره چقدر طول می کشد و یا اینکه نسرین چه سختی هایی را به خاطر حرف دیگران متحمل می شود و دیگر صبرش دارد تمام می شود. آنها یک پروژه مشترکی را آغاز کرده بودند و هر روز و هر هفته در مورد آن صحبت می کردند. از نظر جمشید نسرین دختر معقولی بود که شاید می توانست به مرور زمان جای دالی را برای او پر کند. گرچه دالی به او خیانت کرده بود و رفته بود ولی جمشید واقعا او را دوست داشت و نمی توانست به این سادگی ها او را فراموش کند.

نسرین پاسپورت و بلیط خودش را از درون کیفش در آورد و خودش را بر روی تخت انداخت. می دانست که باید با نگاه کردن به این برگه ها خوشحال باشد ولی نمی دانست چرا برخلاف انتظارش ناراحت است. او همیشه در رویاها خودش را در امریکا می دید که در دانشگاه درس می خواند و با دوستانش آزادانه رفت و آمد می کند و نصف موهایش را صورتی می کند و نصف دیگرش را بنفش و شب های جمعه به دیسکو می رود و تا پاسی از شب حرکات موزون انجام می دهد. هیچوقت در رویاهای نسرین جایی برای شوهر رزرو نشده بود و برای همین نسرین نمی دانست که رویاهای دیرینه خودش را چطور با شرایط جدید تطبیق دهد. البته دلتنگی دوستان و مادرش هم برای نسرین مهم بود ولی نسرین خیلی آدم احساساتی نبود و خیلی راحت می توانست دلتنگی را تحمل کند. جمشید پسر خوبی به نظر می رسید ولی نسرین نتوانسته بود در آن مدت کوتاه رابطه احساسی خاصی با او برقرار کند و همیشه او را به چشم همبازی زمان کودکی نگریسته بود. هر چقدر که نسرین به زمان پرواز خود به امریکا نزدیک تر می شد هراس عجیبی در دل او بیشتر پا می گرفت. هراسی از جنس نرینگی که نسرین ناخودآگاه با تصور آن بدنش به لرزه در می آمد. نسرین بارها از خودش این سوال را کرده بود که آیا او یک فاحشه ای است که به خاطر رفتن به امریکا می خواهد تن خود را در اختیار فردی قرار دهد که به او علاقه مند نیست؟ او بارها به خودش پاسخ داده بود که خوب مگر چیست من هم مثل هزاران زن دیگر برای رسیدن به خواسته های خودم از داشته هایم استفاده می کنم. ولی خوب دفعه اول هر کاری بسیار هراس انگیز است. نسرین به خود می گفت که ای کاش زمانی که او اینجا بود با او خوابیده بودم تا لااقل نگرانی های این موضوع با نگرانی های رفتن به یک کشور دیگر جمع نمی شد. نسرین نمی توانست شب ها بخوابد و گاهی هم گرفتار کابوس می شد و از خواب می پرید ولی سعی می کرد خودش را با فکر کردن به شهر برکلی و دانشگاه برجسته آن آرام کند. او داشت به یک شهر دانشجویی می رفت که همیشه عاشق دیدن آن بود و می دانست که بالاخره یک روز وارد دانشگاه برکلی می شود و درسش را ادامه می دهد. او عکس های زیادی از آن شهر زیبا که توسط یک پل به شهر سنفرانسیسکو وصل می شود دیده بود و عاشق این بود که فقط یک روز قبل از مرگش در یکی از همان کافی شاپهایی که در پیاده رو صندلی دارند بنشیند و در حالی که موهایش را به دست نسیم سپرده است به مردم نگاه کند و یا کتاب بخواند. سپس از یادآوری این موضوع که لااقل این آرزویش برآورده خواهد شد خوشحال می شد و شور و شوق وجودش را فرا می گرفت و دوباره به خواب می رفت.

خلاصه روز پرواز فرا می رسد و خانواده نسرین با دو چمدان پر از وسایل شخصی که مادرش با دقت آنها را چیده بود نسرین را به فرودگاه می رسانند. چشمتان روز بد نبیند همه فک و فامیل آنجا بودند و من هم آنجا بودم تا بلکه یک لحظه من را ببیند و لااقل بعدها که به او زنگ زدم اسمم را به خاطر بیاورد. نسرین زیر چشم هایش از بیخوابی گود افتاده بود و اطرافش هم کبود شده بود. همه افراد فامیل به نوبت اظهار ارادت کردند تا بلکه چیزی هم از خارج به آنها بماسد. بعضی ها هم تکه می انداختند که خدا شانس بده نسرین جون خوب قلاب انداختی ها! و یا اینکه حالا تو که همینطوری هم جواب سلام ما رو نمی دادی نکنه بری اون طرف آب به کل ما رو فراموش کنی! بعضی ها هم که سالی یکبار سراغ نسرین را نمی گرفتند می گفتند که ما هر هفته بهت زنگ می زنیم! نسرین ترجیح می داد که بر خلاف روال عادی تمام کنایه ها را بشنود و فقط لبخند بزند. افکار او در جایی فراتر از این مکان پرواز می کرد و تنها چیزی که می توانست او را از آسمان به زمین بیاورد صورت مادرش بود که می بایست آن را خوب به خاطر بسپارد. مادر نسرین مدام در حال سفارش کردن بود که حتما غذا بخورد و هر زمانی که احتیاج به چیزی داشت به او زنگ بزند ولی نسرین در حالی که سرش را تکان می داد به خطوط چهره مادرش چشم دوخته بود و یک لحظه به این فکر افتاد که مادرش چقدر پیر شده است. با این فکر اشک در چشمان نسرین حلقه زد و دیگران خیال کردند که او برای اینکه دارد فامیل را ترک می کند گریه اش گرفته است. پرواز طولانی تا امریکا برای نسرین بسیار خسته کننده بود و در راه کلی با خودش کلنجار رفت که دیگر همه چیز بس است و از این لحظه باید زندگی جدیدی را آغاز کند. باید آخرین تلاش خودش را بکند تا همه چیز به خوبی و خوشی بگذرد و او بتواند به آرزوهای دیرینه خود برسد. وقتی هواپیما به فرودگاه سنفرانسیسکو نزدیک می شد قلب نسرین به تپش افتاد و شماره معکوس آغاز شد. او داشت قدم به سرزمین رویاهای خودش می گذاشت. کشوری که شمار زیادی از هم سن و سالهای خودش آرزوی رسیدن به آن را دارند. وقتی نوک پل قرمز رنگ گلدن گیت از بالای مه نمایان شد شور عجیبی به نسرین دست داد و پس از آن هم شهر سنفرانسیسکو با همان آسمانخراش هایی که در عکس ها دیده بود در برابر چشمانش ظاهر گشت. او پیش خود زمزمه کرد نسرین در سرزمین عجایب! بقیه این داستان کلنگی را دفعه بعد بخوانید.

یک شب در اورژانس بیمارستان

2011-11-10T08:54:00.000-08:00

امروز اتفاق عجیبی افتاد و وقتی که چشمانم را باز کردم و به ساعت نگاه کردم با کمال تعجب دیدم که ساعت ده صبح است و من تازه از خواب بیدار شده ام. هر کاری که کردم به عقلم نرسید که چرا من صدای رادیو را نشنیده ام و خواب مانده ام آن هم به مدت سه ساعت. خلاصه زود پریدم و کارهایم را انجام دادم و بیشتر در این فکر بودم که مبادا جلسه ای در صبح داشتم و یا کسی سراغ من را گرفته باشد. وقتی که از کوچه فرعی وارد اتوبان شدم تا در خروجی بعدی خارج شوم دیدم اتوبان شلوغ است و تعجب کردم که چرا این موقع روز اتوبان ترافیک دارد. تازه آن موقع به ساعت ماشین نگاه کردم و دیدم که ساعت هفت و پانزده دقیقه است! برای همین من الآن حدود یک ساعت و نیم زودتر از وقت معمول به سر کار آمده ام. دیشب هم یک اتفاق دیگری افتاد که سر از بیمارستان در آوردم و خیلی ترسیده بودم. وقتی عصر رفتم خانه همخانه ام داشت به کلاس زبلانش می رفت و معمولا حدود یک ساعت زودتر از خانه راه می افتد و پیاده به آنجا می رود. من طبق معمول گفتم که اگر بخواهد می تواند یک دقیقه او را برسانم ولی او گفت که هوا خوب است و می خواهد قدم بزند. من هم لباسم را عوض کردم و جلوی تلویزیون تلپ شدم و بعد غذایم را گرم کردم و خوردم. داشتم بر روی کاناپه غذایم را هضم می کردم که تلفن خانه زنگ زد و دیدم که شماره آن تبلیغاتی نیست و برای همین به آن جواب دادم. همخانه ام گفت که من زیاد حالم خوب نیست و از من خواست که اگر زحمت نمی شود بروم دنبالش. صدایش عادی بود و من گمان کردم که شاید مثلا سرما خورده است و یا پایش خسته شده است ولی از طرف دیگر چون می دانستم که او بیخودی زنگ نمی زند یک مقداری شک کردم و بلافاصله شلوارم را عوض کردم و از خانه خارج شدم. وقتی که چند چهارراه آن طرف تر به او زنگ زدم که کجا است دیدم اصلا نمی تواند صحبت کند و گفت که فقط زودتر خودت را برسان. من طبق معمول وقتی که هول می شوم خیلی خنگ و گیج هم می شوم و حتی راه خانه خودم را هم گم می کنم برای همین از جلوی او گذشتم و او را ندیدم در حالی که او روی زمین افتاده بود و حتی نمی توانست تکان بخورد. خوشبختانه من متوجه شدم که او را رد کردم و از کوچه بغلی خودم را به او رساندم.

وقتی او را پیدا کردم یک زن و مرد مکزیکی بالای سر او بودند و من هم فلاشر ماشین را روشن کردم وآن را در کنار خیابان گذاشتم و به سمت او رفتم. او گفت که تمام بدنش بی حس شده است و اصلا نمی تواند راه برود و از درد هم به خود می پیچید. آن زن و مرد کمک کردند که او را بلند کنیم و به عقب ماشین بگذاریم و کیفش را هم به من دادند و من تنها کاری که به عقلم رسید این بود که او را به بیمارستانی که چند چهارراه آن طرف تر بود برسانم. او خیلی حالش بد بود و مدام می گفت که من دارم می میرم و من هم فکر کردم که آپاندیسش پاره شده است و برای همین وارد اتوبان شدم و با سرعت زیاد از خروجی که به بیمارستان می رفت خارج شدم. او همچنان از درد به خود می پیچید و می گفت که دیگر نمی تواند تحمل کند و دارد می میرد و من هم خیلی ترسیده بودم وقتی از اتوبان خارج شدم دیدم چراغ قرمز شد و ماشین های مسیر متقاطع راه افتاده بودند. من که فلاشرم روشن بود بوق زدم و به سمت آنها رفتم و آنها هم ایستادند تا من رد شوم. آنها تا متوجه شدند که من یک مورد اورژانسی دارم سریع راه را برای من باز کردند و من هم به خیابان بیمارستان وارد شدم و داخل بیمارستان شدم. زود به داخل ساختمان پریدم و گفتم که یک مریض بد حال دارم و آنها هم گفتند که باید به بخش اورژانس که در پشت ساختمان است بروی. من دوباره به سمت ماشین دویدم و با کمی گیج بازی خودم را به اورژانس رساندم. همخانه ام هم می گفت که من دیگر نمی توانم تحمل کنم و دارم می میرم و گهگاهی هم هذیان می گفت که من را ترک نکن و من را تنها نگذار و من دارم می میرم و از این حرف ها. من زود داخل بخش اورژانس دویدم و گفتم که یک مریض بد حال دارم که نمی تواند حرکت کند. مسئولی که پشت باجه بود اول گفت خونسردی خودت را حفظ کن و بعد گفت که ماشینت را ببر جلوی در بعدی که مخصوص آمبولانس است. من دوباره به سمت ماشینم دویدم و آن را به جایگاه آمبولانس بردم و دیدم که یک خانمی با ویلچر سریع خودش را رساند. من که ترسیده بودم در عقب را باز کردم و آن خانم او را از ماشین بیرون کشید و بر روی ویلچر گذاشت. ولی اولین چیزی که به من گفت این بود که چرا خودت او را آوردی و حتما می بایست به پلیس زنگ می زدی. سپس او را به داخل بردند و به او مسکن و سرم وصل کردند و من هم دوباره به بخش بعدی به پشت باجه رفتم و تنها چیزی که از من خواستند آدرس و مشخصات و سن مریض بود. او هم به من گفت که در چنین مواقعی حتما باید به پلیس زنگ بزنی تا آمبولانس بفرستند چون آنها تجهیزات دارند و زود خودشان را می رسانند در حالی که تو ممکن است برای خودت و دیگران هم خطرساز بشوی. ولی راستش من در آن زمان و شرایط تنها چیزی که به ذهنم نرسید این بود که به 911 زنگ بزنم. البته اگر زمانی که در خانه بودم می فهمیدم که حالش اینقدر بد است حتما به پلیس زنگ می زدم چون آنها حتی زودتر از من به او می رسیدند.

خلاصه پس از چند ساعت او حالش خوب شد و با معاینات و آزمایشات مختلفی که کردند متوجه شدند که یک چیزی است که مربوط به امور زنانگی او است و آپاندیس نبود و در ضمن چون از درد زیاد ترسیده بود باعث شده بود که حتی نفس کشیدن هم برای او سخت شود و بدنش هم بی حس شود. بعد هم دکتر آمد و به او اجازه مرخصی داد. همخانه ام هی می گفت که من پول بیمارستان را می دهم و خبر نداشت که وقتی در امریکا یک مریض اورژانسی دارند هیچ کسی هیچ صحبتی از پول نمی کند. و در آخر سر هم ما همین طوری از بیمارستان آمدیم بیرون. البته چند ماه دیگر صورت حساب بیمارستان را به خانه ما می فرستند ولی حتی اگر من یک اسم و آدرس اشتباهی هم می دادم هیچ کسی در رسیدگی به او کوتاهی نمی کرد. به هرحال این اولین تجربه اورژانسی من بود و چون در ایران هم تجربیات مشابهی داشتم باید بگویم که از زمین تا آسمان وضعیت فرق می کند. حالا وقتی که صورت حساب بیمارستان رسید می تواند به اداره سوشیال سکوریتی برود و بگوید که درآمدی ندارد و آنها هم احتمالا به او کمک می کنند ولی گمان نمی کنم که مخارج او بیش از چهارصد دلار شده باشد و به نظر من ارزش دارد. ولی اگر آمبولانس می آمد فقط هفتصد دلار هزینه آمبولانس می شد. کسی که بخواهد در امریکا زندگی کند حتما باید بیمه درمانی داشته باشد اگرنه مخارج درمانی بسیار کمرشکن است و هر کسی از عهده پرداخت آن بر نمی آید. از طرف دیگر هم پرداخت بیمه درمانی بدون داشتن کار هزینه سنگینی است که باز هم پرداخت آن مشکل است. این هم از ماجراهای جدید من. بقیه داستان آبدوغ خیاری را هم بعدا می نویسم.

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت دوم)!

2011-11-09T10:39:00.000-08:00

دیروز به اطاق مسئول امور انسانی رفتم و سوال کردم به نظر شما یک نفر در قسمت ما یک مقداری صدایش بلند نیست؟ و آن خانم هم انگار حاضر جواب بود و به آن آقای مورد نظر من اشاره کرد. ظاهرا من اولین فردی نیستم که به صدای بلند او اعتراض دارم و بقیه هم از دست او شاکی هستند و حتی چندین بار هم به او تذکر داده اند. احتمالا آن خانم پیش خودش فکر کرده است که ببین چقدر صدای مسئول خرید ما اعصاب خرد کن است که حتی آرش هم صدایش در آمده است! آخر در این چهار سال این اولین باری است که من در مورد یک مسئله گله می کنم و اصولا هیچ کاری به کار کسی ندارم. البته همین الآن هم دارم صدای آن مردیکه را می شنوم و ظاهرا هیچ کاریش نمی شود کرد و باید صدای نکره او را تحمل کرد تا بلکه مسئولان یک کاری در این مورد بکنند. به نظر من اطاق او جای مناسبی نیست و باید در کنار بخش فروش و بخش هایی باشد که مدام در حال تلفن زدن و صحبت کردن هستند نه در بخش های فنی که همه احتیاج به تمرکز و سکوت دارند. البته الآن صدای برندا هم می آید که دارد بلند بلند می خندد ولی صدای او دلنشین است و نه تنها مزاحمتی ایجاد نمی کند بلکه موجب امتنان خاطر هم می شود! اصولا بخش فنی باید پر باشد از انسان های روح نواز و لطیف که آدم از دیدن و شنیدن آنها انرژی مضاعف برای کار کردن بگیرد نه آنکه یک مشت انکرالاصوات کریه المنظر دور و بر آدم را بگیرند. قبلا یک دستگاه کپی در جلوی اطاقم بود که مناظر زیبایی را از جلوه های طبیعت خلق می کرد مخصوصا زمانی که برای گذاشتن کاغذ در طبقه های پایین آن تلاش می کردند. من هم از انرژی مثبت حاصل از انعکاس نورهایی که به سمت شبکیه چشمان من تغییر مسیر می دادند نهایت استفاده را می کردم. ولی در این اطاق دریغ از ذره ای انرژی مثبت و در عوض آن فقط صدای نخراشیده مدیر خرید لندهور را می شنوم. البته این هم از سیاست های مدیران شرکت است که مدیر فروش را یک خانم بسیار زیبا و خوش صحبت می گذارند و مدیر خرید را یک آدم بدهیبت که حتی فروشنده های ماهر هم رغبت نکنند به او جنس بفروشند و از این طریق لابد سود خالص اداره بیشتر می شود!

خوب برگردیم به داستان زرد خودمان و ببینیم که نسرین در چه احوالاتی غور می کرد. بله این نسرین خانم ما دختر خوبی بود و گرچه افراد فامیل فکر می کردند که او دختر دماغ سر بالایی است ولی او اصلا در دنیای دیگری سیر می کرد و از بچگی آرزوهای زیادی در سر داشت برای همین خیلی با اعضای دیگر فامیل گرم نمی شد و دلش نمی خواست که وقت خودش را با حرف های الکی به هدر دهد. او عاشق کتاب خواندن بود و حتی وقتی که در خانه آنها مهمانی بود سعی می کرد پس از مدت کوتاهی به اطاق خودش برود و کتاب بخواند. او دو سال قبل لیسانس زبان انگلیسی خودش را گرفته بود ولی هنوز نتوانسته بود کاری را پیدا کند که خوشش بیاید. تنها کاری که به او پیشنهاد می کردند منشی گری بود و او هم این کارها را پایین تر از لیاقت و توان و تحصیلات خودش می دانست و برای همین آن را قبول نمی کرد. در این مدت دو سال تقریبا تمام پسرهای مجردی را که می شناخت به خواستگاریش آمده بودند و خانواده او هم بدش نمی آمد که نسرین ازدواج کند. ولی نسرین ازدواج کردن را به معنای خاک کردن تمام آرزوهایش می دانست و اصلا قصد نداشت که در این سن و سال خودش را پایبند مسئولت ها و تعهدات مختلف بکند. پسرهای خوبی هم در میان خواستگارانش بودند که حتی نسرین به آنها تمایل داشت ولی همیشه به عنوان حرف آخر چیزی از زبان او به جز کلمه نه بیرون نمی آمد. وضع مالی خانواده نسرین متوسط بود و خانواده او نیز برایش یک ماشین معمولی خریده بودند و در مجموع او مشکلی در خانه نداشت. ولی رویاهای نسرین جایی فراتر از این نوع زندگی بود. او به مادیات اهمیت چندانی نمی داد و در عوض عاشق این بود که یک روز مثل یک دختر هیپی امریکایی زندگی کند و یا در خانه دانشجویی در میان امریکایی ها باشد. او عاشق سریال امریکایی دوستان بود که در آن چند پسر و دختر مجرد در خانه ای زندگی می کردند و برای خودشان آزاد و راحت بودند. او دوست داشت که آزاد و مستقل باشد و حتی اگر چند شب از خانه بیرون برود هیچ کسی نگران و چشم به راه او نباشد. دوست داشت که شخص مهمی در محل کارش باشد و در خیابان هم با دامن کوتاه راه برود و هیچ کسی مزاحمش نشود.

چون زبان انگلیسی نسرین خیلی خوب بود با جامعه امریکا از طریق فیلم و کتاب آشنا شده بود و حتی اصطلاحات آنها را متوجه می شد و برای همین تصمیم خودش را گرفته بود که هر طوری که شده خودش را به امریکا برساند و در آنجا زندگی کند. نسرین که ته تغاری بود دو برادر و یک خواهر بزرگ تر هم داشت که همه آنها ازدواج کرده بودند. یکی از دامادهای آنها وضعش خیلی خوب بود و از زمانی که خواهر بزرگ او ازدواج کرده بود خانواده اش از نظر مالی یک سر و گردن از بقیه افراد فامیل جلو افتاده بودند. مادرش خیاط و پدرش کارمند بازنشسته بانک بود ولی پس از وارد شدن داماد پولدار به خانواده آنها پدرش مدیر کارخانه آقای داماد شده بود و حقوق بالایی می گرفت. برای همین مادرش که این وضعیت به او مزه کرده بود دختر ته تغاری خودش را آخرین فرصت برای پیدا کردن یک داماد اوکازیون دیگر می دانست تا خودشان را تا کمر به بالای فامیل بکشانند. تا این که یک شب که نسرین در اطاقش لم داده بود و کتاب می خواند مادرش وارد اطاق او شد. با آمدن مادر نسرین کمی جابجا شد که مثلا احترام مادر را نگه دارد و سپس زیر چشمی به مادرش نگاه کرد و فهمید که حرفی در دل او قلمبه شده است و برای صحبت کردن آمده است. برای همین پرسید چی شده؟ مادرش که سعی می کرد خودش را بی تفاوت و معمولی نشان دهد گفت هیچی. راستی مهری خانم یادته؟ همسایه قدیمی کوچه نسترن؟

نسرین گفت آره. مامان جمشید را می گی؟ مرد؟

- نه بابا چی مرد! تو هم همش منتظری یه نفر بمیره!

- خوب چه میدونم. حالا چی شد یاد اون افتادی؟

- دیروز خونه بدری خانم دیدمش اصلا تکون نخورده. یعنی ببینیش ها با بیست سال پیشش مو نمیزنه.

- همینه دیگه. هی بهت میگم جوش نخور پیر میشی واسه همینه. ریلکس بود جوان موند.

- نه بابا چی ریلکس بود! بیچاره خیلی سختی تو زندگی کشید.

نسرین شانه هایش را بالا انداخت و دوباره سرش را توی کتاب کرد. مادرش آمد و کنار تخت او نشست و دستش را بر روی زانوهای خم شده دخترش گذاشت. نسترین نگاهی به مادرش انداخت و با کنجکاوی پرسید.

- چی شده؟

- هیچی. راستی میدونی پسرش جمشید امریکا زندگی می کنه؟

- نه نمی دونستم. حالا چیه؟ دنبال زن می گرده؟

- نه بابا. دنبال زن که نمی گرده ولی مامانش دیروز می گفت که خیلی دوست داره پسرش زودتر ازدواج کنه.

- ان شاءالله که عاقبت به خیر بشه.

- اه! مسخره بازی در نیار بابا! مادرش عکس تو رو دید و خیلی خوشش اومد و قربون صدقه تو می رفت.

- باز این عکس من رو برداشتی راه افتادی توی کوچه و خیابان دنبال شوهر برام بگردی؟ یکی ندونه فکر میکنه حتما من یه عیب و ایرادی چیزی دارم!

- نه بابا خوب من عکس همه بچه هام همیشه توی کیفم هست. حالا نظرت چیه؟

- نظرم راجع به چی چیه؟

- همین جمشید دیگه! مادرش میگه پسر خیلی خوبیه. مهندس عمرانه و وضعش هم بد نیست. تو هم مگه همیشه هی امریکا امریکا نمی کردی؟ خوب چی می خوای دیگه؟

- آخه مادر من. آخرین باری که جمشید را دیدم فقط پنج سالم بود و اون هم هشت سالش بود. من چه میدونم چه جور آدمیه؟ یه چی می گی ها!

- من که نمیگم همین الآن برو زنش بشو. خوب بالاخره میریم می آییم آشنا میشیم. جمشید هم یه سفر میاد ایران تمومش میکنیم میره دیگه!

- نمیدونم. حالا الآن گرسنمه مغزم کار نمی کنه ولی ببینم چی میشه!

- بیا من شماره تلفنش رو هم گرفتم که بهش زنگ بزنی. مادرش هم با جمشید صحبت کرد و الآن بهم زنگ زد و گفت که جمشید هم خیلی خوشحال شده.

- پس یکهو بگو خودتون بریدید و خودتون هم دوختید دیگه! حالا لااقل زمان عقد و عروسی رو هم به ما خبر بدید یه موقع جا نمونیم!

- نه بابا. حالا تو یه زنگی بزن یه صحبتی باهاش بکن.

- باشه مادرم. امشب زنگ میزنم رسما ازش خواستگاری میکنم. حالا شام چی داریم؟

به به عجب سریال ایرانی می شود از این ماجرا ساخت! خلاصه آن شب نسرین به جمشید زنگ می زند و ماجراها آغاز می شود. اولش مسخره بازی بود ولی بعد کم کم ماجرا جدی می شود و نسرین خودش را در یک قدمی رسیدن به آرزوهای دیرینه اش می بیند. رفتن به امریکا چیزی نبود که او به سادگی بتواند از کنارش بگذرد. بقیه این ماجرای آبدوغ خیاری را در نوشته بعدی دنبال کنید!

داستان زرد: نسرین در امریکا (قسمت اول)!

2011-11-08T10:47:00.000-08:00

یک آقایی که مدیر خرید شرکت است اطاقش چهارتا اطاق آن طرف تر من است ولی آنقدر بلند بلند زر می زند که بعضی وقت ها دوست دارم بروم و یک دستمال بتپانم در دهانش تا صدایش خفه شود. گهگاهی که زیاد اوج می گیرد در اطاقم را می بندم ولی چون دوست ندارم در اطاقم بسته باشد زود حوصله ام سر می رود و پس از مدتی دوباره مجبورم آن را باز کنم. فرکانس صدایش طوری است که به طور مستقیم از راه گوش وارد سیستم عصبی من می شود و شروع می کند به گاز گرفتن مخچه و لگد کردن آن. گمان کنم بهترین راه حل این باشد که به مدیر روابط انسانی این مسئله را بگویم تا بلکه او بتواند راه چاره ای برای این مشکل پیدا کند. گمان کنم که دیگران هم با بلندی صدای او مشکل دارند مخصوصا زمانی که با تلفن صحبت می کند. زمانی که در ایران بودم به سر و صدا و حتی داد و بیداد عادت داشتم و حتی اگر زلزله هم می آمد و همه چیز را زیر و رو می کرد من بدون توجه به چیزی به کارم ادامه می دادم ولی الآن دیگر بد عادت شده ام و محیط کارم باید کاملا ساکت و آرام باشد اگرنه سردرد می گیرم. مخصوصا اگر بخواهم بر روی چیزی تمرکز کنم و یک مرتبه او شروع کند به زر زدن تمام رشته افکارم پراکنده می شود و مثل سگ هایی می شوم که دارند زیر لب می غرند و خودشان را برای پاچه گرفتن آماده می کنند. البته افراد دیگر هم گهگاهی صدایشان می آید ولی نسبت به صدای آنها حساس نیستم و فقط این بنده خدا تن صدایش با سیستم عصبی من همخوانی ندارد. از آنجایی که افرادی را اخراج کرده اند بخشی از کار آنها را به من سپرده اند و من هم طبق معمول بیشتر کار آنها را اتوماتیک کرده ام و گزارش هایی را که مدیران می خواهند توسط یک برنامه ای که نوشتم به طور اتوماتیک تهیه می شود و برایشان به طور ماهانه ارسال می گردد. کار کردن من طوری است که اگر مثلا از من بپرسند دو بعلاوه دو چند می شود یک برنامه می نویسم که دو عدد را بگیرد و جمع آن را نشان دهد و بعد به خودشان می گویم حالا دو تا عدد مورد نظرتان را وارد کنید تا جوابتان را بگیرید. این طوری خیالم برای همیشه راحت می شود اگرنه روزی صد بار باید به سوالات مختلف در مورد صدها مورد جواب بدهم و این کار هم به چندین نفر آدم تمام وقت احتیاج دارد که همان آدم هایی بودند که اخراج شدند. حالا من را چه زمانی اخراج می کنند دیگر خدا می داند.

قبلا در مورد آمدن به امریکا توسط ویزای نامزدی در اینجا و یا در مهاجرسرا چیزهایی نوشته ام ولی این موضوع طوری است که باز هم می شود به آن گیر داد و یک جورهایی ملس است. نسرین را می شناسید؟ نسرین دخترخاله پروین خانم است که به تازگی با یک آقا پسری در امریکا نامزد کرده است و قرار است که به امریکا برود. راستش آن آقا پسر را همه فامیل ندیده اند و وقتی که به ایران آمد فقط فامیل های با کلاس خودشان را دعوت کردند تا مبادا آبرویشان پیش داماد امریکایی برود. البته عمه حوری که یک خانم هفتاد ساله است با بدبختی و لجاجت خودش را به مجلس بله برون رساند اگرنه همین یک مقدار اطلاعات هم الآن از مجلس آنها به بیرون درز نکرده بود. عمه حوری می گفت آقا داماد مهندس راه و ساختمان است و در امریکا خانه و ماشین مدل بالا دارد. نه از این پراید و پژوهای غراضه بلکه از آن ماشین های خارجی که شبیه کورسی است و اینجا اگر باشد صد میلیون تومان قیمت دارد. یک خانه دو طبقه هم دارد که فقط سه تا اطاق خواب طبقه بالا دارد و دو تا هم دستشویی و حمام دارد. توی آشپزخانه خانه اش هم ماشین ظرف شویی و اجاق گاز برقی دارد. خلاصه خیلی وضعش خوب است و کلی هم اعتبار دارد و از بانک به او صد میلیون تومان وام داده اند تا خانه بخرد. خلاصه عمه حوری در مدت کوتاهی که به او اجازه دادند در کنار داماد بنشیند لیست تمام اموال منقول و غیر منقولش را جمع آوری کرده بود. آن شب فامیل درجه یک دور هم جمع شدند و شیرینی خوردند و یک حلقه هم دست عروس و داماد کردند. بعدش هم داماد را بردند شیراز و اصفهان و بعد هم همه با هم رفتند دوبی و از آن طرف هم داماد دوباره به امریکا برگشت تا برای درست شدن کار ویزای همسرش انتظار بکشد. حالا داماد را ول کنید و بشنوید از نسرین که از کودکی بچه ای بود که همیشه کله اش باد داشت. عاشق این بود که از او بپرسند پایتخت فلان کشور افریقایی و یا اروپایی چیست و او با حاضرجوابی خودش پیش همه خود شیرینی کند. به سختی کسی را قبول داشت و به نظرش می آمد که او اشتباهی در آن نقطه از دنیا و در آن فامیل به دنیا آمده بود و احتمالا الآن می بایست عضوی از خانواده سلطنتی انگلیس باشد. هر زمان که صحبت از یک شخص سومی می شد پوزخندی می زند و می گفت بابا آخر او هم شد آدم؟!

وقتی که نسرین با یک ایرانی امریکایی نامزد کرد خبرش مثل بمب در سراسر فامیل پیچید و همه فهمیدند که دیگر از پنجاه متری نسرین هم نمی شود رد شد چه برسد به این که بخواهند او را ببینند و یا به خانه شان بروند. البته نسرین در فامیل هم خاطرخواه داشت و قیافه اش هم بدک نبود ولی با چنان لذتی جواب نه به همه می داد که هم طرف و هم خانواده اش می خوردند و دم بر نمی آوردند. الآن هم خبر نامزدی او با یک امریکایی حکم تاییدی بود بر جواب های ردی که به پسرهای فامیل داده بود و با زبان بی زبانی به آنها می فهماند که اگر به آنها نه گفته است به خاطر چنین موقعیتی بوده است. وقتی که یک مدت از نامزدی نسرین گذشت خانواده او شروع کرد به دعوت کردن افراد مختلف فامیل تا مطمئن شوند که آنها متوجه عظمت چنین رویداد تاریخی در کل فامیل شده اند. مادر نسرین به همه می گفت بالاخره از فامیل ما هم یک نفر باید امریکا باشد تا بعدها بتواند کار بقیه را هم درست کند و ان شاءالله همه با هم برویم امریکا. البته همه می دانستند که از دست آنها برای کسی آب نمی چکد و مقصود مادر نسرین این بود که خود آنها هم به زودی توسط نسرین کارشان درست می شود و به همراه دخترشان به امریکا می روند. نسرین هم همیشه در اطاق خودش بود و چت می کرد و خودش را در مقابل مهمان ها آفتابی نمی کرد مگر فقط برای یک سلام و احوال پرسی کوتاه. وقتی مهمان ها سراغ نسرین را می گرفتند مادرش چشمک می زد و با لبخند می گفت که دارد با نامزدش چت می کند! خلاصه تا چند ماه نسرین و شوهر امریکایی او داغ ترین خبر میان فامیل بود و همه جا صحبت از این بود که نسرین تا سه ماه دیگر به امریکا می رود. ولی شش ماه گذشت و نسرین هنوز در ایران بود. دیگر وقتی اعضای فامیل در مورد نسرین حرف می زدند یک ابروی خودشان را بالا می انداختند و با حالت شک می گفتند که حتما یک کاسه ای زیر نیم کاسه است اگرنه آنها گفتند سه ماهه می رود و الآن بیشتر از شش ماه است که آن دختر بیچاره چشم انتظار است. آنها که یک مقداری سنشان بیشتر بود صریح تر حرف می زدند و می گفتند والله این کارشان اشتباه بود و اصلا معلوم نیست آن دختر بیچاره را دارند در یک مملکت غریب پیش چه کسی می فرستند. باز لااقل آدم از فامیل خیالش راحت است و اگر پوست و گوشت همدیگر را بخورند استخوان هم را دور نمی ریزند.

دیگر نزدیک یک سال از نامزدی آنها گذشته بود و حرف و حدیث فامیل هم به اوج خودش نزدیک شده بود. خانواده نسرین تقریبا با همه قطع ارتباط کرده بودند چون هر کسی که با آنها تلفنی صحبت می کرد اولین سوالش این بود که هنوز کار نسرین درست نشده است؟ آخی طفلکی بمیرم براش! حالا پسره را خوب می شناسید؟ نکند کلاهبردار باشد؟ دیروز داشتم بخش حوادث روزنامه را می خواندم بعضی آدم ها یک جوری کلاهبرداری می کنند که آدم اصلا باورش نمی شود و چهارشاخ می ماند. مادر نسرین که از پای تلفن لجش می گرفت می گفت نه توی اسنادی که برای اداره مهاجرت دادند یک چیزهایی کم بود که الآن درست کردند و تا یکی دو ماه دیگر وقت مصاحبه می دهند و باید برود سفارت. بعد از پای تلفت بهش می گویند خلاصه حواست جمع باشد عزیزم من نسرین را مثل بچه های خودم دوست دارم و دلم نمی خواهد بدبخت شود والله من تا جایی که شنیدم این است که اگر یک نفر با یک امریکایی ازدواج کند فوق فوقش دو ماهه کارش درست می شود ولی الآن یک سال آزگار است که آن دختر بیچاره کنج خانه کز کرده است و هربار آن پسره یک جوری دست به سرش می کند. حالا اگر ده سال دیگر گذشت و خبری نشد چکار می خواهی بکنی؟ اصلا دستت به کجا بند است؟ نه مهریه می توانی بگیری نه می توانی طلاق دخترت را بگیری اصلا هیچ کدام از ما را هم به امریکا راه نمی دهند تا برویم یقه پسره را بگیریم و برش گردانیم. خلاصه این که همین حرف ها باعث شده بود که حتی کسی رغبت نمی کرد جواب تلفن را بدهد و دوباره نسرین بر سر زبان ها افتاد. دیگر کسی با گوشه و کنایه حرف نمی زد و حتی برخی می گفتند که الآن داماد آنجا دارد با دوست دختر امریکایی خودش در دیسکو می رقصد و به ریش نداشته نسرین هم می خندد. بعضی ها هم بحث های تخصصی تر می کردند که آیا داماد بکارت نسرین را برداشته است یا خیر و بزرگتر ها و مسن ها در این زمینه کارشناسی می کردند و صحنه ها را بازسازی می کردند تا پی به این موضوع ببرند.

وقتی که خبر زمان مصاحبه نسرین در سفارت امریکا در ابوظبی میان فامیل پخش شد همه حرف های قبلی خودشان را فراموش کردند و دوباره نسرین جایگاه قبلی خودش را بدست آورد و همه می گفتند که نه بابا داماد پسر خوبی است و نسرین را دوست دارد اگرنه اگر نمی خواست برای چه برای او وقت مصاحبه با سفیر امریکا را بگیرد. تازه داماد کلی برای نسرین هدیه امریکایی فرستاده و حتی پول بلیط رفت و برگشت نسرین و مادرش را هم به دوبی پرداخت کرده. نه بابا داماد آدم حسابی است. خوش به حال نسرین که دارد می رود امریکا. اگر زن ممد چلغوز شده بود الآن می بایست گوشه خانه کهنه بچه می شست و آشپزی می کرد. بعضی ها هم به دختر خودشان می گفتند خاک توی سر تو که گشتی بین تمام پیغمبرها جرجیس را انتخاب کردی! نگاه کن دختره چطور آینده خودش را تضمین کرد؟ آخر این پسره چی داشت که توی ابله عاشقش شدی؟ شانس نداریم به خدا! نه از داماد خیر دیدیم نه از عروس! به هر حال نسرین و مادرش با سلام و صلوات به دوبی رفتند و بعد از آن هم به سفارت امریکا در ابوظبی رفتند تا نسرین با سفیر امریکا ملاقات کند! خلاصه سرتان را درد نیاورم چند ماه بعد هم ویزای امریکای نسرین آمد و مادرش هم در یک مهمانی بزرگ و دسته جمعی ویزای او را که در پاسپورتش خورده بود به همه نشان داد. پاسپورت نسرین دست به دست می شد و همه به برگه ای که ویزا به آن چسبیده بود خیره می شدند تا جزئیات آن را به خاطر بسپرند. مادر نسرین هم تاکید می کرد که این ویزا با ویزایی که توریستی است خیلی فرق می کند و این ویزای اقامت است. و چند بار هم تکرار می کرد تا مطمئن شود که همه مهمان هایش خرفهم شده اند و عظمت و ارزش این ویزا در کله شان فرو رفته است. بالاخره برای نسرین بلیط هواپیما خریدند و با وجود اینکه نسرین مخالف بود ولی تمام فامیل از شهرستان های مختلف اعلام آمادگی کردند که به فرودگاه می آیند تا نسرین را بدرقه کنند و مادر نسرین هم که بدش نمی آمد این مراسم با شکوه تر برگزار شود از پیشنهاد آنها استقبال کرد. حالا این چیزها را همین جا داشته باشید تا برویم سراغ خود نسرین و ببینیم که این ماجراها برای او چطور گذشت و ببینیم که پس از رسیدن نسرین به امریکا چه اتفاقاتی برای او خواهد افتاد. آیا عاشق به عشق خود خواهد رسید؟! آیا چشمه های جوشان محبت لبریز خواهد شد؟! آیا نسرین از زندگی در امریکا لذت خواهد برد؟! این ها سوالاتی هستند که در نوشته بعدی به آنها پی خواهید برد!

زن در امریکا

2011-11-03T11:40:00.000-07:00

گرچه این روزها سرم خیلی شلوغ است ولی یک مطلب کوتاه برایتان می نویسم تا مشمول الذمه شما که هر روز سر مبارک را به این پاتوق سرا کج می کنید نباشم. مخصوصا شما کوچک تر ها و نوجوانان گوگولی که نوشته های من را می خوانید و به اینجا علاقه دارید. معمولا نوجوانان آنقدر پر انرژی و پر جنب و جوش هستند که نگهداشتن آنها حتی برای چند دقیقه هم کار حضرت فیل است و خود من وقتی که نوجوان بودم اصلا در یک جا بند نمی شدم و پیوسته در پی این بودم که به جاهای مختلف سرک بکشم و ببینم که در آنجا چه خبر است. البته الآن دیگر در چهاردیواری های بسته شهرهای ما کار خاصی هم نمی شود کرد و بیشتر نوجوانان و جوانان ما مجبور هستند که در یک گوشه تلپ شوند و به صفحه نمایش نگاه کنند تا بلکه انعکاس رویاهایشان را در آن ببینند. وقتی که آدم در یک گوشه تلپ می شود نه پولی خرج می کند و نه به او گیر می دهند و نه اتفاقی برایش می افتند و به همین خاطر متاسفانه خانواده ها هم ترجیح می دهند که نوجوانان آنها به جای بیرون رفتن از خانه مثل بنگی ها در کنج خانه کز کنند و میخ نمایشگر رایانه هایشان شوند. مخصوصا دخترها که از هر طرف در زیر فشار هستند و به جای راحت زندگی کردن باید بیست و چهارساعته مواظب این باشند که مبادا در دیزی باز بماند. آموزه های اجتماعی ما هم مفعولی است یعنی در اکثر موارد به جای گیر دادن به فاعل ماجرا اتهام را به گردن مفعول می اندازند و او را به بی مبالاتی متهم می کنند. مثلا اگر یک پسر بچه به خانه بیاید و بگوید که با یک موتوری در پیاده رو تصادف کرده است پدرش هم یک چک به گوش او می خواباند و می گوید مگر صد بار به تو نگفتم که موقع راه رفتن حواست جمع باشد. یا اگر یک دختری در محل کارش مورد آزار قرار بگیرد خانواده او می گویند که اصلا دیگر حق نداری کار کنی و باید در خانه بمانی و به مادرت کمک کنی. اگر کیف کسی را در خیابان بدزدند همه از او ایراد می گیرند که چرا مواظب نبودی. این ضایعه فرهنگی در کشور ما آنقدر شدت پیدا کرده است که به زن ها می گویند تو اصلا کاری به دیگران نداشته باش و فکر کن که همه اطرافیانت حیض و متجاوز و فاسد هستند ولی تو باید دو دستی جلو و عقب خودت را بچسبی و طوری خودت را بپوشانی که هیچ کسی به تو نگاه نکند. در واقع کسی نمی گوید که اصلا چرا باید تجاوز کرد و به نظرشان می آید که تجاوز کردن و دزدی و کلاهبرداری یک امر عادی و طبیعی در جامعه است در عوض تاکید فرهنگ اجتماعی ما بر این است که چرا تو مورد تجاوز قرار گرفتی و حتما یک جای کارت شیشه خرده داشته است که این اتفاق برای تو رخ داده است.

در امریکا این مسئله دقیقا برعکس جامعه ما است و این فاعل است که مورد سوال و بازخواست قرار می گیرد. مثلا اگر یک نفر به یک خانه برود و به یک زن تجاوز کند هیچ کسی نمی گوید که اگر آن زن در خانه خود عفاف داشت و با چادر می خوابید و یک شورت آهنی قفل دار هم پوشیده بود هرگز این اتفاق برایش نمی افتاد. در امریکا جامعه و خانه فرق چندانی با هم ندارد و شما هر طوری که در خانه خود راحت هستید می توانید در جامعه هم راحت باشید. اگر یک دختر خانمی یک دامن کوتاهی بپوشد که یک مقداری از لبه کونش هم معلوم باشد و یا گردی سینه اش معلوم باشد این مسئله هیچ حقی را برای کسی ایجاد نمی کند که دستش را به زری برساند و زیارت کند. یا اگر یک مردی پیراهن نپوشد و هیکل عضلانی داشته باشد هیچ زنی این حق را ندارد که در خیابان بدن او را لمس کند. در واقع یک خلافکار باید خودش را با جامعه همخوان کند نه اینکه تمام افراد جامعه خودشان را به خاطر خلافکاران تحت فشار قرار دهند. این فرهنگ مزخرف در ایران به قدری جا افتاده است که دیگر در تاکسی و خیابان و اتوبوس و مراکز خرید هیچ زنی امنیت ندارد و پیوسته مورد تعرض بدنی و یا کلامی قرار می گیرد. یعنی اگر یک زنی در یک تاکسی نشسته باشد و کمی از پایش معلوم باشد فردی که در کنار او نشسته است حق خودش می داند که دستش را بر روی پای او بگذارد و گمان می کند که این عمل مثل گرفتن یارانه و یا انرژی هسته ای حق مسلم او است و اگر لاس نزند و تعرض نکند سرش کلاه رفته است. در حالی که در امریکا اگر یک زن کاملا برهنه هم در کنار شما نشسته باشد ممکن است که او را به خاطر نقض قوانین شهری جریمه کنند ولی لخت بودن او اصلا توجیهی برای تعرض نیست و کوچک ترین تماسی از جانب دیگران محکومیت سنگینی را برایشان به همراه خواهد داشت.

متاسفانه زن ها در جامعه ما آنقدر دستمالی می شوند که مجبور هستند خودشان یک راهی برای آن پیدا کنند و خیلی ها از نوک مداد و خودکار و سوزن برای دفاع از خودشان استفاده می کنند دقیقا مثل یک جنگلی که پر از حیوانات وحشی است و هر کسی باید از خودش در مقابل دیگران با هر وسیله ای که می تواند دفاع کند. حتی کسانی هم که تا خرخره خودشان را می پوشانند از تعرض در امان نیستند و شاید حتی بیشتر انگولک شوند. این یک مرض اجتماعی است که بسیار جدی و نگران کننده است و حاصل مدیریت افرادی است که افکارشان از ریشه فاسد است و جامعه را هم با خودشان به فساد کشانیده اند. آنها یک عبارت معروف دارند که می گویند زن و مرد مثل آهن ربا می مانند و هرجایی که تنها در کنار یکدیگر باشند و کسی هم نباشد عمل دیپلماتیک اتفاق می افتد. در این عبارت هیچ جایی برای انسانیت و شعور و عواطف واحساسات بشری و عقل و تمدن دیده نشده است و زن و مرد همچون دو موجود وحشی بدون تمدن دیده می شوند. حتی قاطر نر و ماده را هم اگر در یک طویله تنها بگذارید بلافاصله روی هم نمی پرند و مقدمات و موخراتی برای خودشان دارند چه برسد به انسان. ولی جامعه ما دارد به سمتی می رود که ذهن ها فاسد شود و مثلا یک پسر گمان کند که اگر یک دختری را در جایی تنها گیر آورد باید تا جایی که می تواند از او بهره ببرد. این عمل دقیقا مثل دزدی است و مثل این است که ما یک چیزی را بدون اجازه صاحبش از او بدزدیم. بعد هم بر طبق فلسفه آقایان شخص متجاوز پیش خودش فکر می کند که خوب می خواست تنها به آن مکان نیاید و یا می خواست مواظب مالش باشد تا من آن را ندزدم! ولی در امریکا اگر هر عملی بدون رضایت طرفین انجام بگیرد تجاوز محسوب می شود و مجازات سنگینی در پی خواهد داشت. یک دختر و پسر در هر زمانی می توانند آزادانه رفت و آمد کنند و نیازهای دیپلماتیک خودشان را برآورده کنند و لذت هایشان را به اشتراک بگذارند بدون این که به شخصی بدون میل خودش تعرض کنند. در ایران همیشه می گفتند که اسمش را نیاور ولی خودش را بیاور و مثلا می بینید که طرف دارد درس اخلاق می دهد ولی دستش زیر کون بغل دستی است. یک زن را که می بیند سرش را پایین می اندازد و از خدا طلب بخشش می کند ولی وقتی در کنار آن زن راه می رود دستش را به باسن آن خانم می زند و بعد هم به خود می گوید که آن خانم یک شیطان است که خواسته است او را از راه مستقیم به در کند و غافل از این است که ذهن خود او فاسد است و دست هر شیطانی را از پشت می بندد. یک بار در وبلاگ یکی از برادران مهروزر دیدم که نوشته است امریکا جای بسیار کثیفی است و من دو نفر از آشنایانم که احتمالا از مسئولان هم بوده اند برای یک مسافرت دو ماهه به آنجا رفتند و هر دو بیماری مقاربتی گرفتند! احتمالا تمام حق ماموریت خودشان را در فاحشه خانه های امریکا خرج کرده اند ولی با این حال باز هم گمان می کنم که این بیماری ها را در کثافت کاری هایی که در ایران انجام داده اند گرفته اند و بعد آن را به گردن امریکا انداخته اند.

حالا هیچ اشکالی ندارد که این دوستمان بیاید و آمار تجاوزات در امریکا را بنویسد ولی نباید فراموش کنیم که بسیاری از چیزهایی که در امریکا تجاوز و یا تعرض جنسی محسوب می شود در کشوری مثل ایران اصلا دیده نمی شود. اگر معیار تعرض جنسی را بر طبق قوانین امریکا بدانیم هر زن ایرانی از زمانی که از خانه خارج می شود تا زمانی که به خانه بر می گردد ده ها بار مورد تعرض جنسی قرار می گیرد در حالی که اگر برای یک زن در امریکا فقط یکی از آن موارد در طول زندگی پیش بیاید به پلیس زنگ می زند و آن مسئله را به دادگاه می کشاند و آنها هم آمار آن را به عنوان تعرض جنسی به یک زن ثبت می کنند. در نتیجه زن ها آزادانه و به تنهایی می توانند برای خودشان در جامعه زندگی کنند بدون اینکه احساس عدم امنیت اجتماعی داشته باشند. در امریکا هیچ دختری از گفتن روابط دیپلماتیک خودش نمی ترسد و باکره بودن یک دختر تا چند سال پس از سنین بلوغ نشانه هیچ چیزی نیست جز عقب مانده بودن او از نظر روابط اجتماعی و یا روابط جنسی و معمولا کارشناسان و مشاوران به او کمک می کنند تا بتواند روابط برقرار کند. همه ما در جامعه ای بزرگ شده ایم که پر از عقده های جنسی و مزخرفاتی بوده است که در مغز ما فرو کرده اند و متاسفانه خیلی از ما حتی پس از مهاجرت و رفتن به کشورهای متمدن مشکلات ذهنی و عقده های جنسی و روانی خودمان را هم با خودمان می بریم. در همین محله ای که من هستم مادران تنها با فرزندانشان زندگی می کنند و کوچک ترین مشکلی هم از نظر اجتماعی ندارند. البته طبیعی است که امریکا هم مثل سایر کشورها از نظر خانوادگی و یا اجتماعی مشکلات زیادی دارد ولی از من قبول کنید که این مشکلات اصلا قابل مقایسه با ایران نیستند زیرا آن چیزی که دارد در ایران اتفاق می افتد یک بحران و یک فاجعه بزرگ اجتماعی است نه مشکلات عادی یک جامعه.

خوب من دیگر باید بروم و به اموراتم بپردازم.

پست بی بار

2011-10-31T12:23:00.000-07:00

موج جدید اخراج ها هم فرا رسید و افراد زیادی را از شرکت ما اخراج کردند ولی این بار هم من در بین آنها نبودم. آن کار دوم را نگرفتم چون مسیرش خیلی به من دور بود و من می بایست حداقل دو بار در هفته به آنجا می رفتم که خیلی برایم سخت بود. البته من از کار سخت هراسی ندارم ولی باید کاری را قبول کنم که در توانم باشد اگرنه پیامد بدتری را برایم به همراه خواهد داشت. ولی در عوض ممکن است که برای کار دوم شرکتی را ثبت کنم و کارهایی را برای خودم انجام دهم. اتفاقا تجربه شرکت داشتن در امریکا هم بسیار خوب است و باعث می شود که خیلی چیزها را یاد بگیرم. البته شرکت مسئولیت محدود نخواهم زد بلکه از همین شرکت های خانگی آبدوغ خیاری تاسیس می کنم که کوچک و بدون دردسر است و شاید بتوانم بخشی از مخارجم را هم به پای شرکت بزنم تا از بدهی های مالیاتی کسر شود. قبلا فکر می کردم که اگر از کارم اخراج شوم می توانم با خیال راحت چند ماه به ایران بروم و ببینم که همه چکار می کنند ولی الآن مخارجم طوری است که اگر اخراج هم بشوم نمی توانم خانه و زندگی و ببو را ول کنم و باید به دنبال منبع درآمد و یا شغل جدید باشم تا به فنا نروم. ظاهرا در طالع من چیزی در مورد برگشتن به ایران نوشته نشده است مگر این که امورات طوری مهیا شود که من بتوانم دو ماه مرخصی یگیرم. دیروز عمه ام به من زنگ زد و حدود یک ساعت با همه صحبت کردم خانه اش طبق معمول شلوغ بود و فامیل های دیگرم از شهرستان به خانه آنها قشون کشی کرده بودند و همهمه ای بر پا بود. من خیلی شلوغی خانه را دوست دارم و همه تا دیر وقت بیدار هستند و چایی می خورند و حرف می زنند و غیبت می کنند. وقتی که پاسی از شب می گذرد چون غیبت دیگران تمام می شود خود مهمان ها به دسته های کوچک تر تقسیم می شوند و پشت سر افراد دسته های دیگر غیبت می کنند. وقتی که من در ایران بودم سعی می کردم که همه جا باشم تا کسی فرصت نکند در مورد من غیبت کند. عمه ام می گفت که وقتی رفتی امریکا تازه توانستیم یک دل سیر پشت سرت غیبت کنیم ولی دیگر کم کم از صدر اخبار کنار رفتی و موضوعات جدیدی مطرح شد که غیبت خور آنها بسیار ملس تر از موضوعات تو بود. من سعی می کردم که پس از آمدنم به امریکا با تلفن پی گیر ماجراها باشم ولی دیگر پس از چند سال به خاطر عدم بازدهی و نداشتن کارآیی لازم در نقل قول خبرهای دست اول من را از چرخه اطلاعات خانوادگی کنار گذاشتند. حتی کار به جایی کشیده است که می ترسم اگر کسی دار فانی را وداع بگوید هم به من خبر ندهند یا خبرش دیر به من برسد.

امروز هوا بسیار خوب و بهاری است و من فقط یک تی شرت یقه دار پوشیده ام. در محل کار ما پوشیدن هر لباسی آزاد است ولی لباس باید حتما یقه داشته باشد. شلوار لی هم برای کسانی که با مشتری سر و کار ندارند آزاد است در غیر این صورت باید در مواجهه با مردم حتما لباس رسمی بپوشند. من معمولا یک پیراهن و شلوار جین به تن می کنم و اگر یک مقدار هوا خنک باشد یک جلیقه هم بر روی پیراهن می پوشم. بعضی وقت ها هم که هوا گرم تر باشد از تی شرت یقه دار استفاده می کنم. ممکن است باورتان نشود ولی هنوز خیلی از لباس هایی را که از ایران با خودم آورده ام استفاده می کنم. چند تا تنبان کوتاه خانگی هم دارم که دختر عمه هایم برای کادوی تولدم خریده بودند و هنوز آنها را در خانه می پوشم. فکر کنم یکی از آن تنبان ها را در یک ویدیویی که برایتان گذاشته ام دیدید البته چند تا از آنها هم ساییده شده است و خشتکش جر خورده است و قابل استفاده نیست. شورت جر خورده هم دارم ولی چون توسط مردم دیده نمی شود هنوز از آنها استفاده می کنم ولی آنها را در ته صف گذاشته ام تا اگر لباس های تمیزم تمام شد و حوصله رخت شویی نداشتم از آنها استفاده کنم. شما هم سعی کنید که من را با شورت جر خورده و سوراخ سوراخ مجسم نکنید چون قباحت دارد. اصلا به یک چیز دیگر فکر کنید. داشتم می گفتم که هوا بسیار صاف و دلپذیر است. امروز می خواستم با موتور گازی به سر کار بیایم ولی چون بیش از دو هفته آن را روشن نکرده بودم باطری آن ضعیف شده بود و حوصله نداشتم که هندل بزم. من که تا به حال نتوانسته ام با هندل موتورم را روشن کنم مخصوصا اگر سرد باشد. امشب هالوین است ولی کار خاصی نمی کنم. همخانه ام هم سخت به دنبال کار می گردد و تا زمانی که کار پیدا نکند خیالش راحت نیست که هیچ کار تفریحی انجام بدهد. امروز صبح وقتی داخل اطاقم شدم دیدم که دو بسته شکلات بر روی میزم گذاشته اند. این یک رسم است که در روز هالوین مثلا روح یا جن و پری و این چیزها می آیند و شکلات برای آدم ها می آورند. بچه ها هم مثل رسم قاشق زنی چهارشنبه سوری به در خانه ها می آیند و از ساکنان منزل خوردنی های خوشمزه درخواست می کنند. دیشب یک مشت بچه قد و نیم قد به در خانه ما آمدند و من هر چه شکلات و گز در کمد داشتم به آنها دادم. ببو هم آمده بود تا مطمئن شود خوراکی های او را به بچه ها نمی دهم. دیروز همخانه ام می گفت که ببو با یکی از گربه های محل از زیر در حیاط دعوا کرده بود و ببو که بسیار خیکی و گنده است سعی می کرد خودش را از زیر در رد کند و با دست و پایش به سمت آن گربه دیگر لگد می پراند. بیچاره ببو نمی فهمد که پنجه ندارد و نمی داند که اگر یک گربه کوچک پنجه دار یک آپارکاد به زیر چانه اش بکشد تمام پشم هایش می ریزد. تنها کاری که احتمالا ببو می تواند بکند این است که از روی یک بلندی با شکم بر روی آن گربه نگون بخت بپرد و او را له کند. بعضی وقت ها صبح زود در اطاقم را برای ببو باز می کنم تا کمی پیش من بیاید و نازش کنم. ولی بعد یکهو یک پرنده را در بیرون پنجره می بیند و جو گیر می شود و با لگد کردن شکم و دل و روده من به سمت پنجره می دود. من هم که زیر پای او له شده ام دادم در می آید و می گویم هی یابو!

راستش امروز می خواستم که در مورد یک موضوع مهاجرتی بنویسم ولی آنقدر چرت و پرت گفتم که دیگر فرصتم تمام شد و باید بروم. اگر عمری باقی باشد دفعه بعد یک مطلبی می نویسم که هم خدا را خوش آید و هم خرما را.

گردوی دانش سخت است و محکم لاکن نباشد ما را ز آن غم

2011-10-26T11:43:00.000-07:00

البته در زمان ما هم این مسئله وجود داشت ولی نه به این شدتی که الآن وجود دارد. آن زمان خیلی کم رنگ تر بود و هنوز جا نیفتاده بود ولی الآن دیگر تقریبا همه به آن اعتراف می کنند. البته ممکن است حتی اعتراف هم نکنند ولی لااقل در درون خودشان خوب می دانند که چه خبر است. کمی رنج آور است ولی چاره ای نیست و باید آن را قبول کرد. این مسئله با سنت ما هم یک جورهایی مشکل دارد. ما سعی می کردیم که به روی خودمان نیاوریم و کمی هم به عرف جامعه پایبند باشیم ولی الآن دیگر کار از این کارها گذشته است و به هیچ طریقی نمی شود آن را لاپوشانی کرد. اولین بار که به این مسئله فکر کردم حدود دوازده سالم بود. پدر بزرگم مریض بود و او را به خانه قدیمی در یکی از روستاهای شمال برده بودند تا شاید آب و هوا چند صباحی به عمر او بیافزاید. من هم تابستان به آنجا رفته بودم و با مرغ و خروس ها و بوقلمون و اردک و غاز دوست شده بودم و تقریبا در میان آنها زندگی می کردم. من پدربزرگ را خیلی دوست داشتیم چون تا جایی که من یادم می آید همیشه به خاطر مریضی در خانه بود و مجبور بود که یک جوری سرش را با بچه ها گرم کند. برای ما قصه و پندهای حکیمانه تعریف می کرد و در میان آن هم با مگس کش به سمت مگس ها نشانه می رفت و وقتی هم که شکارش به خطا می رفت از لجش به آنها فحش می داد. جای او در خانه همیشه محفوظ بود و مثل تخت های پادشاهی کسی نمی توانست در جای او بنشیند. یک زیرانداز ابری و یک پشتی اسفنجی طوسی که جلوی آن طرح شیر و پلنگ داشت و اگر زیب بالای آن را باز می کردید می توانستید یواشکی یک مقداری از اسفتج آن را با ناخنتان بکنید و با آن بازی کنید. و در نهایت یک متکای بزرگ و نرم که زرشکی بود و آن را درون یک روکش سفید چپانده بودند. هر زمانی هم که متکا سیخ می زد با دستمان نوک پر درون آن را از روی پارچه پیدا می کردیم و آن را بیرون می کشیدیم. در ضمن آن متکا کیسه بوکس ما هم بود و هر زمانی که پدر بزرگ به دستشویی می رفت به جان آن می افتادیم و با متکا کشتی می گرفتیم.

کار اصلی پدربزرگ در خانه غر زدن بود و مواظب بود تا کسی موازین عرفی و اخلاقی و یا قانونی خانه را زیر پا نگذارد. اگر از جانونی نان در می آوردیم او مواظب بود که در آن را کامل ببندیم تا مگس بر روی نان ننشیند و یا اگر در زمستان پشت سرمان در اطاق را نمی بستیم او با صدای بلند این مسئله را یادآوری می کرد. اگر کسی پنیر بیشتری بر روی نان می گذاشت او می گفت که باید پنیر را لای نان بگذاری نه نان را لای پنیر. اگر کسی در سر سفره صدای دهانش به گوش می رسید چپ چپ نگاه می کرد تا آن فرد متوجه شود. همه اعضای خانه را اسکن می کرد تا مبادا کف پای یک نفر معلوم باشد چون فقط او می توانست پایش را دراز کند و یا پایش را روی هم بیاندازد و کف پایش را مثل آنتن ماهواره به این طرف و آن طرف بچرخاند. بقیه اگر می خواستند پایشان را دراز کنند می بایست پایشان را در زیر میز و یا رختخواب پنهان کنند. مگس کش هم همیشه دستش بود و وقتی که حرف می زد آن را به اطراف تکان می داد. از سوسک می ترسید ولی هیچ وقت به آن اعتراف نمی کرد . در حالی که با شجاعت به دنبال آن موجود چندش آور راه می افتاد و با دمپایی به سایه آن ضربه می زد اگر آن سوسک تغییر مسیر می داد و به سمتش می آمد بالا و پایین می پرید و فرار می کرد. نمی دانم چه کسی در میان ما شایعه کرده بود که سوسک گاز می گیرد و همین هم باعث شده بود تا او بترسد. احتمالا سیخ پای سوسک به دست کسی گیر کرده بود و فکر کرده است که گازش گرفته است. وقتی مهمان داشتیم پدربزرگ داستانها و حکایت هایی را که هزار بار برای همه تعریف کرده بود دوباره تعریف می کرد و مادر بزرگ هم همیشه از راه دور به او تشر می زد که در جلوی مهمان درست بنشیند و خشتک پیجامه اش را به همه نشان ندهد. یکی از داستانهایش این بود که یک بار خرس یکی از خانم های اهالی روستای آنها را دزدیده بود و ماه ها او را در غاری که خانه اش بود پنهان کرده بود و هر روز کف پایش را لیس می زد تا او کف پایش باد کند و نتواند فرار کند. وقتی که او این داستان را تعریف می کرد مادربزرگم دوباره به او چشم قره می رفت که دست از تعریف کردن این داستان تکراری آن هم با آب و تاب فراوان بکشد. ولی ما بچه ها همیشه عاشق داستان های او بودیم و اصلا هم برایمان مهم نبود که واقعی هستند یا نه و در حالی که دستمان را در زیر چانه مان می گذاشتیم در ژرفای داستان های او فرو می رفتیم.

ولی آن روز گرم تابستان پدربزرگم آن توان و سرحالی قبل را نداشت و در ایوان خانه روستایی دراز کشیده بود و با رادیوی دو موج خودش ور می رفت. پدر بزرگ برای ما منبع اطلاعات و دانش بود و چون بزرگ تر بود و هیچ وقت هم اجازه نداشتیم که درباره حرف های او اظهار نظر کنیم چنین می پنداشتیم که دانش و دانایی او از همه ما بیشتر است. حتی اگر چیزی را به اشتباه می گفت ما می بایست آن را نادیده بگیریم و به روی کسی نیاوریم. آن روز من هم در کنار پدربزرگ نشسته بودم و به صدای ضعیف یک موج خارجی رادیو که یک ترانه از گوگوش را گذاشته بود گوش می کردم. صدای رادیو مثل موج دریا بعضی وقت ها می آمد و بعضی وقت ها هم محو می شد و جز خش خش چیزی به گوش نمی رسید ولی ما با حوصله صبر می کردیم تا صدا دوباره برگردد. اگر غیبت صدا طولانی می شد پدربزرگ با عقربه های رادیو ور می رفت تا بلکه دوباره صدا برگردد. مادر بزرگ کاهوی تازه آورده بود تا آن را درون کاسه سکنجبین بزنیم و بخوریم. گاو همسایه داشت می زایید و همین طور پشت سر هم داشت مومو می کرد و بوقلمون ها هم در جوابش بقلوبقلو می کردند. بعد از ترانه گوگوش یک نفر آمد و داشت در مورد کره زمین صحبت می کرد که باز هم صدایش محو می شد و دوباره می آمد. مادربزرگ وسایل کاهوخوری را جمع کرد تا آنها را به آشپزخانه ببرد. ناگهان پدربزرگم به من گفت که من یک سوالی از تو دارم. من ناگهان جا خوردم چون تا به حال هیچ وقت پدربزرگ از من هیچ سوالی را نپرسیده بود مگر بازجویی های معمولی در مورد چیزهایی مثل خراب شدن ساعت رومیزی و یا ترکیدن دماسنج در زیر ذره بین و نور آفتاب. پدر بزرگ پرسید اگر زمین گرد است برای چه وقتی ما سر و ته هستیم نمی افتیم و چرا فصانوردان نمی افتند؟ من یک لحظه مکث کردم و بعد برایش توضیح دادم که جاذبه زمین چیست و چطور اجسام را به خود جذب می کند. او سرش را تکان داد ولی بعید می دانم که توانسته باشد آن را درک کند. پس از این ماجرا من متوجه شدم که اگر کسی بزرگ تر است دلیل نمی شود که سواد و اطلاعاتش بیشتر باشد و بسیاری از چیزهایی که از کودکی به من گفته بودند ممکن است اشتباه و بی اساس باشد.

شاید آن زمان هنوز جهش اطلاعاتی بشر جوان بود و ما نمی دانستیم که در جریان وقوع یک انقلاب اطلاعاتی هستیم. انقلابی که که جهت چرخه دانش را به طور کامل تغییر داد. دانشی که نسل به نسل از بزرگ تر به کوچک تر منتقل می شد به ناگاه دنده معکوس کشید و کار به جایی رسید که امروز دانش از نسل جوان به نسل بزرگ تر منتقل می شود و جوان ها سعی می کنند تا بزرگ سالان را با خودشان به دنیای شتاب زده تکنولوژی بکشند. ولی بزرگ سالان توان کافی را برای مواجهه با این شتاب ندارند و حتی اگر یک چیزی را با زحمت یاد بگیرند خیلی زود یک چیز جدیدتر جایگزین آن می شود و برای همین بسیاری از بزرگسالان دیگر نا امید شده و اجازه می دهند تا کوچکترها و یا حتی بچه ها کارهای مربوط به تکنولوژی را برای آنها انجام دهند. همخانه قبلی من با دختر سیزده ساله خود از نظر تکنولوژی هیچ حرف مشترکی برای زدن نداشتند زیرا مادر او اصلا نمی توانست با کامپیوتر کار کند و یا حتی ایمیل نوشتن برایش بسیار دشوار بود. وقتی که دختر سیزده ساله او سعی می کرد که به من روش های بازی کامپیوتری را یاد بدهد چنان با سرعت و مهارت مراحل مختلف را می گذراند که من حیران می شدم و پیش خودم می گفتم که این نسل جدید خیلی زود عرصه را از ما خواهد ربود. ما در زمانی به دنیا آمدیم که بازی های ما شوت یک ضرب و گانیه و زو و بیخ دیواری و الله کلنگ بود در حالی که بازی این نسل جدید تکنولوژی است که در زمان ما حتی در فیلم های تخیلی هم وجود نداشت. الآن دیگر اگر یک حرفی را به یک بچه بزنید زود موبایلش را در می آورد و در آن صفحه گوگل را باز می کند و ده ثانیه بعد به شما می گوید که این حرف شما اشتباه است یا نه. دیگر بزرگ و کوچک بودن مسیر گردش داده ها را مشخص نمی کند و حتی ممکن است تا چند سال دیگر دستگاهی ساخته شود که به طور همزمان حرف های شما را تحلیل کند و به بچه بگوید که چقدر از این حرف ها چرت است و کدام یک درست است. بعضی از والدین هنوز به خیال قدیم گمان می کنند که می توانند عقاید خودشان را که ممکن است بخشی از آن بر پایه اطلاعات نادرست باشد به کودکانشان منتقل کنند. ولی به قول رئیس جمهور اکرم آن ممه را لولو برد و خورد و دیگر این بزرگسالان هستند که باید مراقب رفتار و یا سخن های خودشان باشند تا مچ آنها توسط کودکان گرفته نشود. الآن دیگر نمی شود گفت که وقتی چهار نفر آدم بزرگ صحبت می کنند بچه باید ساکت باشد و حرف نزند زیرا سواد و دانش آن بچه به خاطر وصل بودنش به دنیای اطلاعات ممکن است به مراتب بیش از آن چهارنفر آدم بزرگ باشد. ممکن است هنوز در کشور ما به خاطر بلد نبودن زبان انگلیسی این وضعیت به تاخیر بیفتد ولی دیر یا زود کشور ما هم مثل کشورهای پیشرفته و امریکا به این نقطه خواهد رسید و ما باید آمادگی برخورد با آن را داشته باشیم. و البته مهاجران هم که کاملا باید با این مسئله آشنا باشند و بدانند که کودکان آنها در امریکا هرگز ار آنها پیروی نخواهند کرد.

من دیگر کار دارم و باید بروم.

طبیعت را در امریکا پاس می دارند

2011-10-24T12:13:00.000-07:00

نمی دانم چه بلایی بر سر سایت مهاجرسرا آمده است که دیگر نمی توانم وارد آن بشوم. برنامه ضد ویروس اداره مان جلوی آن را می گیرد و می گوید که این سایت برای شما ضرر دارد. حتی مجبور شدم لوگوی مهاجرسرا را از وبلاگ خودم بردارم تا بتوانم وارد وبلاگم بشوم. گمان کنم حجت یک ابزار جدیدی بر روی آن نصب کرده است که زده است و سایت را ترکانده است. اتفاقا دیروز داشتم با ناتاشا صحبت می کردم می گفت که وزارت امور خارجه امریکا و سیا و همچنین موساد و کا گ پ هم از این وضعیت ناراضی هستند و گفته اند که اگر این وضع ادامه پیدا کند حمایت های مالی و روانی خودشان را قطع خواهند کرد. در ضمن یکی از اعضای فعال سندیکای جهانی جاسوسی و ضد جاسوسی که نخواسته نام مستعارش فاش شود گفته است که ادامه این وضعیت ضربه مهمی به صنعت جاسوسی و همچنین صنعت اغفال جوانان ایرانی خواهد زد و حتی احتمال داد که این یک خرابکاری از جانب جنبش تسخیر وال استریت باشد. انشاءالله که فرجی حاصل شود و دست اندرکاران به یاری حق در جهت رفع این نقیصه بکوشند و اجرش را هم یک در دنیا و صد در آخرت طلب کنند.

امروز هوا بسیار خوب و بهاری بود و وقتی که صبح از خواب بیدار شدم و به پای پنجره آمدم نسیم خنک و صدای آواز پرندگان چشمانم را باز کرد و منظره زیبای درختان با برگ هایی که به رنگ های زیبای قرمز و نارنجی گراییده اند را دیدم. پاییز اینجا بسیار زیبا و دیدنی است و با اینکه رگه های قرمز و نارنجی و قهوه ای را در میان درختان می بینید ولی همچنان رنگ سبر بر همه جا حاکم است. چانه ام را بر روی طاقچه پنجره گذاشتم و مدتی خودم را به دست طبیعت سپردم تا خواب را از سرم برباید. تازه فهمیدم چرا ببو عاشق نشستن در کنار پنجره و بو کردم هوایی است که از بیرون می آید. نسیم خنک با خودش بوی چمن و علف های مختلف و صمغ درختان را به همراه می آورد. بویی که وقتی در زمان کودکی به جنگل های اطراف سوادکوه می رفتیم به مشامم می رسید و برایم خاطره انگیز بود. اگر بگویید کدام جنگل به شما حق می دهم چون الآن دیگر تقریبا تمام آن درختان از بین رفته است و روستاهای کوچکی هم که ما در آن بازی می کردیم تبدیل به شهر شده اند و برای خودشان میدان و خیابان و بلوار امام رضا دارند. اگر عکس های زمان کودکی من نبود شاید من هم فکر می کردم که آن جنگل های انبوه و مناظر چشم نواز تنها خیالات و تصوراتی هستند که در ذهن کودکانه من نقش بسته بودند. ولی افسوس که مردن طبیعت در خارج از ذهن کودکانه من رخ داده است و آن درختان زیبا یا برای ساختن خانه و یا برای کسب درآمد از بیخ و بن بریده شده اند. الآن در کنار پنجره می ایستم و با خیره شدن بر تصاویر چشم نواز طبیعت به یاد آن دوران می افتم و افسوس می خورم که چرا ما نتوانسته ایم محیط زیست خودمان را همچنان سبز نگه داریم.

مردم امریکا درخت و طبیعت خودشان را خیلی دوست دارند و حتی احترام به طبیعت با باورهای اجتماعی آنها گره خورده است. قطع درخت برای امریکایی ها فاجعه است و می گویند که اگر درختی قطع شود برکت و شگون از زندگی آنها خواهد رفت و دچار گرفتاری و نکبت خواهند شد. گرچه امریکایی ها هم خرافات بسیاری دارند ولی خوشبختانه بسیاری از این خرافه ها نقش سازنده ای در زندگی آنها دارد و ما هم اگر چهار تا خرافات محیط زیستی در کنار صدها خرافه مزخرف دیگر داشتیم شاید الآن وضعیت پوشش گیاهی کشورمان به این گندمانی نبود. مثلا اگر مردم ما اعتقاد داشتند که اگر آشغالتان را در رودخانه بریزید اجنه در غذای شما می رینند شاید کمتر کسی در روز سیزده به در دلش می آمد که آشغالش را در رودخانه بریزد چون ناخودآگاه تصویر ریدن یک جن در بشقاب غذایش را مجسم می کرد و از این کار منصرف می شد. یا اگر ما هم اعتقاد داشتیم که اگر یک درخت را به هر دلیلی ببریم یکی از عزیزانمان به زودی می میرد هراسی را در دلمان ایجاد می کرد که از قطع درخت منصرف شویم. البته من با خرافه موافق نیستم ولی نبود یک خرافه محیط زیستی در کنار صدها خرافه ای که در میان ما وجود دارد نشان می دهد که ما حتی از قدیم کوچک ترین ارجی به محیط زندگی خود نمی نهادیم. در همین کوچه بالایی ما یک درخت در وسط خیابان وجود دارد که مسیر خیابان را از دو طرف آن عبور داده اند تا مجبور نشوند درخت را قطع کنند. یعنی مردم آن محل اجازه نداده اند که درخت قطع شود و با اینکه این منطقه مملو از درختان مختلف است هر درختی برای خودش ارزش و احترام خودش را دارد. ولی ما در کشورمان یک روز صبح از خواب بیدار می شویم و می بینیم که یک باغ قدیمی چند صد ساله را با انواع درختان و گیاهان نادر و کمیاب توسط یک بولدوزر صاف کرده اند تا در آن مکان یک مجتمع تفریحی و تجاری بسازند و از آن پول در آورند. البته مردم هم غرغر و اعتراض می کنند ولی آنقدر جدی نیست که راه به جایی ببرد. اگر در امریکا قرار باشد چنین اتفاقی رخ دهد تمام دانش آموزان و دانشجویان همراه با خانواده شان شب و روز را در کنار درختان می خوابند تا هیچ کسی نتواند کوچک ترین آسیبی به آن درختان برساند مگر اینکه از روی جنازه آنها رد شوند. ولی خوب ما از این بخارها کمتر داشته ایم و منابع طبیعی ما هم به مرور و بدون هیچ جایگزینی خورده شده است.

طبیعت بانان ما هم آدم های بدبختی هستند که هم دستشان از دنیا قطع شده است و هم از آخرت. اگر یکی از آنها ببیند که دارند درختان را قطع می کنند چاره ای جز تبانی ندارد چون امکانات و قانون ما طوری نیست که بتواند با آنها مبارزه کند. اگر هم حرف زیادی بزند با همان اره برقی به دنبالش می افتند و جسدش را هم رنده می کنند. اگر هم طبیعت بان بخواهد به آنها تیراندازی کند و کسی را بکشد که باز هم توسط قانون خودش اعدام می شود. شکاربانان هم همین وضعیت را دارند و مثلا الآن می خواهند یک شکاربانی را که یکی از شکارچیان غیر قانونی را کشته است اعدام کنند. شاید اگر این شکاربان هم مثل خیلی از شکاربانان دیگر یک پولی می گرفت و بی خیال ماجرا می شد هرگز بین آنها درگیری و تیراندازی رخ نمی داد. در این صورت نه تنها کسی کشته نمی شد بلکه خودش هم در معرض اعدام نبود و در ضمن یک کمک خرجی هم برایش جور شده بود. اگر در امریکا چنین اتفاقی می افتاد حتما به آن محیط بان مدال شجاعت و مدال افتخار می دادند. هر پلیسی در امریکا می تواند به هر فرد مضنونی که اسلحه در دستش است پس از اخطار شلیک کند و او را بکشد حتی اگر او را برای یک خلاف کوچک رانندگی گرفته باشند. حالا اگر یک نفر به سمت پلیس شلیک کند که دیگر او را سوراخ سوراخ می کنند. ولی ما محیط بانان خودمان را اصلا پلیس به حساب نمی آوریم و مثل دربان هایی با آنها برخورد می کنیم که یک جاروی دسته دار در دستشان گرفته اند. خوب آن بدبخت در وسط بیایان و جنگل که دستش به هیچ جایی بند نیست چطور می تواند جلوی تعداد زیادی از خلافکاران تا دندان مسلح بایستد و مانع تخریب طبیعت شود. در امریکا اگر یک محیط بان مورد مشکوکی ببیند با بی سیم اطلاع می دهد و در عرض چند دقیقه مثل مور و ملخ از هوا و زمین پلیس به آن منطقه می ریزد و خلافکاران را دستگیر می کنند ولی آن طبیعت بان بدبختی که در ایران است و چندرغاز حقوق می گیرد اگر مورد مشکوکی ببیند دستش به هیچ کجا بند نیست و در نهایت محکوم به فنا است مگر اینکه با همان خلافکاران یک جوری کنار بیاید. بیچاره طبیعت بان یک نفر است با یک اسلحه غراضه در حالی که خلافکاران یک گروه هستند با تجهیزات کافی و اصلا طبیعت بان زورش به آنها نمی رسد که دستگیرشان کند و اگر با آنها تبانی نکند و بین آنها درگیری پیش بیاید یا طبیعت بان همان جا کشته می شود و یا اینکه فوقش یکی از آنها را می کشد که باز هم در نهایت بقیه شکارچیان در دادگاه بر علیه او شهادت می دهند و می گویند که ما دستهایمان را بالا گرفته بودیم ولی او یکی از ما را کشت و در نهایت طبیعت بان اعدام می شود.

همه اینها پس از چندین سال به اینجا می رسد که مثلا وقتی که یک روز صبح من در مقابل پنجره می ایستم منظره زیبای درختان را می بینم و هوای پاکیزه تنفس می کنم ولی در ایران دیگر به سختی می شود گوشه ای را پیدا کرد که تعرضی به حیات آن نشده باشد و طبیعتش در حال مرگ نباشد. آنقدر سدهای بی مورد و بدون مطالعه بر رودخانه ها زدند که دریاچه ها خشک شد و یا در حال خشک شدن است. دلمان خوش است که در صنعت سدسازی پیشرفت داشته ایم در حالی که در کشورهای پیشرفته تلاش می کنند که از تالاب ها و دریاچه ها حفاظت کنند و در حد امکان به جای سد بستن و مسدود کردن ورودی دریاچه ها منابع آبی خودشان را از همان دریاچه های طبیعی برداشت کنند. وقتی رودخانه ها خشک می شود دریاچه ها و تالاب ها هم خشک می شوند سپس درختان هم خشک می شوند و حیوانات هم می میرند و یا از آن مکان به سرزمین های دیگر کوچ می کنند و پرندگان هم دیگر به آن مناطق بی آب و علف مهاجرت نمی کنند و در نهایت سرزمین ما تبدیل به یک شوره زار بزرگ و آلوده و غیر قابل سکونت می شود. یادم می آید در زمان کودکی یکی از فامیل های ما در ساحل دریای شمال یک دکه داشت که به خانواده های پلاژهای تابستانی غذا می فروخت. وقتی که تابستان ها به شمال می رفتیم من همیشه به همراه او به دکه می رفتم و به او کمک می کردم. شب ها در کنار رودخانه ماهی می گرفتیم تا برای فردا غذا درست کند. ساحل دریا بسیار تمیز بود و خانواده ها در کنار هم بر روی ساحل شنی دراز می کشیدند و یا در آب به همراه کودکانشان شنا می کردند. من کارم این بود که به پلاژها و یا خانواده هایی که در کنار ساحل خیمه زده بودند مراجعه می کردم و سفارش غذا از آنها می گرفتم و سپس غذاهای آماده شده را برایشان می بردم. توریست های خارجی و مخصوصا امریکایی ها هم در میان آنها خیلی زیاد بودند و ما حتی در آن زمان دلار هم از آنها قبول می کردیم. بیشتر از همه تخم مرغ نیمرو و یا ماهی سرخ شده سفارش می دادند و جالب اینجا است که رودخانه ای که در آن منطقه به دریا می ریخت و دکه فامیل ما در کنار آن بود آنقدر ماهی داشت که او اصلا از بازار ماهی نمی خرید و هر شب به اندازه فروش فردای خودش ماهی صید می کرد و تخم مرغ و تخم اردک و غاز را هم که در منوی غذای او بود هر روز صبح از حیاط خانه خودشان جمع می کرد. آب رودخانه و دریا در آن زمان بسیار تمیز بود و ماهی های زیادی در آن وجود داشت ولی الآن وضعیت شمال ایران به گونه ای است که برای ماهیگیری باید کیلومترها با لنج به عمق دریا بروید زیرا آب رودخانه و دریا به قدری آلوده و شیمیایی است که کمتر ماهی می تواند در آن تا سن بلوغ زنده بماند.

اینجا هم من را به یاد همان روزهای کودکی می اندازد. آب پاکیزه و تمیزی که ماهی فراوان دارد و گونه متنوع پرندگان که در اطراف آن می چرخند و درختان سبز و سرحال و هوای پاکیزه و پر از اکسیژن و محیطی تمیز و خالی از زباله های صنعتی و شهری همان جایی است که یک انسان لیاقت و استحقاق زندگی کردن در آن را دارد. به نظر من نسل بزرگسال کنونی ما نسل بسیار بی عرضه ای بودند که نتوانستد قدر امکانات خودشان را بدانند و لگد به بخت و اقبال همه ما زدند. نسل ما که افلیج و توسری خور شد و هیچ وقت هم هیچ بخاری از آن ساطع نشد و بیشترین افتخارمان این بود که خرمان می کردند و ما را می انداختند روی میدان مین و یا می گفتند آفرین اگر دیدی تانک دارد می آید آن ضامن را بکش که تانک را بترکانی و خودت هم زودتر به بهشت بروی و تازه اسم ما را هم می گذاشتند فهمیده در حالی که بسیار نفهم بودیم. ولی نسل جوان تر ما کمی بخارشان بیشتر است و مثل ما ترسو و محافظه کار و یا خرفت بار نیامده اند. آنها جسورانه حرفشان را می زنند و می دانند که از زندگی چه می خواهند ولی متاسفانه الآن زورشان به هیچ چیزی نمی رسد و مجبور هستند که فقط با شرایط مدارا کنند. ولی اگر آنها هم نتوانند لااقل شرایط زیست محیطی کشورمان را از این وضع بحران در بیاورند و این روند به همین صورت ادامه پیدا کند دیگر باید فاتحه کشوری به نام ایران را خواند چون واقعا تبدیل می شود به یک زباله دانی بزرگی که هیچ شرایطی را برای بقای یک موجود زنده در خود نخواهد داشت. عزیزان من ممکن است سیاست و یا اقتصاد ما یک زمانی درست شود ولی حتی اگر بهترین دولت دنیا را هم داشته باشیم دیگر برگرداندن طبیعت به روزهای قبل اگر ناممکن نباشد لاقل به چند صد سال زمان نیاز دارد.

خاطرات مهاجرتی

2011-10-21T16:51:00.000-07:00

یک کار مسخره ی که من می کنم این است که هربار که درگیر امورات روزانه خودم می شوم و خسته می شوم و یا اینکه از بیکاری آخر هفته حوصله ام سر می رود از یک تکنیک قدیمی استفاده می کنم که در کمال تعجب هنوز هم بسیار خوب کار می کند و ناگهان روحیه من را عوض می کند و من به ناگاه بدون اینکه کاری انجام داده باشم برای خودم خوشحال می شوم. این تکنیک بدین صورت است که من یک لحظه تمرکز می کنم و یک نفس عمیق می کشم. سپس تمام انرژی خودم را جمع می کنم و در ذهن خودم فریاد می زنم که آخ جون من در امریکا هستم! نمی دانید که در یک لحظه چه شور عجیبی من را فرا می گیرد و در درونم احساس خوشبختی و شادمانی می کنم و حتی ممکن است که با صدای بلند بخندم و اگر کسی من را در آن حالت ببیند حتما در هر دادگاه صالحه ای به دیوانه و سرخوش بودن من قسم می خورد. زمانی که تازه به امریکا آمده بودم آنقدر گرفتار و مضطرب امورات معلقه و مطلقه خودم بودم که مجال کافی برای لذت بردن از وصال رویای دیرینه برایم پیش نمی آمد. برای همین آن را در جای امنی در سینه نهادم تا لگدمال نشود و بتوانم در فرصت های مقتضی آن را از گنجه بیرون بکشم و استفاده کنم. الآن به خودم می گویم که ای آرش تو الآن باید در محوطه های اطراف بندر عباس در بالای یک دکل مخابراتی باشی و با بشقاب گیرنده ور بروی تا شبکه اینترنت باباقوری آنجا قطع و وصل نشود و بتوانی ایمیل ها را بفرستی. به خودم می گویم اصلا هیچ فکرش را می کردی که یک روز پایت را از دوبی به آن طرف تر بگذاری؟ تازه دوبی را هم که از طرف شرکت می رفتم اگرنه خودم وسعم به آن سفرها نمی رسید. اصلا من کجا و امریکا کجا؟ من اگر تا شاه عبدالعظیم هم می خواستم بروم باید جیبم را نگاه می کردم که پول کم نیاورم چه برسد به آن سوی کره زمین. خلاصه الکی الکی زد و ما هم همین طوری کشکی کشکی امریکا نشین شدیم. حالا امریکا نشین شدم که هیچ تازه امریکا شناس هم شده ام و در مورد جامعه امریکا برای خودم همین طوری نظریه در می کنم.

خلاصه الآن شما دارید نوشته یک جوان بدبخت از جامعه عقب افتاده ای را می خوانید که روزگار بر او چنین رقم زد تا یک سوم باقی مانده از عمرش را در امریکا بگذراند. البته خانه و ماشین و کار خوب داشتن در امریکا هم بسیار عالی است و در خشنودی من نقش به سزایی دارد ولی هیچکدام از آنها به اندازه خودآگاهی از حضور فیزیکی من در جایی به نام امریکا نمی تواند درون من را شاد کند. خودم هم علت این امر را نمی دانم و احتمالا در طول سالیان متمادی زندگی در ایران نسبت به این مسئله شرطی شده ام و کلمه امریکا در درون مغز من حک شده است. در دوران نوجوانی به غیر از دویدن به دنبال توپ به چیزهای دیگری هم توجه می کردم و تازه در آن دوران بر حسب اتفاق و برای اولین بار ویدیو را دیدم و ناگهان عاشق دلخسته آن شدم. آن جعبه رویایی برای من آرزو شده بود و کم کم داشتن ویدیو برای من نشانه کلاس اجتماعی و شخصیت آدم ها شد و برای هر کسی که ویدیو در خانه اش داشت احترام زیادی قائل می شدم. در رویاهای کودکی خودم می دیدم که پولدار شده ام و به خانه هر کسی که می روم یک جعبه کادو می برم و وقتی که آن را باز می کنند می بینند ویدیو است و خوشحال می شوند و هورا می کشند. حتی برای کسانی که خیلی دوستشان داشتم دو تا جعبه ویدیو هدیه می بردم و گمان می کردم که دو برابر خوشحال می شوند! خوب راستش را بخواهید هیچوقت هم ویدیو نداشتیم و اولین بار در زمانی دانشجویی پولی به دستم آمد و یک ویدیو برای خودم خریدم که البته در آن زمان دیگر نسل آن در حال انقراض بود! با اینحال اگر آن زمان این کار را نمی کردم الآن در امریکا به یک غراضه فروشی می رفتم و یک ویدیو بتاماکس پیدا می کردم و آن را می خریدم تا عقده ام فروکش کند! در آن دوران ما یک فامیل داشتیم که چون ویدیو داشتند من آنها را پولدار می نامیدم. البته زیاد به خانه آنها رفت و آمد نمی کردیم ولی هرباری که به خانه آنها می رفتیم من چشم از دستگاه ویدیوی آنها بر نمی داشتم و از اول تا آخر مهمانی به آن زل می زدم. فردا صبح هم در مدرسه به بچه های هم کلاسی خودم پز آنها را می دادم و از چیزهایی که در ویدیو دیده بودم تعریف می کردم که البته کمی هم آب نمکش را زیاد می کردم و چیزهای محیرالعقولی از خودم می ساختم و با آب و تاب می گفتم.

بعد از یک مدت فهمیدم که داشتن گرین کارت از ویدیو هم با کلاس تر است و کسانی که گرین کارت دارند خیلی از ما دور از دسترس هستند و ما فقط اسم آنها را می شنویم. یک بار هم فامیل های امریکا نشین ما به ایران آمدند و من که آن زمان تازه صدایم کلفت شده بود از چند ماه قبل برنامه ریزی کردم که توجه دختر عمه ام را به خودم جلب کنم ولی زمانی که انها آمدند آنقدر پسرهای خوش تیپ و قد بلند فامیل دورش را گرفته بودند که گمان نمی کنم حتی توانسته باشم اسم خودم را هم به گوشش برسانم. ماجرایش را قبلا در یکی از پست های قدیمی نوشته ام و برای همین دیگر اینجا تکرارش نمی کنم ولی به هر حال تمام این اتفاقات باعث شد که امریکا جایگاه خاصی در مغز من پیدا کند به طوری که اگر همین الآن هم که در امریکا هستم به خودم بگویم که فردا می خواهم بروم امریکا به طور ناخودآگاه خوشحال می شوم و دست خودم که نیست! نمی دانم چند نفر از شما هم که این نوشته های من را می خوانید این مدلی هستید ولی فکر می کنم همین مسئله خودش می تواند یکی از مهم ترین انگیزه مهاجرت جوان های ما و یا حتی بزرگ تر ها باشد. الآن اگر به یک روستا بروید و به یک مرد کهنسال بگویید که پدر جان اگر کارت را درست کنم به امریکا می روی؟ ممکن است بگوید چرا نمی روم! آنجا شنیده ام کشاورزی خیلی راحت است و همه کارها را با ماشین انجام می دهند. گاوهای آنجا هم چهار برابر گاوهای ما شیر می دهد. اگر کارم درست شود می روم پیش پسر دختر خاله عمه خانم زن برادر مشتی عباس که می گویند وضعش هم خیلی خوب است و خانه خریده است و دو تا هم ماشین دارد. آنجا که اینجوری مثل ما کشاورزی نمی کنند و همه کارهایشان بر روی اصول است! تلویزیون نشان می داد در امریکا یارو گوجه فرنگی به عمل آورده بود قد یک هندوانه این هوا! ماشین کشاورزی دارند از آن چپر گرفته تا آن طرف زمین عرضش است و یک ساعته می آید خودش درو می کند خودش هم تمیز می کند و خودش هم بسته بندی می کند و محصول آماده را می اندازد بیرون. آن وقت دولت هم می آید و آنها را به قیمت تضمینی می خرد و می برد و کشاورز هم عشق می کند. نه اینکه مثل ما از صبح تا شب بلانسبت بلانسبت مثل قاطر دو دو بزنیم و آخرش هم محصول را با هزار هزینه برداشت می کنیم و می بینیم که ای داد بیداد محصولی که برای ما تمام شده مثلا کیلویی هزار تومان توی بازار دارند کیلویی هشتصد تومان بهترش را می فروشند. حالا ما باید هی تو سر خودمان بزنیم و هی چه کنم چه کنم کنیم و سال بعد هم اگر همین برنامه نباشد بدترش هست.

خلاصه هر کسی که در هر رشته ای در ایران باشد پیش خودش فکر می کند که استعدادش حرام شده است و اگر در امریکا می بود خیلی می توانست پیشرفت کند. یعنی همین الآن خود من را ببینید بعد فکر کنید که اگر زودتر به امریکا آمده بودم دیگر چه می شدم! می شدم یک هلوی پوست کنده! خوب دیگر این هذیان ها مربوط به ساعت آخر کاری در روز جمعه است و دیگر باید به خانه بروم.

حرف های مهاجرتی

2011-10-18T11:56:00.000-07:00

واقعیت این است که هم سرم شلوغ شده است و هم دیگر دست و دلم به نوشتن نمی رود. مطلب به درد بخوری هم دیگر به ذهنم نمی رسد که بتوانم درباره آن آسمان و ریسمان را به هم ببافم. بیشتر مشتریان داخل ایران را هم به خاطر فیلتر شدن از دست داده ام. اگر فرض کنیم که نوشتن هم یک نوع هنر باشد باید از درون بجوشد و بعد به بیرون بزند. هنر زوری هم مثل هنر پولی است و در نهایت آبکی و آبدوغ خیاری از آب در می آید. بعضی دوستان به من ایده های نوشتن می دهند ولی تا من ویرم نگیرد که در مورد آن بنویسم دستم بر روی صفحه کلید نمی چرخد. این چرت و پرت هایی هم که می نویسم از مغز من ترشح می کند و من هم بر حسب عادت آن را می نویسم. فعلا جای دیگری هم برای نوشتن ندارم و تمام وبلاگهایم را حتی به زبان های دیگر تعطیل کرده ام. فکرم آلوده پول در آوردن و بیزینس شده است و این برای یک کار مثلا هنری هم سم است. البته خیلی دارم به خودم بها می دهم که اسم وبلاگ نویسی را هنر گذاشته ام اگرنه خودم خوب می دانم که هیچ کدام از نوشته های من ارزش هنری ندارد. از نظر اطلاع رسانی هم دیگر دل و دماغ ندارم. بسیاری از کسانی که دو سال پیش با اشتیاق تمام نوشته های من را می خواندند الآن خودشان در امریکا هستند و نیازی ندارند که کسی برای آنها از امریکا تعریف کند. آرزو داشتم که همه کسانی که به امریکا می آیند موفق و خوشحال باشند ولی متاسفانه این طور نیست و بیبشتر آنها با مشکلات زیادی مواجه می شوند که مهاجرت را به کام آنها تلخ می کند. آنها با فکر طبیعت زیبا و رودخانه و قایق و ماهیگیری و پرنده های رنگارنگ و هوای پاک به امریکا می آیند ولی وقتی که نمی توانند امورات ابتدایی خود را بگذرانند دیگر هیچ چیز دیگری به چشمشان نمی آید. کسی که به زبان انگلیسی مسلط نیست و تحصیلات دانشگاهی و تجربه کاری کافی در رشته های به درد بخور امریکا ندارد وقتی که پایش را به داخل خاک امریکا می گذارد مثل این است که یک انسان بدون پا را بدون تجهیزات کافی در بالای کوه و در پناهگاه شروین رها کنید و بعد به او بگویید که حالا کوهنوردی کن و از آن لذت ببر. راستش اصلا دیگر رویم هم نمی شود که از خوبی های امریکا بگویم چون دوستان زیادی به امریکا آمده اند و سختی های بسیار زیادی را تحمل می کنند و حتی پول کافی برای گرفتن بیمه و یا درمان مریضی خودشان ندارند چه برسد به اینکه بتوانند ماشین و یا خانه خوب بخرند و از آن لذت ببرند.

درست است که من از پز دادن خوشم می آید ولی پز دادن به آدم های دماغ سربالای مرفه بی درد را دوست دارم اگرنه اصلا دلم نمی خواهد که به کسی که خودش هزار تا مشکل دارد فخر بفروشم. شما هم یا جوان هایی هستید که در ایران گیر کرده اید و دستتان به هیچ کجا بند نیست و یا این که با بدبختی خودتان را به امریکا رسانده اید و الآن دارید با مشکلات آن دست و پنجه نرم می کنید. دیروز یکی از دوستانی که خودش را به امریکا رسانده است به من زنگ زد و گفت که یک هفته است خودش را به امریکا رسانده است و الآن پیش یکی از فامیل های دورشان است که با زبان بی زبانی به او می گویند تا یک هفته دیگر باید برای خودت اطاق پیدا کنی و بروی. دیشب هم پایش پیچ خورده است و زانویش دیگر خم نمی شود و ورم کرده است و ممکن است که تاندول آن آسیب دیده باشد. با این که تحصیلاتش بد نیست ولی زبان انگلیسی او خوب نیست و در پیدا کردن کار مشکل دارد. من نه می توانم تمام کسانی را که به این شکل به امریکا می آیند را به پیش خودم بیاورم و نه می توانم نسبت به آنها بی توجه و بی خیال باشم. بارها گفته ام که کسی که کاملا به زبان انگلیسی مسلط نیست حتی به آمدن به امریکا فکر هم نکند ولی متاسفانه تعریف ماهیگیری و قایق و گل و بلبل را می بینند ولی این مسئله به این مهمی را نمی بینند و به آن توجهی نمی کنند. موفقیت در مهاجرت به امریکا و یا هر کشور دیگری پیش نیازهایی لازم دارد که باز هم به آن اشاره می کنم.

پیش نیاز تحصیلی: تحصیلات دانشگایی در یک رشته ای که به تکنولوژی روز مربوط باشد

پیش نیاز کاری: تجربه و مهارت کاری و به روز شده در رابطه با رشته مربوطه

پیش نیاز زبانی: تسلط یه زبان انگلیسی در حدی که متوجه حرف یک امریکایی شوید و بتوانید جواب دهید. لااقل یکی از کلاسهای زبانی را که در ایران است باید تا بالاترین سطح تمام کرده باشید.

پیش نیاز عاطفی: باید قابلیت آن را داشته باشید که دور از پدر و مادر و دوستان و فامیل خود زندگی کنید

پیش نیاز روانی: باید قابلیت این را داشته باشید که خودتان را با فرهنگ امریکا تطبیق دهید

پیش نیاز مالی: باید توان مالی این را داشته باشید که بدون کار کردن یک سال در امریکا زندگی کنید. بحران اقتصادی و سختی پیدا کردن کار را در این شرایط فراموش نکنید.

پیش نیاز سنی: شرایط سنی شما باید طوری باشد که فرصت کافی را برای از صفر شروع کردن داشته باشید.

تمام این پیش نیازها را که داشته باشید تازه باید پنجاه درصد هم شانس به آن اضافه کنید و سپس به آن زندگی مطلوبی که مورد نظر شما برای مهاجرت است برسید. البته بدون تمام این پیش نیازها هم می شود مهاجرت کرد ولی زمان طولانی طول می کشد که شما در دانشگاه تحصیل کنید و فارغ التحصیل شوید و سپس تجربه کاری کسب کنید و بعد پول پس انداز کنید و زبانتان هم خوب شود و دلتنگی های عاطفی شما فروکش کند و فرهنگ امریکا زندگی کردن را یاد بگیرید و سپس در آن زمان تازه می توانید انتظار داشته باشید که رنگ آرامش را به زندگی خود ببینید. تا آن زمان زندگی شما همراه با اضطراب و ترس و تنش و تنگناهای مالی و بهداشتی و روانی خواهد بود. اگر خود من قرار بودن که چنین تنگناهایی را در زندگی امریکای خود داشته باشم گرچه ممکن بود می توانستم آن را تحمل کنم ولی ضرورتی در آن نمی دیدم و به احتمال خیلی زیاد به سر خانه و زندگی قبلی خودم در ایران بر می گشتم. پیش نیازهای من هم برای زندگی در امریکا چندان مطلوب نبود ولی با کمی شانس به تنگناهای جدی برخورد نکردم و الآن دیگر پس از گذشت پنج سال حتی تعلقاتم نیز به گذشته کم رنگ شده است و دلبستگی های جدیدی به خانه و کار و زندگی و دوستان جدید خود در اینجا پیدا کرده ام.

راستش الآن دیگر مطمئن هستم که اگر به ایران برگردم دلم برای اینجا خیلی زیاد تنگ خواهد شد. برای خانه و ماشین و برای محله پر از گل و گیاه و درختان زیبا و هوای پاک و مطبوع و حتی برای ببو که هر روز برای خوردن خوراکی های خوشمزه خودش را برای من لوس می کند. دلم برای موتور گازی وسپا تنگ خواهد شد که با آن از روی جاده ای که از وسط تپه جنگلی می گذرد به اداره رفت و آمد می کنم. تازه می فهمم که چرا اداره مهاجرت امریکا پنج سال را برای سیتیزن شدن در نظر گرفته است و انگار آنها می دانند وقتی که آدم پنج سال در یک مکان بماند نسبت به آن احساس تعلق پیدا می کند. من این تغییر را می توانم در خودم احساس کنم و دیگر دلم برای برگشتن به شهر تهران پر نمی کشد. دیگر اینجا با تمام خوبی ها و بدی های آن خانه من است. از ایران دیگر برای من تنها یک اسم باقی مانده است و خاطرات آن دارد در ذهنم رنگ می بازد. اگر به ایران برگردم دلم برای رفتار فروشندگان در فروشگاه های امریکا تنگ خواهد شد و احتمالا اولین بقالی که جواب سوال من را ندهد و یا با دست من را از خود براند همان جا به یاد امریکا گریه ام خواهد گرفت. دلم برای رانندگی منظم و بدون استرس و بدون بوق در خیابانها تنگ خواهد شد و اگر کسی در پشت سر من بوق و یا چراغ بزند دیوانه خواهم شد و از ماشین پیاده می شوم و عربده می کشم و شاید هم دست به یقه شوم. اگر به ایران بروم و کاری پیدا کنم وقتی که دقیقا سر برج حقوقم را نگیرم بسیار دلگیر و افسرده خواهم شد و ممکن است که از فردای آن روز دیگر سر کار نروم. تنها چیزی که من را اذیت نخواهد کرد نگاه کردن به تلویزون است چون الآن هم کمابیش برخی از سریال ها را نگاه می کنم و به آن عادت دارم ولی حتما دلم برای تلویزیون شصت اینچی خودم و تصویر با کیفت بالا و همچنین اینترنت سریع و نامحدود تنگ خواهد شد. البته ایران را دوست دارم و شاید هرگز نتوانم علاقه و کشش خودم را به کشور ایران از دست بدهم ولی دیگر ایران و مسائل مربوط به آن نقش اصلی را در زندگی من بازی نمی کند و فوقش این است که از خبر بدی حرص می خورم و یا از خبر خوبی خوشحال می شوم ولی دنبال کردن مسائل ایران برای کسانی که امریکا نشین هستند مثل این است که شما فیلم سینمایی نگاه کنید و آن فیلم چه خنده دار باشد و چه ترسناک و چه غمناک تمام می شود و پس از آن شما به امور روزانه خود می پردازید. دیگر آن غول شاخدار فیلم سینمایی شما را در زمان رفتن به سر کار تعقیب نمی کند و به شما شاخ نمی زند.

من هر ایرادی که در نوشتن داشته باشم لااقل هنوز یک خوبی دارم و آن هم این است که احساسات خودم را هر آنچه که هست می نویسم و به خاطر این که مبادا کسی من را وطن فروش و اجنبی و مزدور خطاب کند خودم و دیگران را گول نمی زنم. واقعیت این است که حتی اگر حکومت ایران هم عوض شود بسیاری از کسانی که در امریکا هستند هرگز به ایران بر نمی گردند مگر برای یک سفر کوتاه و دیدن اقوام و فامیلشان. ایران یک کشور عقب مانده است و فرهنگ مردم ایران هم نیازمند سالهای سال پیشرفت فرهنگی است تا مثلا شما بتوانید از آنها انتظار داشته باشید که آشغال خودشان را در رودخانه نریزند و یا در هنگام رانندگی قوانین را رعایت کنند. حتی هنر ایرانی هم بسیار بدوی و عقب مانده است و از سینما و تئاتر و موسیقی گرفته تا صنایع دستی که هنوز به همان صورت چند هزار سال قبل باقی مانده است. البته هنر زیرزمینی ایران در حال رشد است و من از این مسئله خوشحال هستم ولی با این حال فاصله زیادی با هنر روز دنیای مدرن دارد. فرهنگ ورزش و فرهنگ مطالعه هم در ایران بسیار عقب مانده است و زمان زیادی طول می کشد تا مردم ایران بتوانند سطح مطالعات خودشان را به سطح مطالعه مردم کشورهای متمدن برسانند. خود من هم وقتی ایران بودم بسیار ابله بودم و حتی نمی دانستم که یک آدم متمدن هرگز نباید صدایش را برای یک انسان دیگر بلند کند. هرگز نمی دانستم که به جای قهر کردن و متلک انداختن و دعوا و داد و بیداد می شود بسیار آرام نشست و مثل یک انسان متمدن در مورد مشکلات گفتگو کرد. با این که بسیار زیاد مطالعه می کردم و گمان می کردم که انسان فرهنگی و هنری و متمدن و تحصیلکرده هستم ولی حتی کوچکترین چیزهایی را که یک انسان متمدن باید داشته باشد رعایت نمی کردم و مثلا اگر می توانستم از صف می زدم جلو و یا یک آشنایی در بانک پیدا می کردم که تا من را ببیند و کارم را خارج از نوبت انجام دهد. در حالی که اینجا یک کارگر بی سواد مکزیکی هم که در مکدونالد کار می کند برای اینکه یک ساندویچ از همان محل کار خود بگیرد از آشپزخانه می آید بیرون و مثل دیگر مشتری ها در صف می ایستد تا نوبتش برسد.

در ایران که بودم دوست داشتم که در محل کارم طوری ابهت داشته باشم که همه به من احترام خاص بگذارند و من را آقای مهندس فلانی خطاب کنند و وقتی که من را می بینند از ترس نفسشان در نیاید و کارشان را انجام دهند. ولی در امریکا این چیزها پشم است. همه با اسم کوچک خطاب می شوند و هر کسی فقط به انجام دادن کار خودش تمرکز دارد. اگر مدیر عامل اداره و یک کارمند معمولی در حال حرف زدن باشند شما نمی فهمید که چه کسی رئیس کل است و چه کسی کارمند عادی و اصولا چیزی به نام پاچه خواری و تملق و یا نسق گرفتن و حساب بردن وجود ندارد. اگر کار خودت را درست انجام بدهی که هچ و اگر درست انجام ندهی با احترام فراوان می گویند که شما را به خیر و ما را به سلامت. برای همین است که الآن چهارسال است که من نمی توانم از روی رفتار آنها بفهمم که آیا قصد اخراج کردن من را دارند یا خیر چون هرگز حتی با کسی که قصد اخراجش را دارند بدرفتاری نمی کنند و آدم نمی تواند اخراج خودش را پیش بینی کند. ممکن است مثلا امروز شما را به همراه دیگر کارمندان به مهمانی پس از کار دعوت کنند و با شما آبجو بنوشند و بگویند و بخندند و فردا صبح وقتی که به سر کارتان می روید نامه اخراج بر روی میز کار شما باشد. خلاصه کلام این که آدم به تمام این چیزها خیلی زود عادت می کند و دیگر برایش مشکل می شود که بتواند در کشوری مثل ایران زندگی کند مگر اینکه پنج سال از برگشتن او بگذرد و دوباره بتواند به آن شرایط عادت کند. همین مسئله بی اهمیت وقت نهار الآن برایم یک عادت شده است و حتما باید یک ساعت غذا بخورم و استراحت کنم در حالی که من در عمر کاری خودم چنین چیزی را هرگز در ایران تجربه نکرده بودم. البته دروغ نگویم گهگاهی که با مدیر عاملمان به سایت اطراف تهران می رفتیم و دیزی دستپخت مدیر محوطه آنجا را می خوردم نیم ساعت بر روی تخت چرت می زدم تا غذا دم بکشد. ولی در بندرعباس و تهران دیگر از این خبرها نبود و می بایست تخته گاز کار کنیم. حرف دیزی شد و من گرسنه ام شد و باید بروم.

چرا تاکنون اخراج نشده ام؟

2011-10-17T12:09:00.000-07:00

نمی دانم چرا به دلم برات شده است که همین روزها من را با اردنگی از شرکت اخراج می کنند. یعنی الآن چهار سال است که منتظر چنین واقعه ای هستم و در عجبم که چطور افراد دیگری که نقش کلیدی داشتند رفتند و من همچنان مانده ام. معلم دینی ما در دبیرستان می گفت آنهایی که همه چیز در دنیا خیلی برایشان راحت پیش می رود و رنج و سختی نمی کشند به این خاطر است که حسابشان پیش خداوند آنقدر سنگین شده است که او می خواهد همه آنها را یک جا در آخرت بررسی کند و برای همین به آنها نعمت بیشتری در دنیا می دهد و راهشان را بیشتر هموار می کند تا بیشتر گناه کنند. احتمالا خداوند هم الآن دارد راه من را بیشتر هموار می کند تا در آن دنیا با بشکه های صد لیتری قیر داغ از من پذیرایی کند و در حالی که من را از تخم آویزان می کند به زبانم یک وزنه صد کیلویی آویزان کند تا فشار بیشتری بیاورد و زبانم از حدقه بیرون بیاید و تخمم هم کشیده شود. بعد دوباره نکیر می آید و آنها را به من می چسباند و دوباره من را آویزان می کند. این بار روی زبانم هم یک میله سرخ می گذارند تا جلز و ولز کند و یک بشکه قیر داغ هم اماله می کنند که جذابیت بیشتری پیدا کند. بعد نکیر که صورتش شبیه آیت الله جنتی است می آید و پایش را با جورابی که بو می دهد بر روی زبان من می گذارد تا دوباره زبانم از جایش کنده شود. می گویند که آنجا نکیر و منکر با هم شرط بندی می کنند که هر بار که آویزان می شوم زبانم زودتر از حلقوم در می آید و یا تخمم زودتر کنده می شود و هر بار کسی که برنده می شود یک امتیاز می گیرد. می گویند که این کار را آنقدر در یک روز انجام می دهند تا امتیاز یکی از آنها به هزار و پانصد و بیست و سه برسد. البته در مورد عدد دقیق این امتیاز بین علما اختلاف نظر وجود دارد. بعد نوبت سیخ کباب است که آن را از طول بدنم عبور می دهند و من را بر روی آتش می گذارند تا خوب کباب شوم. البته اول من را در آبلیمو و پیاز می خوابانند و کمی هم به من نمک می زنند تا گوشتم خوب به عمل بیاید. در این مرحله چشمانم باد می کند و از حدقه بیرون می زند و زبانم هم که توسط نکیر چسبانده شده است از دهانم آویزان می شود و چون به آتش نزدیک تر است زودتر کباب می شود. بعد کمی قارچ و گوجه فرنگی و فلفل سبز هم در دهان و زیر بغل و جاهای دیگر می تپانند تا گوشتم طعم بهتری پیدا کند. می گویند دنبلانم را همان اول نکیر می کند و می خورد و بقیه گوشتم هم نصیب جهنمیان می شود که به بوی کباب دورم جمع شده اند. بعد از اینکه تمام گوشت من را خوردند و ریدند نکیر می آید و عن همه آنها را جمع می کند و دوباره من را می سازد و دوباره کباب می کند. این عمل هم چهارصد و بیست و هشت بار در روز انجام می شود که باز هم عدد دقیق آن مورد اختلاف علما است. بعد از این مرحله نوبت به پخ کردن می رسد. در این مرحله من را بر روی زمین چهارمیخ می کنند و سپس نکیر با یک تراکتوری که می گویند فقط یک چرخ آن به اندازه کوه دماوند وزن دارد از روی من می گذرد و من را پخ می کند. سپس ورقه من را به هزاران قطعه مختلف می برند و از آن پازل درست می کنند. سپس جهنمی های دیگر را وادار می کنند که این پازل را درست بچینند و حل کنند چون اگر نتوانند این کار را بکنند خودشان پخ خواهند شد. و در نهایت نوبت مرحله ای می رسد که از همه مراحل قبلی سخت تر و زجر آورتر است. در این مرحله من دست و پای من را می بندند و من را به بهشت می برند تا یک نفر از حاج خانم های بهشتی مثل فاطمه رجبی که در تمام زندگی دنیوی خود کارهای ثواب انجام داده است خودش را به روی من بیاندازد و با دنبلانم بازی کند. البته قبل از این مرحله من را چهار روز از آلات دیپلماتیک آویزان می کنند تا چنان شود که وقتی من را به سمت بهشت می برند چندین ساعت قبل از من به آنجا برسد. بر طبق روایت هایی که در آن قول هایی به حاج خانم های بهشتی داده شده است این کار هم لااقل پانصد و بیست و هفت بار در روز انجام می شود و خوشبختانه تمام علما هم در این مورد بخصوص متفق القول هستند.

خلاصه کلام این که به اعتقاد معلم دینی من اگر الآن از کارم اخراج نشده ام به این خاطر است که خداوند برای من نقشه هایی کشیده است که وقتی به جهنم رفتم همه آنها را به یک باره عملی خواهد کرد. الآن دیگر گرسنه ام شده است و باید بروم.